III SAB/Wr 297/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Kamila Musiał po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: G. D. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii AM, B1, B postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 28 kwietnia 2026 r. G. D. (dalej jako: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kategorii AM, B1, B. Skarga zawierała braki formalne i fiskalne. Pismem z dnia 3 czerwca 2026 r. (k-23) wezwano stronę skarżącą do wskazania nr PESEL i uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie Sądu zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 4 czerwca 2026 r. (k-26). Termin na uzupełnienie braków upływał z końcem dnia 11 czerwca 2026 r. W dniu 5 czerwca 2026 r. strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania (k-27). Jednocześnie w ww. piśmie skarżący oświadczył, że z uwagi na cofnięcie skargi, nałożone obowiązki dotyczące wskazania nr PESEL i uiszczenia wpisu sądowego, stały się w ocenie skarżącego bezprzedmiotowe wobec czego braki skargi nie zostaną uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. dalej: p.p.s.a.), skarga powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz jej przedstawiciela ustawowego. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., o sygn. akt II GPS 3/22 niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Z kolei po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono wezwanie do usunięcia braków formalnych i fiskalnych w dniu 4 czerwca 2026 r. Termin do wykonania zarządzeń upłynął zatem z dniem 11 czerwca 2026 r. Braki nie zostały uzupełnione. W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz 220 § 3 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji. Odnosząc się do cofnięcia skargi wskazać należy, że oświadczenie strony skarżącej o cofnięciu skargi nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. Stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Niemniej jednak merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania jest dopuszczalne, tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, czyli nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. W doktrynie przyjmuje się, że następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca, a nie umarza postępowanie (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 161). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania z dnia 3 czerwca 2026 r. strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wobec powyższego Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a.