III SAB/Wa 1/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz - Szyjko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi "W." J.V. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia zażalenia od postanowienia oddalającego skargę na czynności egzekucyjne postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Skarżąca – "W." sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia zażalenia od postanowienia oddalającego skargę na czynności egzekucyjne. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o umorzenie postępowania. Jednoczenie poinformował, że w dniu 18 grudnia 2013 r. po rozpoznaniu zażalenia z dnia 24 czerwca 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej sąd rozpoznaje skargę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania orzeczenia. Kryterium ocennym zasadności skargi na bezczynność organu jest ustalenie, czy nakazanie organowi w trybie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." wydania aktu administracyjnego lub podjęcie czynności będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z kolei skarga na bezczynność podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku jej bezzasadności. Sąd administracyjny nie został wyposażony w inne kompetencje w sprawach ze skarg na bezczynność, a zwłaszcza nie istnieją podstawy do stwierdzania w sentencji wyroku stanu bezczynności (odpowiednio przewlekłości w sprawach ze skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania) bez wcześniejszego zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub w innych przypadkach, do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie, a tym samym nie wydaje rozstrzygnięcia kończącego postępowanie lub też innego aktu, albo nie podejmuje stosownej czynności. W dniu 18 grudnia 2013 r., czyli już po wniesieniu przedmiotowej skargi na bezczynność, Minister Finansów rozpatrzył zażalenie Skarżącej wniesione na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Powyższe postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 3 stycznia 2014 r. Tym samym z chwilą doręczenia ww. postanowienia ustała bezczynność Ministra Finansów. Skoro w chwili rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Minister Finansów nie pozostaje już w bezczynności, to postępowanie sądowe w sprawie bezczynności stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Sąd bowiem, skoro organ w bezczynności już nie pozostaje, nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 p.p.s.a., tzn. nie może zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro bowiem organ załatwił sprawę, w której pozostawał w zwłoce, tj. rozpatrzył wniesione przez Skarżącą zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r., to postępowanie sądowe mając na celu doprowadzenie do zobowiązania organu do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie ww. wniosku stało się niewątpliwie bezprzedmiotowe. Również w orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że w przypadku skargi na zwłokę w załatwieniu sprawy, gdy sprawa została załatwiona przez organ po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (tak: postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 46/03, LEX nr 203323; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt II SAB/Gd 153/02, LEX nr 220349, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt l SAB/OI 3/06, LEX nr 237485, postanowienie NSA z dnia 7 września 2010r., II OSK 1879/09, LEX nr 743340, postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2010r., l OSK 1173/10, LEX nr 737482). W tej sytuacji należało postępowanie sądowe umorzyć, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. skarżącemu przysługuje od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw jedynie w sytuacji uwzględnienia skargi przez sąd. Umorzenie postępowania nie stanowi uwzględnienia skargi (przypadki uwzględnienia skargi wymienione zostały w art. 145-150 cyt. ustawy). Umorzenie postępowania w niniejszej sprawie nie nastąpiło również z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy (tj. w wyniku uwzględnienia skargi przez organ), ani w przypadku określonym w art. 118 § 2 (dotyczącym postępowania mediacyjnego), stąd zwrot kosztów nie był również możliwy na zasadzie art. 201 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 13 listopada 2012r., sygn. akt I OSK 2626/12).