IV SA/Gl 1071/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać adwokatowi I. D. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu;

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł o oddaleniu skargi, z kolei postanowieniem z dnia 6 lipca 2016 r. odmówił sporządzenia uzasadnienia tego wyroku. Skarżący wniósł zażalenie na wspomniane postanowienie z dnia 6 lipca 2016 r., a nadto złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem wydanym w dniu 27 lipca 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił powyższy wniosek ustanawiając dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata I. D. Pismem z dnia 1 września 2016 r. wspomniana adwokat podtrzymała zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 6 lipca 2016 r., poparła swoje stanowisko stosowną argumentacją oraz zażądała przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu oświadczając, iż nie zostały one zapłacone w części ani w całości. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie. Następnie, w dniu 8 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. tutejszy Sąd odmówił przywrócenia terminu. W dniu 18 stycznia 2017 r. adwokat I. D. złożyła zażalenie na przywołane postanowienie z dnia 22 grudnia 2016 r. W treści tego zażalenia ani też później, wspomniana pełnomocnik nie zgłosiła wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zainicjowanym rzeczonym zażaleniem. Także to zażalenie zostało oddalone przez NSA, który wydał w niniejszym zakresie postanowienie w dniu 3 marca 2017 r. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje. Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanej sprawie zastosowanie mają zasady określone w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Zgodnie z § 2 tego aktu wykonawczego, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 4 ust. 1 rzeczonego aktu, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w jego rozdziałach 2-4. Ustęp 2 tego przepisu określa zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Adwokat I. D. zgłosiła wniosek o przyznanie kosztów udziału w postępowaniu zażaleniowym, zainicjowanym zażaleniem na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. Mając zatem na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnik strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., przyznano jej zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 147,60 zł, na którą składa się wynagrodzenie ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w kwocie 120 zł - jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d tego aktu (wynoszącej 240 zł). Kwotę tą podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 27,60 zł. Należy w tym miejscu podnieść, że chociaż problematyka objęta niniejszym postanowieniem podlega aktualnie regulacjom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), to jednak uwzględniono fakt, iż w świetle § 22 tego rozporządzenia, w sprawach wszczętych i niezakończonych przed jego wejściem w życie (które nastąpiło z dniem 1 listopada 2016 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 6 lipca 2016 r. zostało wniesione w dniu 18 lipca 2016 r. czyli nastąpiło jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., zatem przyznając pełnomocnikowi koszty udziału w postępowaniu zażaleniowym należało zastosować przepisy dotychczasowe, czyli ten akt wykonawczy. Zważywszy wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.