III SAB/Wr 10/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na przewlekłość postępowania Rady Powiatu w S. w przedmiocie prowadzenia sprawy związanej z rozpatrywaniem skargi postanawia: odrzucić skargę.

W dniu [...] września 2017 r., do Rady Powiatu w S. wpłynęła skarga P. D. (dalej: skarżący) na urzędników Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w S., działających z upoważnienia Starosty S. w sprawie rejestracji pojazdu. Przewodniczący Rady Powiatu - działając na podstawie § 10 Statutu Powiatu S., pismem z [...] października 2017 r. - skierował skargę celem jej rozpatrzenia do Komisji Infrastruktury Technicznej Rozwoju Rady Powiatu w S. Organ ten - na posiedzeniu 23 października 2017 r., po ponownej analizie postawionych zarzutów i zebranej w sprawie dokumentacji - ustalił, że skarżący podniósł kwestie dotyczące naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji o rejestracji pojazdu oraz wskazał, że przedstawione w skardze zarzuty były już przedmiotem rozpatrywania przez Radę Powiatu, a jej stanowisko zostało wyrażone we wcześniejszych podejmowanych przez nią uchwałach. Następnie, Rada Powiatu rozpatrzyła skargę, podejmując [...] listopada 2017 r. uchwałę (Nr [...]) w sprawie ponownego rozpatrzenia skargi skarżącego na Starostę S. i - na podstawie art. 239 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: K.p.a.) - zobowiązała Przewodniczącego Rady Powiatu do uczynienia adnotacji o ponownym rozpatrzeniu skargi w aktach sprawy, bez zawiadamiania skarżącego. Nie godząc się z tym stanowiskiem, skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na przewlekłość postępowania Rady Powiatu w rozpatrywaniu jego skargi na urzędników Starostwa. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a art. 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak i postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemnych interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Z powyższego wynika, że o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., tj.: decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co ma tę konsekwencję, że wniesienie skargi na akt nienależący do niego skutkuje jej odrzuceniem, jako niedopuszczalnej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest przewlekłość postępowania Rady Powiatu w S. w sprawie rozpatrywania ponownej skargi na pracowników Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w S. przy wydawaniu decyzji o rejestracji pojazdu skarżącego. Jak wynika z pisma z [...] września 2017 r., zatytułowanego "Wniosek/Skarga", skarżący wyraża swoje niezadowolenie ze sposobu działania urzędników. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga ta ma charakter skargi powszechnej, określonej przepisami działu VIII K.p.a. Zgodnie z art. 227 K.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Uregulowanie to należy rozpatrywać w kontekście art. 221 § 1 i 2 K.p.a., który określa krąg ich adresatów. Przedmiotem skargi może być zatem każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej, oraz ich pracowników i funkcjonariuszy [postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 4 kwietnia 2012 r., I OSK 717/12]. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest przy tym pogląd, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienia NSA z: 1 marca 2010 r., II OSK 478/09, 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09, 26 stycznia 2006 r., I OSK 26/07 - dostępne w CBOSA). Działania podejmowane przez organw trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Działania administracji publicznej, będące przedmiotem skarg z art. 227 K.p.a., nie podlegają zatem kontroli sądów administracyjnych, z uwagi na to, że nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu. Skarga z art. 227 K.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego (por. postanowienia NSA z: 18 listopada 2013 r., I OSK 2621/12, 24 lipca 2013 r., I OSK 960/13, 12 marca 2013 r., I OSK 318/13, 3 stycznia 2013 r., I OSK 1760/12, 22 listopada 2012 r., II OSK 2742/12, dostępne j/w). Tym samym, ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Niedopuszczalna jest więc w konsekwencji również skarga na przewlekłość w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę należało odrzucić, jako niedopuszczalną.