III SAB/Wr 551/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w Wydziale III w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2020 r. sprawy ze skargi O. V. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej O. V. sumę pieniężną w wysokości 1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych); V. dalej idącą skargę oddala; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej O. V. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi O. V. (dalej: skarżąca, strona, strona skarżąca) jest bezczynność Wojewody D. (dalej: organ administracji) w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że w dniu 9 sierpnia 2017 r. (data wpływu do organu) skarżąca złożyła w Urzędzie Wojewódzkim wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 4 września 2017 r. organ wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w organie oraz do przedstawienia ważnego dokumentu podróży i dołączenie kserokopii wszystkich paszportowych zawierających adnotacje urzędowe (wraz z okazaniem oryginału do wglądu) oraz dołączenia do wniosku 4 fotografii oraz dołączenia załącznika nr 1 podpisanego przez osobę reprezentującą podmiot powierzający pracę. W podstawie prawnej wezwania wskazano art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz odpowiednio art. 105 ust. 1 i ust. 2, art. 106 ust. 2, art. 106 ust. 3 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1990 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach), zakreślając termin 7 dniowy na uzupełnienie wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Powyższe wykonano 14 września 2017 r. Pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. wystąpiono do Policji, ABW i Straży Granicznej o przekazanie informacji czy wjazd i pobyt na terytorium RP skarżącej stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 8 stycznia 2018 r. organ poinformował stronę, że przewidywany termin zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy to 8 kwietnia 2018 r. Powyższe spowodowane jest obowiązkiem zasięgnięcia opinii i uzyskania informacji od innych organów. Poinformował o możliwości uzyskania stempla w paszporcie. Jednocześnie na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał do uzupełnienia wniosku i złożenia dokumentów w postaci decyzji pobytowej dla męża, niezwłocznie po jej podpisaniu oraz dokumentów potwierdzających posiadanie stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na okrycie kosztów utrzymania strony i członków rodziny pozostających na utrzymaniu, które strona złożyła 1 lutego 2018 r. oraz w zakresie decyzji pobytowej dla męża w dniu 11 czerwca 2018 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. (data wpływu do organu 31.01.2018 r.) Komenda Wojewódzka Policji poinformowała, iż pobyt strony na terenie RP nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu 9.08.2018 r.) strona zwróciła się do organu z wnioskiem o przyspieszenie wydania decyzji w sprawie ze względu na ciężki stan zdrowia jej matki. prośbą i z zapytaniem czy jest możliwość przyspieszenia decyzji w sprawie. Uzasadniając wskazała na chorobę członka rodziny, wymagającego stałej opieki. Wskazała, że brak decyzji skutkuje brakiem możliwości wyjechania do ojczyzny w celu odwiedzenia chorej matki. Podkreśliła, że ze względu na stan zdrowia matki obawia się, że może nie zdążyć pożegnać się z nią. Ponadto musi ona znajdować się pod stałą opieką w domu przez okres czterech miesięcy (w załączeniu zaświadczenie lekarza wraz z tłumaczeniem), a w chili obecnej matka strony pozostaje bez żadnej opieki. Pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. (data wpływu do organu 10.08.2018 r.) oraz emailem z dnia 8 sierpnia 2018 r. O. V. zwrócił się do organu z prośbą i z zapytaniem czy jest możliwość przyspieszenia decyzji w sprawie czasowego pobytu dla strony, dla niego oraz dla D. i K. V. Uzasadniając wskazał na chorobę członka rodziny, wymagającego stałej opieki. Wskazał, że pozytywne przyznanie kart czasowego pobytu umożliwi wyjazdy na U. i naprzemienną opiekę nad chorym. Do wniosku dołączył zaświadczenie lekarskie wraz z tłumaczeniem. Pismem z dnia 16 listopada 2018 r. (data wpływu do organu 27.11.2018 r.) strona zwróciła się do organu z wnioskiem o przyspieszenie wydania decyzji w sprawie. Podkreśliła, że wyznaczony termin do jej zakończenia upłynął, nie została poinformowana o przyczynach opóźnienia ani o nowym terminie załatwienia sprawy. Inspektor prowadzący sprawę zakończył już prace w organie co pozwala przypuszczać ze sprawa zalega i nie jest procedowana. Budzi to niepokój co do możliwości zakończenia postępowania w racjonalnym czasie. Nadto postępowanie toczy się dużej, niż przewidują to przepisy. Podniosła, że brak decyzji skutkuje brakiem możliwości wyjechania do ojczyzny w celu odwiedzenia ciężko chorej matki. Pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. (data wpływu do organu 27.12.2018 r.) skarżąca złożyła ponaglenie w przedmiotowej sprawie. Pismem z 8 października 2019 r. organ administracji przekazał ponaglenie Urzędowi do Spraw Cudzoziemców Departament Legalizacji Pobytu uznając je za zasadne. Organ administracji zauważył, że sposób prowadzenia spraw nie wynika ze złej woli pracowników, ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych w tut. Urzędzie przez cudzoziemców, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach, co sprawia, że czas oczekiwania na rozpatrzenie wniosków jest dłuższy niż przewidywany regulacjami ogólnymi oraz dużą fluktuacją pracowników. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2019 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu ponaglenia strony na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie przez Wojewodę D. w terminie określonym w art. 35 k.p.a. wniosku w sprawie udzielenia cudzoziemcowi pozwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznał ponaglenie za uzasadnione i wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 12 lutego 2020 r. oraz zarządził wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie oraz stwierdził, iż niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowe postanowienie organ otrzymał w dniu 10 grudnia 2019 r. Pismem z dnia 24 marca 2020 r. (data wpływu do organu 1.04.2020 r.) strona poinformowała organ o zmianie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w ten sposób że jako główny cel pobytu wskazała wykonywanie pracy na rzecz podanego podmiotu, dołączając stosowne dokumenty. Jednocześnie z uwagi na to, iż postępowanie toczy się już od blisko 3 lat zwróciła się prośbą o rozważenie możliwości niezwłocznego wydania decyzji zezwalającej na pobyt czasowy. Pismem z dnia 20 kwietnia 2020 r. organ poinformował skarżącą, iż przewidywany termin zakończenia postępowania administracyjnego ustala się na dzień przypadający 90 dni po odwołaniu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii liczonego od odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. Wskazał, że powyższe spowodowane jest obowiązkiem zasięgnięcia opinii i uzyskaniem informacji od innych organów. Jednocześnie na podstawie art. 50 k.p.a. wezwał do uzupełnienia wniosku i w związku ze zmianą podstawy prawnej dostarczenia potwierdzenia dokonania dopłaty 100 zł opłaty skarbowej od wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, oświadczenia o aktualnym miejscu zamieszkania oraz podanie aktualnego numeru telefonu w terminie 30 dni liczonego od odwołania stanu epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID liczonego od odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na podstawie art. 3 § 2 i art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucając naruszenie art. 8 § 1, art. 9, art. 10 § 1, art. 12, art. 35 § 3, art. 36 § 1 k.p.a. Wobec powyższego wniosła o: stwierdzenie że organ dopuścił się bezczynności; że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł na podstawie art. 149 § 2 oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, czy też postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. Samo pojęcie bezczynności zawarte jest w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. normującym instytucję ponaglenia. Zgodnie z ww. przepisem stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Dokonując szerszego wyjaśnienia pojęcia należy sięgnąć także do doktryny i orzecznictwa. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. Nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie w/w zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Oznacza to, że przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości i ma na celu wymuszenie na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też dużą liczbą wpływających spraw. W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że organ znacznie przekroczył określony w art. 35 k.p.a. termin do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego daje podstawy do stwierdzenia, że po złożeniu przez stronę skarżącą wniosku w dniu 9 sierpnia 2017 r. i po wykonaniu pierwszej czynności w sprawie w dniu 4 września 2017 r. w postaci oceny formalnej wniosku i wezwania strony do złożenia dokumentów (przedłożonych przez stronę 14 września 2017 r.), organ kolejne czynności podjął po upływie kolejnych czterech miesięcy, tj. 8 stycznia 2018 r. - opiniowanie u służb (odpowiedź wpłynęła do organu 31.01.2018 r.), poinformowanie strony o przewidywanym terminie zakończenia postępowania do 8.04.2018 r. oraz wezwanie do uzupełnienia dokumentów (złożonych 1.02.2018 r. i 11.06.2018 r.). Następnie przez okres ponad 27 miesięcy (do 20 kwietnia 2020 r.) nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie – mimo monitów i ponaglenia strony. Wskazać też należy, że dopiero pismem z 8 stycznia 2018 r. organ poinformował stronę o przewidywanym terminie zakończenia postępowania do 8.04.2018 r., którego nie dotrzymał, a kolejne w tym zakresie pismo skierował do strony dopiero 20.04.2020r. Akta sprawy nie wskazują, by sprawa była skomplikowana i wymagała podejmowania przez organ czynności wykraczających poza zwykłe postępowanie. Czynności podjęte przez organ w postaci wezwania o dokumenty i opiniowanie u służb cechują się powtarzalnością, są typowe i nie wymagają wielkiego nakładu pracy. Brak działania organu we wskazanych okresach nie ma żadnych uzasadnionych powodów. Nadto w okresie od 9 kwietnia 2018 r. do 19 maja 2020 r. - znacznie przekraczającym terminy określone w art. 35 k.p.a. - organ bezsprzecznie nie wykonywał również dyspozycji art. 36 k.p.a., tj. nie informował strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i nie wskazywał nowego terminu załatwienia sprawy. Z akt wynika również, że złożone przez stronę skarżącą ponaglenie zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców z rażącym uchybieniem terminu (ponad 9 miesięcy) wskazanym w art 37 § 4 k.p.a. Ponaglenie zostało uznane za zasadne a wyznaczony postanowieniem z dnia 13 listopada 2019r. termin rozpatrzenia wniosku do dnia 12 lutego 2020 r. również nie został dochowany przez organ. Powyższe stanowi, że w prowadzonym w sprawie postępowaniu, zaistniała bezczynność organu, stanowiąca naruszenie zasad i terminów określonych w art. 35 i art. 36 K.p.a. oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a., a bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, w pkt I sentencji wyroku Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), a biorąc zaś pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu miała miejsce z niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Ponadto, rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Wskazane okoliczności zaistniały w niniejszej sprawie. Braki kadrowe oraz duży wpływ spraw do organu wymagających ich załatwienia w drodze decyzji administracyjnej nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków w takim okresie, aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie (podobnie wyrok NSA z 25 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1233/19). Obiektywne trudności związane ze znacznym zwiększeniem ilości wniosków cudzoziemców o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i prace nie są okolicznościami nowymi, które mogłyby organ zaskoczyć i paraliżować jego pracę, gdyż te tendencje występują od ponad trzech lat i był to wystarczający czas, by stworzyć organizacyjne warunki niezbędne do rozpatrywania wniosków w rozsądnym terminie. Dlatego też obecnie nie może ono stanowić usprawiedliwienia dla sytuacji znacznych opóźnień w rozpatrywaniu wniosków. To na organach państwa ciąży obowiązek zapewnienia sprawnej realizacji ich zadań, przy zapewnieniu przestrzegania obowiązujących przepisów i respektowania wyznaczonych tymi przepisami standardów działania administracji. Konsekwencje zaniedbania tego obowiązku nie mogą obciążać stron postępowania. Sytuacja, w której strona - pozbawiona możliwości legalnego pobytu - czeka tak długo, jak w rozpoznawanej sprawie na rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, a ten podejmuje działania po długich okresach bezczynności, nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa i jednoznacznie wskazuje na rażące naruszenie prawa. Zachowanie organu w rozpoznawanej sprawie w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej. Na wniosek strony skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (art. 149 § 2 p.p.s.a.) i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.500,00 zł. Podkreślić należy, że przyznanie od organu na rzecz strony sumy pieniężnej, której wymierzenie jest oparte na uznaniu sędziowskim, ma przede wszystkim na celu danie stronie swoistego zadośćuczynienia za ignorowanie jej uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy oraz wszelkiego rodzaju niedogodności, jakich strona doznała na skutek przewlekłego prowadzenia postępowania lub bezczynności organu administracji (por. wyrok NSA z: 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2156/17, 22 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1905/16, 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1216/18 i II OSK 916/18, 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 532/19, 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1360/19). W ocenie Sądu kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium obcego państwa. Sąd uznał przy tym, że żądana przez stronę skarżącą kwota jest zdecydowanie wygórowana. W przekonaniu Sądu zasądzona kwota z jednej strony stanowi adekwatną rekompensatę za bezczynność organu w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności jak naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, niepewności prawnej, trudności z podróżowaniem, z drugiej zaś będzie stanowiła sankcję dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt IV sentencji wyroku, oddalając dalej idącą skargę w tym zakresie – ponad sumę przyznaną (pkt V sentencji wyroku). W dniu orzekania przez Sąd, organ nie wydał rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne. Okoliczność ta uzasadniała zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, co też uczynił Sąd w niniejszej sprawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). O kosztach orzeczono w pkt VI sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265).