III SAB/Wr 1049/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. na bezczynność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. w przedmiocie rozpoznania wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Strona skarżąca F. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w L. (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON). Jak wynika z akt sprawy administracyjnej (oraz treści samej skargi) decyzja w sprawie została wydana 24 sierpnia 2020 r., SKO/41/RN-3/2020. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, została ona skutecznie doręczona stronie skarżącej 15 września 2020 r. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: SKO w Jeleniej Górze) została wniesiona 21 października 2020 r. (data na stemplu pocztowym). Postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1291/21 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej SKO w Jeleniej Górze od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 1729/20, w sprawie ze skargi skarżącej na przewlekłość postępowania SKO w Jeleniej Górze w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej przyznania dofinansowania ze środków PFRON, uchylił zaskarżony wyrok i odrzucił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.). sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych - niż wskazane w pkt 1-5 tego przepisu - przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uchwałą podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął o dopuszczalności uwzględnienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia kończącego w sprawie, której dotyczy zarzut bezczynności. W uchwale tej NSA stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności organu. Postępowanie zostało uprzednio zakończone decyzją (doręczoną stronie skarżącej 15 września 2020 r.), która została zaskarżona do sądu administracyjnego. W konsekwencji - wobec powoływanej uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. - brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi przez tutejszy Sąd w zakresie rozstrzygania, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Należy przy tym wskazać, że uchwała ta jest wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Jak podniósł natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 23 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 1291/21, stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Tutejszy Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 złotych Sąd postanowił, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.