III SAB/Wa 23/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie rozpoznania ponaglenia w postępowaniu w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz A. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

31 grudnia 2024 roku skarżąca A. S., za pośrednictwem pełnomocnika- M. S. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o przesłanie decyzji, wydanej na podstawie art. 53a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawie odsetek za zwłokę na dzień złożenia zeznania podatkowego od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy za 2021 rok. Pismem z 31 stycznia 2025 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego W. udzielił stronie odpowiedzi na wystąpienie z 31 grudnia 2024 roku. 31 stycznia 2025 roku skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o wydanie decyzji o wysokości odsetek 8.439 zł. Pismem z 28 lutego 2025 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego W. udzielił stronie odpowiedzi na wystąpienie z 31 stycznia 2025 roku. 28 lutego 2025 roku do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS) wpłynęło pismo strony, w którym wniosła ponaglenie na Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w sprawie niewydania postanowienia w sprawie odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy za 2021 rok. 5 marca 2025 roku Dyrektor IAS przekazał wystąpienie strony skarżącej z 28 lutego 2025 roku Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. w celu nadania sprawie właściwego biegu. 28 marca 2025 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego W. udzielił stronie odpowiedzi na wystąpienie z 28 lutego 2025 roku. 28 marca 2025 roku skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora IAS w związku z ponagleniem z 28 lutego 2025 roku, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia 28 marca 2025 r. skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę, w którym zarzucono Dyrektorowi IAS nierozpatrzenia ponaglenia z 28 lutego 2025 r. Jednocześnie w skardze wniesiono o: 1. stwierdzenie bezczynności Dyrektora IAS z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązanie Dyrektora IAS do rozpatrzenia ponaglenia, 3. zasądzenie od Dyrektora IAS na rzecz skarżącej sum pieniężnych w wysokości połowy określonej w art. 154 § 7 P.p.s.a., 4. zobowiązanie Dyrektora IAS do realizacji art. 38 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 142 Ordynacji Podatkowej; 5. zobowiązanie Dyrektora IAS do przekazania skarżącej informacji publicznej w tej sprawie, 6. zasądzenie od Dyrektora IAS zwrotu kosztów postępowania. Pismem 4 kwietnia 2025 roku pełnomocnik skarżącej wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej ponaglenie na Dyrektora IAS, w związku z nierozpatrzeniem ponaglenia z 28 lutego 2025 roku. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IAS wniósł o odrzucenie skargi. Sąd zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935, w skrócie: "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, a więc takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że 31 stycznia 2025 roku skarżąca wniosła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o "wydanie decyzji o odsetkach 8.439 zł". Naczelnik Urzędu Skarbowego W. udzielił stronie odpowiedzi na ten wniosek pismem z 28 lutego 2025 roku. W tym samym dniu do Izby Administracji Skarbowej w W. wpłynęło wystąpienie strony, zatytułowane "ponaglenie", dotyczące niewydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. "postanowienia w sprawie odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na PIT za 2021 rok". Z uwagi na to, że postępowaniu administracyjnym strona nie musi prawidłowo nazywać składanych przez siebie pism i organ kwalifikuje je według treści, Dyrektor IAS przy piśmie z 5 marca 2025 roku przekazał ww. wystąpienie z 28 lutego 2025 roku Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. w celu nadania sprawie właściwego biegu. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z 28 marca 2025 roku udzielił odpowiedzi na pismo z 28 lutego 2025 roku. Tym samym Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał się za organ właściwy do załatwienia sprawy i nie przekazał wystąpienia strony z 28 lutego 2025 roku do załatwienia Dyrektorowi IAS. Sąd stwierdza, że wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje w chwili złożenia ponaglenia w organie. W ocenie Sądu skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dopełniła tego wymogu formalnego. Sąd zauważył, że ponaglenie Dyrektora IAS na nierozpatrzenie ponaglenia z 28 lutego 2025 roku wpłynęło do Dyrektora IAS dopiero 4 kwietnia 2025 roku, tj. po wniesieniu skargi z 28 marca 2025 roku skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy wskazać, że ponaglenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego, maksymalnego terminu załatwienia sprawy. Ponaglenie nie służy kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu wymuszenie na właściwym organie załatwienie sprawy. Rozpoznanie ponaglenia następuje w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienie to należy do postanowień, o których mowa w art. 123 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, i ma ono charakter wpadkowy (incydentalny). Nie kończy ono postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego, skoro postanowienie wydane w trybie art. 37 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu w zakresie nierozpatrzenia ponaglenia. Z powyższego wynika, iż w rozpatrywanym przypadku nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż strona nie wyczerpała przysługujących jej środków prawnych w postępowaniu administracyjnym. Z tej przyczyny przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W takiej sytuacji, stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uiszczony wpis podlega zwrotowi.