IV SA/Gl 205/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A. B. (B.) kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden zł 40/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi. Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 27 lipca 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata A. B. W dniu 8 września 2016 r. wspomniany adwokat wniósł skargę kasacyjną od przywołanego wyżej wyroku zarzucając temu orzeczeniu naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania oraz wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył przy tym, iż koszty te nie zostały opłacone przez skarżącego w całości ani w części. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt I OSK 156/17) wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu rzeczonej skargi kasacyjnej. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności należy podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, podobnie jak i na mocy § 22 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życia tych aktów wykonawczych stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Postępowanie w zakresie niniejszej sprawy zostało wszczęte w dniu 29 stycznia 2015 r., z kolei zakończenie postępowania sądowego pierwszej instancji (czyli wydanie wyroku przez tutejszy Sąd) nastąpiło 8 grudnia 2015 r. Oba te fakty miały miejsce przed wejściem w życie obydwu wspomnianych rozporządzeń, które nastąpiło odpowiednio 1 listopada 2016 r. oraz 1 stycznia 2016 r., a co za tym idzie, podejmując niniejsze rozstrzygnięcie zastosowano przepisy dotychczasowe, czyli unormowania jeszcze wcześniejszego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) Mając powyższe na względzie, wnioskującemu pełnomocnikowi przyznano kwotę 221,40 zł, należną mu zgodnie z § 19 przywołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., na co składa się wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego aktu wykonawczego, jako 75 % stawki minimalnej wskazanej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c), to jest w kwocie 180 zł, którą podwyższono - stosownie do § 2 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł; Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.