III SAB/Wr 24/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 9 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 28 lipca 2025 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga J.M. (dalej: skarżąca) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ) w przedmiocie postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2025 r. wezwano skarżącą do wykazania wniesienia ponaglenia w sprawie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie skarżąca odebrała w dniu 5 sierpnia 2025 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał zatem z dniem 12 sierpnia 2025 r. (wtorek). W odpowiedzi na wezwanie (nadanej w placówce pocztowej dnia 11 sierpnia 2025 r.) skarżąca wskazała, że pismo z dnia 7 kwietnia 2025 r. było faktycznym ponagleniem z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), ponieważ w nim zarzuciła organowi oba typy uchybień: przewlekłość i bezczynność. Jako załącznik skarżąca dołączyła do powyższej odpowiedzi kopię pisma z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 42-45 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na gruncie art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym, złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu, jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w trybie art. 37 k.p.a. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II OSK 3732/18., dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z akt sprawy wynika, że skarga nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie. W odpowiedzi z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarżąca wskazała, że skierowała do organu ponaglenie pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdził, że z treści znajdującego się w aktach administracyjnych pisma skarżącej z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 41 akt administracyjnych) nie wynika, że skarżąca wnosi ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Jak wynika z treści pisma z dnia 7 kwietnia 2025 r. zostało ono wniesione przez skarżącą w związku z zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi z dnia 4 lutego 2025 r. w sprawie skargi na pracownika organu i stanowi sprzeciw wobec jego treści. W dokumencie tym skarżąca domagała się ponownego rozpatrzenia przez organ skargi z uwzględnieniem zarzutów i okoliczności przez nią podnoszonych. Ponadto skarżąca w treści tego pisma kwestionowała możliwość wystawienia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny tytułu wykonawczego. Skarżąca zarzuciła też organowi brak zbadania dopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm.). oraz domagała się ponownego rozpatrzenia skargi, uchylenia rozstrzygnięcia w formie zawiadomienia z dnia 18 marca o sposobie załatwienia skargi, pociągnięcia pracownika organu do odpowiedzialności dyscyplinarnej, jak również zwrotu nienależnie pobranych środków. Jak wynika z akt sprawy, czego skarżąca nie kwestionuje, skarga złożona w trybie art. 233 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) została rozpoznana w innym postępowaniu. W aktach sprawy nie znajdują się też inne pisma z 7 kwietnia 2025 r., które zawierałyby treść prezentowaną w odpowiedzi skarżącej z dnia 11 sierpnia 2025 r. W tych okolicznościach należało stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, iż przed wniesieniem skargi wystąpiła do organu z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a. postanowił jak w sentencji