Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

III SO/Gd 35/26

Postanowienie WSA w Gdańsku z 29 października 2026 r., III SO/Gd 35/26 – wizy

Wynik

Orzeczono o wymierzeniu grzywny w trybie art. 55 ustawy - PoPPSA Zasądzono zwrot kosztów postępowania

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia
29 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 29 października 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Jarosław Witych po rozpoznaniu w dniu 29 października 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. C. o wymierzenie Wojewodzie Pomorskiemu grzywny z powodu nieprzekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Wojewodzie Pomorskiemu grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; 2. zasądzić od Wojewody Pomorskiego na rzecz K. C. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

W dniu 9 września 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynął wniosek K. C. (dalej jako wnioskodawczyni lub strona) o nałożenie na Wojewodę Pomorskiego (dalej w skrócie zwanego Wojewodą lub organem) grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu skargi wraz z aktami sprawy. Uzasadniając żądanie wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 24 lipca 2026 r. za pośrednictwem Wojewody Pomorskiego wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu. Skarga ta nie wpłynęła jednak do sądu co uzasadniało złożenie przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na powyższy wniosek Wojewoda potwierdził fakt złożenia skargi przez stronę w dniu 24 lipca 2026 r. oraz podał, że jej nieprzekazanie w wymaganym terminie nastąpiło w wyniku błędu pracownika. Organ wskazał jednocześnie, że skarga wraz z aktami sprawy została przesłana do sądu administracyjnego w dniu 16 września 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej powoływanej w skrócie jako p.p.s.a., organ, którego działanie zaskarżono przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z art. 55 § 1 tej ustawy wynika, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10). Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W rozpatrywanej sprawie nie jest kwestionowane, że przekazanie skargi wraz z aktami nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Skarga strony na bezczynność Wojewody wpłynęła bowiem do organu w dniu 24 lipca 2026 r. W związku z powyższym, trzydziestodniowy termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego kończył bieg 24 sierpnia 2026 r. Natomiast skarga wnioskodawczyni wraz z aktami sprawy jak i odpowiedź na skargę, zostały złożone drogą elektroniczną w dniu 16 września 2026 r. W wyniku powyższego skarga strony na bezczynność organu została zarejestrowana pod sygn. akt. III SAB/Gd 731/26. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazany art. 54 § 2 p.p.s.a. termin nie został przez organ dochowany. Jakkolwiek orzeczenie grzywny jest fakultatywne i dopuszczalne jest w okolicznościach konkretnej sprawy odstąpienie od jej orzekania, to jednak takie przypadki powinna cechować pewnego rodzaju wyjątkowość, ograniczająca się do sytuacji, w których doszło np. jedynie do minimalnego przekroczenia terminu, gdy podmiotem zobowiązanym do przekazania skargi jest organ w znaczeniu funkcjonalnym, od którego nie można wymagać szczegółowej znajomości prawa czy wnioskodawca nadużywa prawa (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2024 r. III OZ 166/24). W niniejszej sprawie uchybienie terminowi przekazania skargi do sądu administracyjnego nastąpiło z powodu błędu popełnionego przez pracownika organu. Organ administracji publicznej jakim jest Wojewoda ma obowiązek dochowywać terminów wymaganych prawem. W realizacji zadań powierzonych temu organowi z mocy ustawy Wojewoda jest bowiem wspierany przez wyodrębnione jednostki organizacyjne, wykonujące zadania w ramach funkcjonowania urzędu wojewódzkiego. Z uwagi na powyższe, uchybienie obowiązkom przez organ administracji publicznej nie może zostać uznane za sytuację o charakterze wyjątkowym, nie uzasadniającą wymierzania grzywny. W ocenie Sądu zaniedbanie organu powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w możliwości zastosowania środka prawnego, który pozwoli w przyszłości unikać wystąpienia podobnych sytuacji. Tym samym Sąd stwierdził, że zasadne jest uwzględnienie wniosku strony i wymierzenie organowi grzywny w ustalonej przez Sąd wysokości 500 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze, że nie ma przesłanek do twierdzenia, aby uchybienie terminowi przekazania skargi na bezczynność było związane ze świadomym i celowym naruszaniem przez organ prawa strony do sądu. Organ wyjaśnił bowiem, że przyczyną uchybienia było zaniedbanie pracownika. Nie było zatem podstaw do tego, aby nakładać na organ obowiązek uiszczenia grzywny w wyższej wysokości. Należało jednak uwzględnić, że przekroczenie terminu przekazania skargi na bezczynność organu nie było nieznaczne, albowiem wynosiło 23 dni, czyli niemalże długość tego okresu, jaki wynika z art. 54 § 2 p.p.s.a. Ponadto analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że przekazanie skargi do sądu administracyjnego było konsekwencją złożenia przez stronę wniosku o nałożenie na organ grzywny, a nie efektem własnej weryfikacji nieprawidłowości popełnionych przez organ. Przekazanie skargi na bezczynność wraz z aktami sprawy miało bowiem miejsce dopiero po otrzymaniu przez Wojewodę odpisu wniosku złożonego w niniejszej sprawie przez stronę (k. 39). Zestawienie daty otrzymania przez organ wniosku strony (14 września 2026 r.) z datą przekazania skargi do Sądu (16 września 2026 r.) pozwala stwierdzić, że to dopiero aktywność wnioskodawczyni legła u podstaw podjęcia przez Wojewodę odpowiednich działań mających na celu naprawienie istniejącego uchybienia. Z drugiej strony Sąd uznał, że orzeczenie grzywny w wyższej wysokości, której uiszczenie miałoby zdyscyplinować organ do podjęcia uchybionej czynności, nie było uzasadnione. W dacie rozpoznawania wniosku skarga strony została już bowiem przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy. W ocenie Sądu, grzywna w orzeczonej w postanowieniu wysokości jest zatem adekwatna do popełnionego przez organ uchybienia oraz zaistniałych w sprawie okoliczności i pozwoli ona na osiągnięcie celu, dla którego środek ten został również przewidziany tj. dążenia do unikania powtórzenia takiej sytuacji w przyszłości. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O kosztach postępowania należnych stronie Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Informacje o sprawie

Data wpływu
9 września 2026
Hasła tematyczne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ
Wojewoda
Sędziowie
Jarosław Witych /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny