IV SA/Gl 1189/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska, Sędzia WSA Bożena Miliczek – Ciszewska, Protokolant Referent-stażysta Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżona decyzję.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. przyznał H. J. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 października 2017 r. do 31 marca 2018 r. w kwocie 134,85 zł miesięcznie, powołując w podstawie prawnej art. 2 ust. 1, art. 3-6 ust. 1, art. 7 ust. 1, 1a, ust. 5 oraz art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 180). Wyliczenie dodatku przedstawione w uzasadnieniu decyzji opierało się m.in. na ustaleniu, że średni miesięczny dochód gospodarstwa wnioskodawcy wynosi brutto 1.000 zł. W odwołaniu wnioskodawca uznał powyższe rozstrzygnięcie za wadliwe, niezgodne z prawem, stanem faktycznym i sprawiedliwością. Zarzucił, że jego renta inwalidzka nie została prawidłowo obliczona. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając jej ustalenia i wnioski. Kolegium wskazało dodatkowo, że wnioskodawca w dniu 21 lipca 2017 r. złożył oświadczenie o pobieraniu emerytury w kwocie 1000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. J. sformułował podobny, ogólnikowy zarzut, jak w odwołaniu, kwestionując wyliczenia dokonane przez ZUS. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przyczyn niezależnych od treści skargi zasługuje ona na uwzględnienie. Otóż w świetle zawartego w aktach administracyjnych materiału dowodowego nie można uznać, że sprawa została należycie wyjaśniona. Dotyczy to w szczególności kwestii dochodu, który zgodnie z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi jedną z przesłanek do obliczenia tego dodatku. Mianowicie, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy pod uwagę bierze się średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Ponieważ skarżący złożył wniosek we wrześniu 2017 r., zatem ów średni dochód winien być wyliczony za miesiące: czerwiec – sierpień 2017 r. Organ odwoławczy swoje ustalenie w tym zakresie oparł na oświadczeniu samego skarżącego, pomijając znajdujące się w aktach zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Porównując te zaświadczenia powstaje wątpliwość co do wysokości dochodu uzyskanego przez skarżącego. Otóż za miesiąc czerwiec kwota brutto wynosi 1000 zł, ale wskazuje się, że jest to kwota wraz z dodatkami. Skarżącemu przysługuje dodatek pielęgnacyjny, którego nie wlicza się do dochodu (por. uchwała NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, ONSA i WSA 2010/2/21). Jeżeli zatem podana przez ZUS kwota 1000 zł obejmuje ten dodatek, to winna być ona pomniejszona o jego kwotę przy ustalaniu dodatku mieszkaniowego. Jeżeli natomiast dodatek tej nie jest wliczony, to wątpliwości budzi zaświadczenie za kolejne miesiące, które przy takich samych zapisach jak pierwsze zaświadczenie za lipiec i sierpień wykazuje kwotę 1209, 59zł. Jeżeli nie obejmują one dodatku pielęgnacyjnego, to powinny stanowić podstawę wyliczenia dodatku mieszkaniowego. Uwzględniając obowiązującą kwotę najniższej emerytury, prawdopodobnie w pierwszym zaświadczeniu występuje błędne określenie kwoty brutto z dodatkami. Wyjaśnienie tej kwestii należy jednak do organu administracyjnego, który w ogóle nie odniósł się do wskazanych zaświadczeń, a tym bardziej do powyższych okoliczności. Zgodnie natomiast z art. 80 i 107 § 3 Kpa ocena dowodów powinna być wyczerpująca, a więc uwzględniać cały zgromadzony w sprawie materiał. W tym wyżej przedstawionym zakresie zaskarżona decyzja narusza te przepisy, w związku z czym na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.) orzeczono, jak w sentencji. mr