III SPP/Gd 95/20

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie sygn. akt III SA/Gd 820/20 z jej skargi w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie skargi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 19 maja 2020 r. dotyczącej odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dziadkiem. We wniosku skarżąca oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerem i dzieckiem. Ich wspólny miesięczny dochód wynosi 3300 zł i stanowi go świadczenie 500+ oraz wynagrodzenie z pracy M. G.. Skarżąca deklaruje majątek w postaci domu o pow. 130 m2 do remontu oraz działki zabudowanej garażem i budynkiem gospodarczym o pow. 65 arów. Skarżąca określiła zobowiązania i stałe wydatki miesięczne. Na uzasadnienie wniosku podała, iż z racji niewysokich dochodów nie stać jej na poniesienie kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowaniu lub w jego toku. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, że strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 199 p.p.s.a. – strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Stosownie do przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei zgodnie z pkt 2 ww. przepisu przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Takie uregulowania prawne oznaczają, że wnioskodawcy powinni poczynić wszelkie kroki mające na celu uzasadnienie i uprawdopodobnienie okoliczności, na które się powołują, zaś uznanie, czy nastąpiło to w sposób dostateczny zostaje ocenione w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca winien więc wykazać, w sposób niebudzący wątpliwości, że zdobycie środków niezbędnych do uczestniczenia w postępowaniu sądowym, jest obiektywnie niemożliwe. W myśl art. 249a powołanej ustawy, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem złożonej skargi jest decyzja, w przedmiocie pomocy i opieki społecznej. Wnioskodawczyni zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z art. 239 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a. Stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. skarżący nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych w postępowaniu z zakresu pomocy i opieki społecznej. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło przyznanie prawa pomocy w tym zakresie z mocy prawa. Rozpoznawanie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych stało się więc zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do treści art. 249a p.p.s.a. Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. art. 249a, art. 239 pkt 1 lit. "a" i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.