III SAB/Wa 74/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Czarkowski, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi K.P. w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w zakresie księgowania wpłat w podatku rolnym 1) stwierdza przewlekłość postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., 2) stwierdza, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz K.P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wójt Gminy N. (dalej jako: "wójt") postanowieniem z dnia [...] maja 2021 roku, orzekł o sposobie zarachowania wpłaty dokonanej przez K. P.(dalej jako: "strona" lub "skarżący") z dnia [...] maja 2021 r. w kwocie 65,00 złotych w ten sposób, że 0,01 zł zarachował za 2018 r., 64,00 złote za 2020 r., a 0,99 zł za 2021 r. w podatku rolnym. Powyższe postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 27 maja 2021 roku. Od powyższego postanowienia skarżący złożył w dniu 14 czerwca 2021 r. zażalenie, za pośrednictwem systemu ePUAP. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r., działając w trybie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 219 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm. zwana dalej "O.p.") stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie przekroczony został ustawowy termin na wniesienie środka zaskarżenia od postanowienia wójta. Na powyższe postanowienie SKO strona wniosła skargę z 30 sierpnia 2022 r., wnosząc o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia. Skarżący zwrócił uwagę, że w dniu [...] czerwca 2021 r. złożyła skargę do SKO na działanie Urzędu Gminy N., ściślej błędy w działaniu i nieksięgowanie wpłat na konto podatku dochodowego. Skarżący zauważył, iż pomimo upływu czasu SKO w postępowaniu wstępnym stwierdziło, iż skarga dotyczyła jedynie decyzji z dnia [...] maja 2021 roku. Uznał za niewłaściwe powyższe stwierdzenie, z uwagi na wniosek o zobowiązanie Skarżącego do przedstawienia dowodów księgowych wpływu od określonych osób i z określonymi tytułami, m.in. za okresy znacznie poprzedzające treść skarżonej decyzji. Ponadto doszedł do przekonania, że zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami z tzw. tarczy, ściślej z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.; dalej "ustawa o COVID-19"), SKO zobowiązane było do przesłania pytania stronie o skorzystanie z dobrodziejstwa przywrócenia terminu. Obowiązkowi temu niestety uchybiło. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Po rozpoznaniu skargi, wyrokiem z 30 marca 2023 r. zapadłym pod sygn. akt III SA/Wa 2102/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2022 r. zasądzając także na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Sąd uzasadniając rozstrzygnięcie stanął na stanowisku, że postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., z pominięciem czynności wymaganych w art. 15 zzzzzn² ustawy o COVID-19, narusza przepisy postępowania, w sposób mogący mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Wskazał także, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy, stosownie do treści art. 15zzzzzn² ust. 1 i 2 ustawy o COVID-19, zobowiązany będzie wyznaczyć stronie skarżącej 30-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W dalszej kolejności, 30 sierpnia 2022 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie sprawy SKO w powyższej sprawie. Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r. o sygn. akt III SAB/Wa 37/22 przedmiotowa skarga została odrzucona. Pismem z 3 października 2023 r. skarżący ponownie wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie ww. sprawy przez organ odwoławczy. Zaznaczył, iż SKO tendencyjnie przetrzymywało skargę kilkanaście miesięcy przed jakimikolwiek czynnościami i próbowało zaniechać działań. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W pierwszej kolejności SKO wskazało, że skarga została wniesiona po raz drugi w tej samej sprawie i wobec prawomocnego postanowienia z [...] grudnia 2022 roku w sprawie III SAB/Wa 37/22, winna zostać odrzucona. W sytuacji gdyby skarga nie podlegała odrzuceniu, organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym skarga nosi znamiona szykany wobec Kolegium i jest inspirowana prawdopodobnie motywami wyroku Sądu z dnia 30 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2102/22. Ponadto za niesłuszny i niesprawiedliwy uznał sugerowany przez sąd w tym wyroku zarzut celowego działania Kolegium ze zwłoką w wydaniu postanowienia w celu udaremnienia stronie skorzystania z trybu możliwości domagania się przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w okresie pandemii. SKO zauważyło, iż problematyka zastosowania do spraw podatkowych przepisu o możliwości przywrócenia terminu w trybie k.p.a. była niejednolicie postrzegana w judykaturze i doktrynie. Stąd też Kolegium choć stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, które to postanowienie zostało nastąpienie uchylone przez Sąd, nie miało intencji celowego przedłużania sprawy w kierunku pozbawienia strony jej uprawnienia do złożenia wniosku w trybie przepisów covidowych o przywrócenie tego terminu. Ponadto organ wskazał, iż nie bez znaczenia dla czasu rozpatrzenia sprawy był fakt, iż we wskazanym powyżej okresie od dnia 12 września 2022 r. do dnia 15 marca 2023 r. akta sprawy były w posiadaniu WSA i Kolegium w tym okresie z tego powodu nie procedowało w przedmiocie rozpoznania zażalenia. Według SKO rozpoznanie merytoryczne przez Sąd skargi na rzekomą przewlekłość Kolegium w sprawie obejmującej rozpatrzenie zażalenia na postanowienie o sposobie zarachowania wpłaty nie ma też większego znaczenia praktycznego dla samej Strony, która obiektywnie sama z siebie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia (posiadając możliwość wniesienia tego środka zaskarżenia za pośrednictwem platformy ePuap bez wychodzenia z domu). Zdaniem organu brak rozpatrzenia tej sprawy przez Kolegium w terminie ustawowym z jednej strony w okresie obowiązywania pandemii COVID, a z drugiej - w warunkach rozpatrywania w międzyczasie sprawy skargi na przewlekłość postępowania przez WSA nie wpływa na znaczne pogorszenie praw lub sytuacji strony - w tym zakresie skarżący nie podniósł jakichkolwiek argumentów, a tym bardziej nie przedstawił dowodów na taki stan rzeczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm., dalej jako: "ppsa") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sądy orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania: decyzji administracyjnych; postanowień, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym; innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Zatem tylko we wskazanym wyżej zakresie spraw możne zostać wniesiona skarga na bezczynność organu. Nadto w sprawach, w których zarzucana jest bezczynność organów administracji publicznej Sąd Administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w chwili orzekania. Istotne jest więc to, czy organ w dacie orzekania pozostaje w bezczynności. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go - mimo istnienia ustawowego obowiązku - wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, nie podjął też stosownej czynności. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie (por. m. in. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005r., s. 86). Zatem problem oceny, czy skarga na bezczynność jest zasadna, sprowadza się do udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pytania, po pierwsze, czy organ miał prawny obowiązek dokonania czynności i – po drugie - czy obowiązku tego nie wykonał w terminie. Wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarga na bezczynność SKO mogła być wniesiona, gdyż dotyczy ona sytuacji określonej w pkt 2 art. 3 § 2 ppsa, tj. zarzucana bezczynność organu polega na nierozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie wójta. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, zaś w pkt 2 mowa jest o kontroli postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest wymagane wówczas, gdy przedmiotem skargi jest akt lub czynność (art. 52 § 3 i 4 ppsa), a nie wówczas, gdy przedmiotem tym jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W razie bezczynności (przewlekłości) w sprawach podatkowych, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego wymagane jest wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 141 ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią § 1 pkt 1 tego przepisu, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Z powyższego wynika, że ponaglenie nie jest konieczne w sytuacji, kiedy skarga dotyczy bezczynności (przewlekłego prowadzenia postępowania) organu wyższego stopnia (organu odwoławczego), jakim jest m.in. samorządowe kolegium odwoławcze. Zgodnie bowiem z treścią art. 13 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej, organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest samorządowe kolegium odwoławcze - jako organ odwoławczy od decyzji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Natomiast w myśl art. 13 § 3 ordynacji podatkowej, organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. W przypadku uchybienia terminów do rozpoznania środków zaskarżenia przez samorządowe kolegium odwoławcze w sprawach podatkowych środek prawny w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej nie przysługuje. W wypadku bowiem tego organu nie można wskazać organu wyższego stopnia, do którego można by skierować ponaglenie. Tym samym środek ten nie mógł być wykorzystany w przypadku złożenia skargi na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego w sprawie rozpatrzenia odwołania. Wskazać również należy, że pomimo, iż skarga będąca przedmiotem rozpoznania jest kolejną skargą na bezczynność SKO, w sprawie nie ma podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, jak wnosił o to organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z treścią ww. przepisu, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 czerwca 2018 roku, w sprawie I OZ 407/18, powaga rzeczy osądzonej przysługuje jedynie wyrokom rozstrzygającym co do istoty sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym – co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 P.p.s.a.). W sprawie III SAB/Wa 37/22 nie doszło do rozpoznania sprawy co do istoty (sprawa ta zakończona została wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi). Nadto należy wskazać, odwołując się do powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2018 roku, nawet w sytuacji merytorycznego rozpoznania skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, nie ma podstaw do odrzucenia skargi w sytuacji ponownego zaskarżenia przewlekłości przez tego samego skarżącego. Tak więc w sytuacji, gdy strona skarżąca, która nadal twierdzi, że organ administracji publicznej w dalszym ciągu przewlekle prowadzi postępowanie, może zainicjować na nowo postępowanie prowadzące do ponownej kontroli przez sąd ewentualnej bezczynności czy przewlekłości organu, bo przecież następuje zmiana stanu faktycznego, w wyniku choćby upływu czasu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, o czym będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Zasady rozstrzygania przez sąd w sprawach, w których zarzucona została bezczynność, względnie przewlekłość postępowania uregulowane zostały w art 149 ppsa. Zgodnie z treścią § 1 tego artykułu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie – zgodnie z treścią art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak natomiast stanowi art. 149 § 2 ppsa, sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że wykładnia i zastosowanie art. 149 ppsa wymaga uwzględnienia celu zmian jakie zostały dokonane ustawami: 1) z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.), 2) z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) oraz 3) z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.). Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa wykładnia art. 149 ppsa nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12). Naczelny Sąd Administracyjny jednolicie podkreśla, że wydanie przez organ administracyjny decyzji, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, nie zwalania wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie ppsa) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 ppsa). O uwzględnieniu skargi na bezczynność można bowiem mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Mając na uwadze treść powołanego wyżej przepisu art. 149 ppsa, uwzględnieniem skargi, w jego rozumieniu, jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W tym też zakresie, z uwagi na zmianę stanu prawnego, nie można powoływać się na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08. Brak orzeczenia w zakresie objętym dyspozycją art. 149 § 1 zdanie drugie ppsa uniemożliwia stronie dochodzenie odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania organu co do wydania aktu administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponadto, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie ppsa, czy też nie. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: Lex nr 12188894). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że – w ocenie sądu – SKO dopuściło się przewlekłości postępowania w prowadzonym postępowaniu, przy rozpoznawaniu zażalenia na postanowienie wójta z [...] maja 2021 roku. Jak wynika z akt sprawy, powołany wyżej wyrok tutejszego sądu z 30 marca 2023 roku w sprawie III SA/Wa 2102/22 wraz z klauzulą o jego prawomocności od 25 maja 2013 roku został doręczony organowi odwoławczemu 21 czerwca 2023 roku. Przez długi czas po otrzymaniu ww. wyroku SKO nie podejmowało żadnych czynności celem rozpoznania wniesionego przez skarżącego zażalenia. Tymczasem wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku z 30 marca 2023 roku były bardzo konkretne i jednoznacznie wskazywały na czynność jaką winien podjąć organ odwoławczy. Pomimo tego, SKO przez ponad 4 miesiące nie podejmowało żadnej czynności w sprawie. Dopiero bowiem pismem z 30 października 2023 roku – realizując wytyczne zawarte w ww. wyroku – SKO zawiadomiło skarżącego o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Zawiadomienie to zostało skierowane do skarżącego zatem po upływie czterech miesięcy od daty otrzymania wyroku tutejszego sądu. Zdaniem sądu organ odwoławczy naruszył zasadę szybkości postępowania. Właśnie upływ czasu, w którym zażalenie skarżącego nie było rozpoznawane i nie były podejmowane żadne czynności zmierzające do jego rozpoznania, uprawniał skarżącego do złożenia skargi na przewlekłość ww. organu. Z treści skargi wynika, że skarżący odnosi się do przewlekłości w okresie po wydaniu wyroku w ww. sprawie III SA/Wa 2102/22, wskazując na "nierozwiązanie sprawy, mimo orzeczenia 2102 22". Należy pamiętać, że zgodnie z treścią art. 139 § 3 ordynacji podatkowej, załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy. W sprawie niniejszej ma zastosowanie termin 2 miesięcy (nie była w niej przeprowadzona rozprawa, a nadto skarżący nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy). Wskazany termin został znacznie, dwukrotnie przekroczony. Z akt sprawy nie wynika, aby istniały uzasadnione przyczyny takiego stanu rzeczy. W szczególności, SKO nie podejmowało żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy i rozpoznania zażalenia skarżącego przez okres czterech miesięcy – od dnia doręczenia mu wyroku w sprawie III SA/Wa 2102/22. Z akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy prowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe. Zresztą czynność do jakiej zobowiązał go sąd w ww. wyroku, nie wymagała przeprowadzenia takiego postępowania. We wskazanym okresie nie były również kierowane do skarżącego jakiekolwiek wezwania do wyjaśnienia istotnych w sprawie kwestii. Organ odwoławczy nie kierował do skarżącego zawiadomień o niezałatwieniu sprawy i przyczynie tego, w trybie art. 140 ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu, wezwanie z 30 października 2023 roku, mogło zostać skierowane do skarżącego w zasadzie od razu po otrzymaniu przez SKO wyroku w sprawie III SA/Wa 2102/22. We wskazanym okresie – od 21 czerwca 2023 roku do 30 października 2023 roku – organ odwoławczy przewlekle prowadził postępowanie celem rozpoznania zażalenia na postanowienie wójta o sposobie zarachowania wpłaty. Nie rozpoznając zażalenia w sposób przewidziany przepisami prawa, SKO naruszyło art. 120 i art. 125 § 1 Op. W konsekwencji SKO naruszyło także art. 139 § 3 i art. 140 ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu, z uwagi na tak znaczny okres wskazana przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 149 § 1 orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 1a ppsa sąd stwierdził, że stwierdzona przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie zobowiązał organu do podjęcia czynności, bowiem już po wniesieniu skargi, SKO skierowało do skarżącego zawiadomienie z 30 października 2023 roku o uchybieniu terminu do wniesieniu zażalenia. Uwzględniwszy skargę na przewlekłość sąd orzekł również o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania stosownie do art. 200 i art. 205 §1 ppsa. Koszty postępowania stanowił uiszczony wpis w wysokości 100 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności, sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.