IV SA/Gl 169/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego w kwestii wniosku pełnomocnika procesowego z urzędu skarżącego – radcy prawnego D. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej.

Wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r. Sąd oddalił skargę na ww. decyzję. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2018 r. referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Izba Radców Prawych w Katowicach wyznaczyła radcę prawnego D. B. W zakreślonym terminie, pełnomocnik strony z urzędu sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku tutejszego Sądu. Jednocześnie pełnomocnik z urzędu skarżącej złożył wniosek o zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego dla radcy prawnego wg norm prawem przewidzianych. Wyrokiem z dnia 24 maja 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddali skargę kasacyjną. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Stosownie zatem do treści § 3 wspomnianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie pełnomocnika, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 P.p.s.a. (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, publ. Lex nr 242945 i postanowienia tego Sądu: z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie złożył oświadczenia, o którym mowa w przywołanym § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., a skoro tak, jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony i dlatego należało orzec jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a.