III SAB/Wr 67/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę w całości.

S. B. (dalej: strona skarżąca, skarżący) wniósł 7 stycznia 2026 r. (data wpływu) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: SKO, organ), w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do merytorycznego rozpoznania wniosku z dnia 23 października 2025 r. w terminie 14 dni, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów wpisu sądowego. Strona skarżąca wskazała, że 23 października 2025 r. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który w dniu 25 listopada 2025 r. wraz z aktami sprawy został przekazany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Pomimo upływu ustawowego terminu określonego w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.) organ nie wydał rozstrzygnięcia ani nie zawiadomił strony o przyczynach zwłoki w trybie art. 36 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego bezczynność organu wywołuje realne i bezpośrednie skutki w sferze życia rodzinnego i społecznego skarżącego. W następstwie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oraz braku merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, skarżący pozostaje pozbawiony możliwości wykonywania pracy. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że 7 stycznia 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez SKO w sprawie rozpoznania wniosku z 23 października 2025 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Strzelińskiego w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący skierował ww. wniosek do organu I instancji. Wniosek ten wraz z aktami sprawy został przekazany do Kolegium przez Starostę Strzelińskiego w dniu 28 listopada 2025 r. wraz z pismem z dnia 25 listopada 2025 r. Pismem z 13 stycznia 2026 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez wniesienie odwołania od decyzji Starosty. Skarżący 15 stycznia 2026 r. uzupełnił brak formalny wniosku. Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne i 26 stycznia 2026 r. Kolegium rozpatrzyło wniosek, wydając postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. SKO podkreśliło, że zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) orzeka w składzie trzyosobowym. Taki sposób organizacji pracy i funkcjonowania Kolegium, jako organu kolegialnego powoduje, że nie jest realnym natychmiastowe rozpatrzenie sprawy. Kolegium podkreśliło, że rozpatrzenie sprawy wymagało dodatkowo uprzedniego wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie skarżący wypełnił wymóg określony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wniesienia ponaglenia - zostało wniesione w dniu 29 grudnia 2025 r. Na wstępie wskazać należy, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co spowodowało prowadzenie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a. Pojęcie bezczynności zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Z kolei pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ("postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy"). Nadto, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. Ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 35 k.p.a. i wymóg prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości, wynika, że organ nie przekroczył określony w art. 35 § 3 k.p.a. maksymalny termin do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego daje podstawy do stwierdzenia, że organ otrzymał wniosek strony 28 listopada 2025 r., natomiast postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydał 26 stycznia 2026 r. Zatem – pomimo tego, że konieczne było wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie odwołania – organ nie przekroczył dwumiesięcznego terminu do wydania rozstrzygnięcia. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności i przewlekłości w prowadzonym postępowaniu. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.