III SAB/Wr 21/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę.

W piśmie z [...] r. zatytułowanym "skarga/wezwanie do usunięcia naruszenia prawa", skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.(zwanego dalej SKO, Kolegium), P.D. (zwany dalej skarżącym) zawarł – opartą na art. 227 k.p.a. – skargę na pracownika SKO dotyczącą przewlekłego prowadzenia postępowania oraz nienależytego wykonywania zadania polegającego na działaniu bez podstawy prawnej w zakresie oceny jego zarzutów zawartych w odwołaniu/zażaleniu oraz na braku bezstronności i należytej staranności w przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym. Ponadto skarżący zarzucił, że SKO bezpodstawnie rozpatrzyło wniesione przez niego trybie art. 227 k.p.a. skargi na pracowników starostwa i Starostę i zażądał usunięcia tego naruszenia prawa. W odpowiedzi, Kolegium poinformowało skarżącego, że decyzja SKO wydana w sprawie skarżącego jest ostateczna i podlega kontroli sądu administracyjnego na skutek wniesionej skargi, po uprzedniej jej ocenie przez SKO w ramach autokontroli. W konsekwencji Kolegium uznało, że brak jest podstaw do rozpoznania skargi na pracownika SKO. Odnosząc się do zarzutu przewlekłości postępowania, SKO wskazało, że ustawowy termin wydania decyzji upływał w piątek 19 sierpnia 2016 r., decyzja została natomiast wydania 22 sierpnia 2016 r. (poniedziałek), co wobec skomplikowanego stanu faktycznego i prawnego, wielości zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz wobec liczby wniesionych jednocześnie skarg i zażaleń, wykluczało stwierdzenie przewlekłości w działaniu SKO. W piśmie z [...] r. skarżący sformułował liczne pytania skierowane do Wiceprezesa SKO i do SKO, dotyczące rozpatrzenia złożonych przez niego w trybie art. 227 k.p.a. skarg na Starostę Ś. i pracowników Starostwa. W odpowiedzi Kolegium wskazało, że skargi oparte na art. 227 k.p.a. zostały rozpatrzone w toku postępowania odwoławczego na podstawie art. 234 k.p.a., ponieważ zarzuty w nich zawarte dotyczyły rejestracji pojazdu, w zakresie której organ I instancji wydał decyzję o odmowie rejestracji, a skarżący wniósł od niej odwołanie do SKO. Jednocześnie Kolegium poinformowało skarżącego, że przekazało wniesione przez niego skargi do ich adresatów, zgodnie z żądaniem. Wskazało również, że decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję o odmowie rejestracji pojazdu została zaskarżona przez skarżącego do WSA we W., zatem Sąd ten dokona oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Kolegium. Nie godząc się z tym stanowiskiem skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na bezczynność SKO w przedmiocie usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że Kolegium nie przeprowadziło w sposób właściwy postępowania odwoławczego, natomiast skargi na pracowników starostwa i na Starostę powinny być – w jego ocenie – przesłane do ich adresatów. Zauważył, że poprzez rozpoznanie tych skarg Kolegium dopuściło się naruszenia prawa, którego nie usunęło pomimo złożonego przez skarżącego wezwania w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a artykułu 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemnych interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Z powyższego wynika, że o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., tj.: decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego skutkuje jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie usunięcia naruszenia prawa, do którego, w ocenie skarżącego, doszło poprzez rozpoznanie przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym złożonych przez niego w trybie art. 227 k.p.a. skarg dotyczących Starosty i pracowników starostwa. Zauważyć należy, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA z: 1 marca 2010r., sygn. akt II OSK 478/09, 25 lutego 2009 r., sygn. akt. II OSK 241/09 oraz 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07 – dostępne w CBOSA). Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania administracji publicznej będące przedmiotem skarg z art. 227 k.p.a. nie podlegają zatem kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienia NSA z: 18 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 2621/12, 24 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 960/13, 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1760/12, 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2742/12, dostępne w CBOSA). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na bezczynność w tym zakresie. Dlatego też skarga na bezczynność polegającą nie nieusunięciu naruszenia prawa polegającego na rozpoznaniu skarg wniesionych na podstawie art. 227 k.p.a. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.