III SAB/Wa 85/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.A. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w zakresie wniosków strony zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Skarżący E.A. w dniu 31 stycznia 2020 r. złożył pierwszą deklarację w sprawie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odnośnie nieruchomości przy [...]. W ww. deklaracji wskazano jako datę powstania opłaty luty 2020 r. oraz, że 3 osoby zamieszkują nieruchomość przy [...] i podano gromadzenie odpadów w sposób selektywny. W piśmie z dnia 12 stycznia 2023 r. Burmistrz T. wyjaśnił, że Skarżący został poinformowany o konieczności przedłożenia aktu notarialnego potwierdzającego własność nieruchomości, ponieważ jako właściciel nieruchomości wpisana jest inna osoba. Skarżący zobowiązał się do przedstawienia tego dokumentu. Następnie w dniu 4 czerwca 2020 r. wpłynęła kolejna deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której Skarżący wpisał siebie jako użytkownika wieczystego nieruchomości przy [...], z datą obowiązywania opłaty od lutego 2020 r. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz T. pismem z dnia września 2020 r., wystawił upomnienie nr [...], skierowane do Skarżącego, obejmujące opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r. i czerwiec 2020 r. na łączną kwotę 519, 08 zł. Upomnienie zostało doręczone w dniu 7 października 2020 r. Pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. Burmistrz T. wystawił upomnienie nr [...], skierowane do Skarżącego, obejmujące opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące styczeń 2022 r., luty 2022 r., marzec 2022 r., kwiecień 2022 r. na łączną kwotę 422,32 zł. Upomnienie zostało doręczone w dniu 1 sierpnia 2022 r. Następnie pismem z dnia 18 października 2022 r. Burmistrz T. wystawił upomnienie nr [...], skierowane do Skarżącego obejmujące opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące maj 2022 r., czerwiec 2022 r., lipiec 2022 r., sierpień 2022 r. na łączną kwotę 422,32 zł. Upomnienie zostało doręczone w dniu 28 października lutego 2022 r. Z akt sprawy oraz z wyjaśnień Burmistrza T. wynika, że tytuł wykonawczy, obejmujący zaległe opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie został wystawiony. Pismem z dnia 3 listopada 2022 r. Skarżący złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji przez Burmistrza T. poprzez wystawienie upomnienia nr [...] z dnia 9 września 2020 r., upomnienia nr [...] z dnia 15 czerwca 2022 r. oraz upomnienia nr [...] z dnia 18 października 2022 r. W skardze podniesiono, że Skarżący po raz pierwszy zawarł umowę z Urzędem Gminy w T. w dniu 4 czerwca 2020 r. Zdaniem skarżącego, wynika z tego, że do dnia 4 czerwca 2020 r. nie posiadał i nie posiada zobowiązania ustawowego do regulowania należności za usługi, na które miał zawartej umowy z Urzędem Gminy w T. odnośnie wywożenia śmieci. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie ze skargi Skarżącego z dnia 3 listopada 2022 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji przez Burmistrza T. przez wystawienie upomnienia nr [...] z dnia [...] września 2020 r., upomnienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. oraz upomnienia nr [...] z dnia [...] października 2022 r. W aktach sprawy brak było bowiem jakichkolwiek tytułów wykonawczych. Również na wydanie tytułów wykonawczych nie wskazywała strona w swoich pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, tj. w sprawach gdy właściwy organ ma wydać decyzje, postanowienie, o jakim mowa w pkt 2 i 3, jak też wydać akt, czy dokonać czynności o których mowa w pkt 4. Jak stanowi natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis powyższy należy odczytywać mając na uwadze treść art. 52 p.p.s.a., w myśl którego przed wniesieniem do Sądu skargi skarżący ma obowiązek wyczerpać środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym przed organem, jeżeli służyły one stronie w tym postępowaniu. W kontekście rozpoznawanej sprawy należy mieć na uwadze w szczególności art. 52 § 2 p.p.s.a., w myśl którego przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych jednolicie i niezmiennie wskazuje, że art. 53 § 2b p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że ponaglenie jest wymagane wtedy, gdy sprawa, której dotyczy skarga na bezczynność lub przewlekłość, prowadzona jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 poz. 775 ze zm., dalej "K.p.a.") lub przy ich zastosowaniu. Jak wynika z akt sprawy postępowanie przed Organem prowadzone było właśnie w oparciu o K.p.a., w związku z czym należy stwierdzić, iż w tej sprawie ponaglenie było wymagane. W myśl art. 37 § 3 pkt 1) K.p.a. ponaglenie wnosi do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, natomiast w myśl pkt 2) tego przepisu do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Zgodnie z tak sformułowanym przepisem, w tej sprawie, z uwagi na okoliczność, że K.p.a. nie przewiduje organu wyższego stopnia od Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponaglenie należało wnieść do organu prowadzącego postępowanie, czyli właśnie do SKO. Tymczasem, z akt sprawy, w szczególności z odpowiedzi na skargę oraz pisma SKO z dnia 15 stycznia 2024 r., nie wynika, aby Skarżący w toku postępowania administracyjnego złożył stosowne ponaglenie. Mając zatem na uwadze, że ponaglenia nie wniesiono, w związku z czym skarga była niedopuszczalna, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.