III SAB/Wr 1051/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

A. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – jak sam zaznaczył – "w sprawie żony M. S. L." na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. W toku postępowania A. H. ustanowił E. T. pełnomocnikiem do doręczeń korespondencji sądowej (k. 8). Nadto przedłożono pełnomocnictwo udzielone przez A. H. E. T. do reprezentowania przed sądami administracyjnymi (k. 25). W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 14 stycznia 2020 r. – pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. – wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jednoznaczne oświadczenie czy przedmiotową skargę wniósł we własnym imieniu, czy też stroną skarżącą jest M. S. L., w imieniu której A. H. działa jako pełnomocnik. W tym przypadku wezwano do przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu M. S. L. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do oświadczenia, czy E. T. wskazana w pełnomocnictwie z dnia 6 grudnia 2018 r. spełnia warunki ustawowe do reprezentowania żony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono w dniu 30 kwietnia 2020 r. na wskazany przez A. H. adres do doręczeń E. T. Pomimo jednak prawidłowego doręczenia wezwania o uzupełnienie braków formalnych, skarżący w zakreślonym terminie, tj. w rzeczywistości - w związku z obowiązywaniem regulacji szczególnych wynikających z art. 15 zss ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.) - w terminie do dnia 1 czerwca 2020 r. – zaniechał udzielenia odpowiedzi. Jedynie w dniu 7 maja 2020 r. G. S. przesłał pismo, w którym poinformował, że skargę w niniejszej sprawie złożył osobiście A. H., gdyż to "on podpisał wniosek o pobyt czasowy dla swojej żony". Nadmienił także, że ani on, ani E. T. nie są pełnomocnikami w niniejszej sprawie. Do pisma dołączono kserokopię pełnomocnictwa udzielonego przez M. S. L. jej mężowi A. H. do działania w postępowaniu prowadzonym przez Wojewodę D. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, o którym mowa powyżej, jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużany ani skracany. W sytuacji więc, gdy strona w tym terminie nie usunie braków formalnych skargi Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. Powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach, wbrew prawidłowemu i jednoznacznie sformułowanemu wezwaniu, A. H. nie uzupełnił braku formalnego skargi w zakreślonym terminie przez jednoznaczne oświadczenie czy przedmiotową skargę wniósł we własnym imieniu, czy też stroną skarżącą jest M. S. L., w imieniu której działa jako pełnomocnik, a jeśli tak to o przesłanie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu żony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do oświadczenia, czy E. T. wskazana w pełnomocnictwie z dnia 6 grudnia 2018 r. spełnia warunki ustawowe do reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący w żaden sposób nie zareagował na wezwanie Sądu. Jedynie nieupoważniony do działania przed tut. Sądem i niewystępujący w sprawie jako pełnomocnik G. S. w piśmie z dnia 7 maja 2020 r. poinformował, że skargę w niniejszej sprawie złożył osobiście A. H. oraz przedłożył pełnomocnictwo udzielone przez M. S. L. mężowi, które jednak swym zakresem nie odnosi się do postępowania sądowoadministracyjnego. Skoro zatem w realiach niniejszej sprawy wnoszący skargę A. H. zaniechał uzupełnienia w terminie braku formalnego skargi to jego skarga podlegała odrzuceniu. Wskazane bowiem braki, do usunięcia których został wezwany uniemożliwiają nadanie skardze dalszego biegu, gdyż ich istota sprowadza się do wyjaśnienia kwestii związanych z oznaczeniem strony skarżącej. Dokładniej – czy skarga została wniesiona przez skarżącego w imieniu małżonki czy też własnym. Niniejsze było zaś konieczne z uwagi na okoliczność, że skarżącemu we własnym imieniu nie przysługuje prawo do zaskarżania bezczynności w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy jego małżonki. Interes prawny posiada tu tylko M. S. L. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.