IV SA/Gl 304/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 grudnia 2013 r. wraz z pouczeniem, że skargę od niego można wnieść – za pośrednictwem organu odwoławczego – w terminie 30 dni od daty doręczenia. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 2 stycznia 2014 r. Natomiast skarżący – w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r. (data złożenia w administracji Aresztu Śledczego) wniósł skargę, za pośrednictwem organu drugiej instancji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W przedmiotowej sprawie, postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 grudnia 2013 r. Wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 stycznia 2014 r. Tymczasem skarga została nadana przez skarżącego w dniu 10 lutego 2014 r, czyli już po upływie terminu do jej wniesienia. Stwierdzić zatem należało, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.