III SAB/Wr 13/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nikiforów Asesor WSA Anna Kuczyńska - Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. R., E. R. i M. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie wydania decyzji administracyjnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia 8 marca 2021 r. – skierowanym do Urzędu Gminy w K. - A.R. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) zwróciła się o wydanie zgody na przejazd autobusem w związku z koniecznością dojazdu do nieruchomości – działki nr [...]. Wskazała, że brak zgody uniemożliwia korzystanie w pełni z nieruchomości, za którą płaci podatek. Podkreśliła, że jest właścicielem tej nieruchomości od 18 lat i wnosi o zastosowanie odstępstwa. Kolejnym pismem z 19 marca 2021 r. A.R. zwróciła się do Urzędu Gminy w K. o podanie podstawy prawnej ustawienia znaków zakazu na drodze dojazdowej do ul. [...] w miejscowości W. (zakaz wjazdu autobusów i samochodów ciężarowych). W odpowiedzi na to pismo, Wójt Gminy K. (dalej także: Wójt) wskazał, że znaki zakazu – B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" oraz B-3a "zakaz wjazdu autobusów" zostały ustawione "przez nas jako zarządcę drogi gminnej ul. [...] – na podstawie art. 19 ustawy o drogach publicznych" (pismo z 24 marca 2021 r.). Pismem z 9 czerwca 2021 r. nr RDTiMK.7226.18.2021-2, skierowanym do A.R., Wójt – w odpowiedzi na pismo z 8 marca 2021 r. – wskazał, że obowiązujący zakaz wjazdu autobusów i samochodów ciężarowych powyżej 8 ton na ul. [...] został wprowadzony na prośbę mieszkańców osiedla ul. [...] – ul. [...]. Zauważył, że przeprowadził konsultacje i biorąc pod uwagę wszystkie opinie i szanując decyzję większości zmuszony jest, jako zarządca dróg gminnych, do pozostawienia oznakowania na tym terenie w niezmienionej formie. W dniu 14 czerwca 2021 r. A.R. drogą mailową złożyła "odwołanie od decyzji RDTiMK.7226.18.2021-2 z dnia 9 czerwca 2021 r." i wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. W odpowiedzi Wójt, pismem z 1 lipca 2021 r. poinformował A.R., że podtrzymuje swoją decyzję wyrażoną w piśmie z dnia 9 czerwca 2021 r. W dniu 7 lipca 2021 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo A.R., w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie jej odwołania. Podkreśliła, że w wyniku przeprowadzonych spotkań zebrała ponad 40 podpisów osób, które zgadzają się na przesunięcie znaku zakazu wjazdu autobusów na wysokość wjazdu na jej posesję. Wniosła o ponowną weryfikację sprawy i wydanie pozytywnej decyzji odnośnie przesunięcia zakazu wjazdu autobusów. Do pisma dołączyła listę z podpisami osób, wyrażających zgodę na przesunięcie znaku zakazu wjazdu autobusów na wysokość wjazdu na działkę nr [...]. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 21 września 2021 r. A.R., E.R. i M.S. wnieśli ponaglenie. Pismem z 13 grudnia 2021 r. A.R., E.R. i M.S. – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyli skargę na bezczynność Wójta Gminy K., zarzucając: 1. naruszenie art. 107 k.p.a., 138 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w indywidualnej sprawie, polegające na bezczynności w zakresie przeprowadzenia postępowania administracyjnego, nieprzyznaniu skarżącym statusu strony w postępowaniu i wydaniu rozstrzygnięć negatywnych, których nie można uznać za spełniające wymogi decyzji administracyjnej zarówno pierwotnie, jak i po wniesieniu odwołania i ponaglenia przez skarżących; 2. naruszenie art. 35 ust. 3 k.p.a. poprzez zwłokę w rozstrzygnięciu sprawy powyżej zakreślonych ustawowo terminów; 3. naruszenie art. 73 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę udostępnienia skarżącym wglądu do akt postępowania; 4. naruszenie art. 41 ust. 9 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 1 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez odmowę udzielenia odstępstwa od wprowadzonego ograniczenia przejazdu w sytuacji gdy ustawienie znaku ograniczenia przejazdu odbyło się bez zachowania trybu przewidzianego w przepisach ustawy o drogach publicznych, natomiast ograniczenie przejazdu uniemożliwia skarżącym dojazd do posesji mieszkalnej, przy czym wyrażenie zgody na zastosowanie odstępstwa skarżącym zostało zaaprobowane przez Radę Sołecką wsi W. (bezpośrednich mieszkańców). Strona skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Wójta Gminy K. do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie złożonego wniosku z dnia 8 marca 2021 r. o odstępstwo od obowiązującego zakazu wjazdu dla autobusów oraz samochodów ciężarowych i wyrażenie zgody na wjeżdżanie autobusów na działkę nr [...] poprzez drogę gminną nr [...] i [...] — ul. [...] w m. W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów — opinii Sołtysa wsi W. z dnia 29 marca 2021 r.; 3. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych; 4. wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wójt wskazał, że nie widzi podstaw do jej uwzględnienia. Jego zdaniem nie zachodzi zarzucana bezczynność polegająca na niewydaniu decyzji administracyjnej, bowiem sprawa, której dotyczy skarga, nie jest rozpoznawana w formie decyzji administracyjnej. Brak jest przepisu materialnego lub procesowego, który dawałby Wójtowi Gminy K. jako zarządcy drogi gminnej, podstawę do wydania w tym zakresie decyzji administracyjnej. Zauważył, że w sprawie działania Wójta jako zarządcy drogi publicznej przejawiają się w czynnościach o charakterze materialno-technicznym, które należą do czynności faktycznych administracji. Podkreślił, że zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych Wójt Gminy K. jest zarządcą dróg gminnych położonych na terenie gminy K., w tym ul. [...] (działka nr [...] i [...]) w miejscowości W. Dodał, że w myśl art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zakaz ruchu określonych pojazdów po drodze publicznej wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego, tj. poprzez samą czynność, a nie poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Brak jest podstaw, aby zmiana takiego stanu w postaci rozpoznania wniosku o zwolnienie z obowiązku przestrzegania zakazu (art. 41 ust. 9 ustawy o drogach publicznych) odbywała się w formie decyzji administracyjnej. W wykonaniu zarządzenia z 16 listopada 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżących do wykazania interesu pranego E.R. i M.S. do wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie wniosku z 8 marca 2021 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik wskazała, że M.S. oraz E.R. zamieszkują w domu położonym przy ul. [...] we wsi W., pozostają zatem posiadaczami ww. nieruchomości, do której w zasadzie bezpośrednio odnosi się zakaz wjazdu dla autobusów oraz samochodów ciężarowych. Wszyscy zamieszkujący (a skarżący w niniejszym postępowaniu) złożyli zgodny wniosek o wyrażenie zgody na wjeżdżanie autobusów na działkę nr [...] poprzez drogę gminną nr [...] i [...] - ul. [...] w m. W. (sygn. RDTiMK.7226.18.2021). Ponadto skarżący M.S. jest użytkownikiem pojazdów (w tym autobusów oraz pojazdu typu [...]), które wykorzystuje w ramach wykonywanej działalności zarobkowej, natomiast wprowadzenie ograniczeń zarówno na ulicy [...] i [...] uniemożliwia mu dojazd do posesji, w której mieszka i parkowanie pojazdu na jej terenie (zgodnie ze znajdującą się w aktach postępowania dokumentacją zdjęciową). Wskazała, że skarżący nie ma możliwości parkowania ww. pojazdów w innym, strzeżonym miejscu w okolicy, co bezpośrednio wpływa na zakres jego odpowiedzialności w przypadku utraty lub zniszczenia mienia. Pełnomocnik powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/G1 1496/14 podkreśliła, że właściciel czy posiadacz gruntu położonego przy danej drodze, mając lub mogący mieć urządzony na nią wjazd w przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostępność do jego terenu ma zarówno interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu, jak i spełniona jest przesłanka jego naruszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: W art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wskazano, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W przypadku wniesienia skargi na bezczynność, kontroli Sądu poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Jak przyjmuje się przy tym jednolicie w orzecznictwie, z bezczynnością organów administracyjnych mamy do czynienia wówczas, gdy organ ten, mimo istniejącego obowiązku nie załatwia sprawy w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie będąc właściwym (kompetentnym) do załatwienia owej sprawy. Innymi słowy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie bądź zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej (por wyroki w sprawach: VIII SAB/Wa 43/17 z 28 września 2017 r.; IV SAB/Gl 184/17 z 29 września 2017 r.; II SAB/Lu 83/17 z 19 września 2017 r. dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają natomiast znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również okoliczność, czy bezczynność organu spowodowana została jego zawinioną lub niezawinioną opieszałością. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Z akt sprawy wynika, że Wójt dokonał zmiany dotychczasowej organizacji ruchu poprzez ustawienie znaków: B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" oraz B-3a "zakaz wjazdu autobusów" działając – jak sam wskazał – na podstawie art. 19 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, ze zm., dalej: ustawa o drogach). A.R. pismem z 8 marca 2021 r. – skierowanym do Urzędu Gminy w K. – zwróciła się o wydanie zgody na przejazd autobusem w związku z koniecznością dojazdu do nieruchomości – działki nr [...], stanowiącej jej własność. Wniosła o zastosowanie wobec niej odstępstwa. Pismem z 9 czerwca 2021 r. Wójt wskazał, że jako zarządca dróg gminnych jest zmuszony, do pozostawienia oznakowania na tym terenie w niezmienionej formie. Po złożeniu ponaglenia, A.R., E.R. i M.S. złożyli skargę do Sądu, w której zarzucili bezczynność organu (Wójta) polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie wniosku z 8 marca 2021 r. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd odrzucił skargę E.R. i M.S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. art. 50 § 1 p.p.s.a. z powodu braku interesu prawnego do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z przyjętą na gruncie sądownictwa administracyjnego zasadą ogólną skargowości do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wymagane jest wystąpienie ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1229/04; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/WA 1958/07, CBOSA). Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem wszczęte przez wniesienie przez legitymowany podmiot skargi oraz - w pewnych przypadkach - na wniosek. Skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową - legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2376/11, wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1551/10, CBOSA). Podkreślić należy, że interes prawny musi być własny. Oznacza to, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (zob. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., II OZ 280/08, CBOSA). W sprawie wniosek z 8 marca 2021 r. o zastosowanie odstępstwa złożyła jedynie A.R. i w konsekwencji jedynie ona mogła domagać się załatwienia tego wniosku przez organ. Tylko ona mogła skutecznie zarzucić bezczynność organowi, gdyby ten nie działał w sprawie. Podkreślić bowiem należy, że przedmiotem niniejszej skargi nie była zmiana organizacji ruchu. W sytuacji zaskarżenia zmiany organizacji ruchu w istocie interes prawny po stronie podmiotu inicjującego postępowanie wiąże się z posiadaniem tytułu rzeczowego do nieruchomości objętej zaskarżonym aktem. Ponadto w szczególnych okolicznościach interes prawny można wywodzić także z faktu prowadzenia działalności gospodarczej oraz norm statuujących swobodę działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i ochronę prawa własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP). Taki pogląd Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w szczególności w postanowieniu z dnia 27 listopada 2020 r. (II OSK 2738/20, CBOSA). Skoro jednak przedmiotem skargi była bezczynność Wójta w załatwieniu wniosku A.R. z 8 marca 2021 r., to tylko ona mogła skutecznie wnieść skargę do Sądu. E.R. i M.S. nie mieli tym samym interesu pranego w zaskarżeniu bezczynności Wójta w załatwieniu wniosku, który pochodził od A.R. Przystępując do oceny dopuszczalności skargi A.R. należało ustalić w jakiej formie organ powinien załatwić wniosek z 8 marca 2021 r., czy miał obowiązek wydania w tym zakresie decyzji i czy pozostawał – na dzień wniesienia skargi – w bezczynności w jego załatwieniu. W celu rozstrzygnięcia tak postawionego problemu należy przytoczyć przepisy regulujące kwestie związane z zarządzaniem ruchem na drogach publicznych i zmianą organizacji ruchu. W sprawie Wójt dokonał zmiany organizacji ruchu poprzez ustawienie dwóch znaków zakazu przyjmując, że uprawnienie w zakresie zarządzania ruchem na drogach publicznych (w sprawie na drodze gminnej) przysługuje mu z racji sprawowania funkcji zarządcy dróg gminnych. Niewątpliwie zgodnie z art. 19 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych wójt jest zarządcą dróg gminnych, a do jego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., dalej: p.r.d.) organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych jest starosta. Nadzór nad zarządzaniem ruchem na drogach gminnych sprawuje natomiast wojewoda (art. 10 ust. 2 pkt 3 p.r.d.). Na podstawie art. 10 ust. 12 p.r.d. zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784, dalej: rozporządzenie). Starosta – realizując zadania z zakresu zarządzania ruchem - uprawniony jest w oparciu o przepisy rozporządzenia m. in. do rozpatrywania projektów organizacji ruchu, zatwierdzania organizacji ruchu oraz przekazywania zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji. Jako organ zarządzający ruchem ma więc kompetencje do wydawania zarządzeń w sprawie organizacji ruchu w terenie. Zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego, innym niż akt prawa miejscowego, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13, CBOSA). Strona, która wykaże interes prawny, może skutecznie zaskarżyć do Sądu akt polegający na zatwierdzeniu zmiany organizacji ruchu. W sprawie skarga została jednak wniesiona nie na zmianę organizacji ruchu, która nastąpiła poprzez ustawienie znaków zakazu wjazdu, ale na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o zastosowanie wyjątku od wprowadzonych zakazów. Rozstrzygnięcie natomiast takiego wniosku, który dotyczy ściśle określonego, indywidualnego podmiotu, następuje - w ocenie Sądu - poprzez podjęcie aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 807/07, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 240/12, postanowienie WSA w Krakowie z 28 września 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1184/21, postanowienie NSA z 7 lipca 2022 r., sygn. akt II GZ 494/21, CBOSA). Akt taki, który odmawia wydania zgody na odstępstwo od obowiązującego zakazu wjazdu, ma charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Wpływa na prawa i obowiązki wnioskodawcy, bowiem odmawia przyznania uprawnienia. Podlega on zaskrzeniu do sądu administracyjnego. Wójt, do którego A.R., wystąpiła w piśmie z 8 marca 2021 r. o zastosowanie odstępstwa, rozpoznał jej wniosek poprzez wydanie w dniu 9 czerwca 2021 r. aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Żaden przepis prawa materialnego nie przewiduje wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że wydanie decyzji administracyjnej uzależnione jest od istnienia przepisu prawa materialnego przewidującego załatwienie sprawy administracyjnej w tej formie. Nie wolno zarazem domniemywać normy kompetencyjnej upoważniającej organ administracji publicznej do zastosowania tej prawnej formy działania. Zauważyć na marginesie należy, że Wójt rozstrzygając wniosek wnioskodawczyni, nie pouczył jej o prawie i sposobie zaskarżenia tego aktu do Sądu. W dacie wniesienia skargi do Sądu, wniosek skarżącej został zatem załatwiony przez Wójta. Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a." W uzasadnieniu tej uchwały wskazano m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., przewidujący możliwość odstąpienia od stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że skarga A.R. wniesiona po ustaniu stanu bezczynności (po załatwieniu jej sprawy) jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skarga E.R. i M.S. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. z powodu braku interesu prawnego (pkt I sentencji postanowienia). W punkcie II sentencji postanowienia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.