IV SA/Gl 236/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. S. P. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007 – 2013 w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2018r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2018 r. odrzucił skargę M. P. i S. P. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007 – 2013. Odpis postanowienia został doręczony upoważnionemu pracownikowi w dniu 25 kwietnia 2018 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sądowych, W piśmie z dnia 7 maja 2018 r. (nadanym w tym samym dniu) skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2018 r. Podnieśli, że nie byli w stanie odebrać zażalenia, bowiem od 20 kwietnia 2018 r. do 4 maja 2018 r. przebywali u rodziny zamieszkałej w miejscowości N. w Niemczech. Skarżący dopiero po powrocie do kraju otrzymali informację o odebraniu postanowienia przez inną osobę. Ponadto stwierdzili, że gdyby ktokolwiek poinformował ich o otrzymaniu postanowienia w czasie mojego pobytu w Niemczech, to nie byliby w stanie go złożyć w terminie, albowiem nie posiadają wiedzy prawniczej, a w sprawie działali bez profesjonalnego pełnomocnika i terminy do wniesienia zażaleń nie są im znane. Nadto nawet pomimo zachowania największej staranności nie byli w stanie przewidzieć faktu otrzymania postanowienia. Podkreślono także, że wyjazd do rodziny w Niemczech był wcześniej zaplanowany. Zdaniem skarżących zażalenie zostało wniesione w terminie bez z ich winy. Na potwierdzenie powyższych okoliczności przedłożyli własnoręcznie podpisane oświadczenie o pobycie za granicą. Ponadto zaznaczyli, że niezwłocznie po powrocie do kraju i powzięciu wiadomości o otrzymaniu postanowienia złożyli zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Do wniosku skarżący dołączyli odpis zażalenia wraz z dowodem uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. W art. 87 p.p.s.a. ustanowiono szczególne warunki, którym powinien odpowiadać wniosek o przywrócenie terminu tj. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto, jak stanowi art. 87 § 3 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, Z wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wynika, że o odebraniu postanowienia dowiedzieli się po zakończeniu pobytu w Niemczech w okresie od 20 kwietnia 2018 r. do 4 maja 2018 r. W związku z tym należy uznać, że wniosek nadany w dniu 7 maja 2018 r. został wniesiony w terminie siedmiodniowym z art. 87 § 1 p.p.s.a. Ponadto skarżący dokonali uchybionej czynności składając jednocześnie zażalenie oraz uiścili wpis od zażalenia w kwocie 100 zł. Podkreślić jednak należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu skarżący nie wskazali w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej przeszkody uniemożliwiającej im wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 16 kwietnia 2018 r. w wyznaczonym terminie. Za taką przeszkodę, w ocenie Sądu, nie można bowiem uznać odebrania przesyłki przez upoważnionego pracownika do odbioru pism, który w trakcie pobytu skarżących w Niemczech nie poinformował ich o odebraniu korespondencji. Odpis postanowienia z dnia 16 kwietnia 2018 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia został doręczony na podany przez skarżących adres prowadzenia działalności gospodarczej (ul.[...] ,[...] ) pod firmą A S.C. M. P., S. P.". Przesyłkę odebrał w dniu 25 kwietnia 2018 r. upoważniony pracownik do odbioru pism. Tak dokonane doręczenie, zwane doręczeniem zastępczym, uznaje się za równoznaczne z doręczeniem korespondencji adresatowi. Zdaniem Sądu okoliczność pobytu skarżących za granicą w podanym przez nich okresie nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminu do wniesienia zażalenia. Należy podkreślić, że wyjazd skarżących był wcześniej zaplanowany. Zatem powód, dla którego skarżący uchybili terminowi, nie miał charakteru nagłego i nieoczekiwanego. Należy dodać, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uprawdopodabnia braku winy. Skarżący podali także, że nie posiadają wiedzy prawniczej, a w sprawie działali bez profesjonalnego pełnomocnika i terminy do wniesienia zażaleń nie są im znane. Podana okoliczność nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu, gdyż skarżący mogli ustanowić w sprawie takiego pełnomocnika, skoro wszczęli sprawę sądowoadministracyjną i mogli spodziewać się, że w jej toku będzie im doręczana korespondencją z Sądu. Ponadto zaskarżone postanowienie doręczono z pouczeniem o zażaleniu. W konsekwencji należało stwierdzić, że skarżący nie zachowali staranności jakiej można wymagać od osób należycie dbających o swoje interesy, prowadzących działalność gospodarczą, co świadczy o zachowaniu noszącym znamiona winy w uchybieniu terminu. Wobec powyższego uznać należy, że skarżący nie wykazali braku winy w uchybieniu terminu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak na wstępie.