III SAB/Wr 331/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Kamila Musiał po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: L.R. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 26 maja 2026 r. L. R. (dalej jako: skarżący, strona skarżąca) reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga zawierała braki fiskalne. Pismem z dnia 18 czerwca 2026 r. (k-13) wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie Sądu zostało doręczone prawidłowo w dniu 22 czerwca 2026 r. (k-14). Termin na uzupełnienie braków upływał z końcem dnia 29 czerwca 2026 r. W dniu 23 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę (k-15). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono wezwanie do usunięcia braków fiskalnych skargi w dniu 22 czerwca 2026 r. Termin do wykonania zarządzeń upłynął zatem z dniem 29 czerwca 2026 r. Braki nie zostały uzupełnione. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Odnosząc się do cofnięcia skargi wskazać należy, że oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Niemniej jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania jest dopuszczalne, tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, czyli nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. W doktrynie przyjmuje się, że następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca, a nie umarza postępowanie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 161). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że wobec nieuzupełnienia braków fiskalnych przez stronę skarżąca Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji.