III SAB/Wr 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J.W., na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w T., w przedmiocie braku odpowiedzi na pismo, postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. J.W. (zwany dalej skar-żącym lub stroną), działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a.") wniósł skargę na bezczynność Komendanta Straży Miejskiej w T., która miałaby polegać na nieudzieleniu mu odpowiedzi na pismo z [...] kwietnia 2013 r., przesłane dwukrotnie adresatowi. Ze skargi oraz załączonych do niej dokumentów wynika, że w treści pisma skierowanego do Straży Miejskiej w T. przedstawiono wątpliwości, jakie skar-żący powziął w związku z wykroczeniem drogowym popełnionym [...]marca 2013 r. w miejscowości K.. Wykroczenie to stanowiło przedmiot wniosku o ukaranie strony, skierowanego do Sądu Rejonowego w T.. W odpowiedzi Komendant Straży Miejskiej w T. wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że postępowanie, o którym mowa w skardze zainteresowanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dotyczyło wykroczenia z art. 92a ustawy z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 482 ze zm. – dalej "k.w.") i prowadzone było w trybie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 395 ze zm. – dalej "k.p.s.w"). Komendant podał dalej, że pismo z 24 kwietnia 2014 r., potraktowane jako wyjaśnienia obwinionego, zostało dołączone do wniosku o ukaranie, skierowanego do Sądu Rejonowego w T., który – prawomocnym wyrokiem zaocznym z dnia [...] października 2013 r. – uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu admi-nistracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działal-nośćci administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Jak stanowi § 2 przywołanego artykułu, kontrola działalności administracji pu-blicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zaża-lenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidual-nych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i tereno-wych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż okreś-lone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określo-nych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zakreślona przez przywołane przepisy właściwość rzeczowa sądów adminis-tracyjnych jednoznacznie wskazuje – co do zasady – na krąg aktów i czynności pod-legających kontroli. Natomiast możliwość wniesienia skargi na bezczynność lub prze-wlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej została ograniczona wyłącznie do niektórych kategorii spraw, zastrzeżonych do właściwości sądów administracyjnych (sprawy te wymienił taksatywnie prawodawca w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Strona uczyniła przedmiotem swojej skargi "bezczynność" Komendanta Straży Miejskiej w T., w sprawie dotyczącej popełnionego przez skarżącego wykro-czenia drogowego, polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości obowią-zującej na terenie zabudowanym, tj. czynu opisanego w art. 92a k.w. Przedstawione okoliczności stanu faktycznego pozwalają stwierdzić, że zarzu-cana przez skarżącego, rzekoma bezczynność nie dotyczy żadnego z przypadków wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., Chodzi natomiast w istocie o brak odpo-wiedzi na pismo, które dotyczy sprawy prowadzonej na podstawie kodeksu postępo-wania w sprawach o wykroczenie. W konsekwencji przyjąć trzeba jako fakt bezsporny, brak legitymacji Sądu do merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi, gdyż zarzucana przez jej autora bez-czynność, nie wystąpiła w żadnej z kategorii spraw podlegających kontroli sądów ad-ministracyjnych. Z tego powodu – w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – skarga niniejsza podlegała odrzuceniu.