III SAB/Po 29/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu 3 grudnia 2021 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji egzaminatorów, postanawia: odrzucić skargę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III tut. Sądu z [...] października 2021 r. wezwano skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji egzaminatorów w kwocie [...]zł. Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z [...] października 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, przez: - podanie numeru PESEL skarżącego, - złożenie dowodu wyczerpania środków zaskarżenia, to jest wniesienia ponaglenia do właściwego organu. Odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do uzupełnienia braków formalnych doręczono [...] października 2021 r. Braki nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Po pierwsze, skarga została złożona bez wyczerpania środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Prawa Dziecka. Jak stanowi przy tym art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W realiach rozpatrywanego przypadku skarżącemu – przed wniesieniem skargi na bezczynność Kolegium przy rozpoznaniu odwołania od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] października 2020 r., nr [...], o odmowie wpisu do Ewidencji Egzaminatorów Województwa [...] – przysługiwało przewidziane w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.). Z tego środka zaskarżenia skarżący nie skorzystał. Powyższe powoduje, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Po drugie, nie usunięto ani braku formalnego, ani braku fiskalnego skargi. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Tymczasem w skardze nie podano numeru PESEL skarżącego. Wezwanie o uzupełnienie tego braku formalnego, wystosowane do skarżącego w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a., pozostało bez odpowiedzi. Powoduje to konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., w świetle którego sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ponadto, stosownie do art. 220 § 1 zd. 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. Skarga, jak wynika już z art. 220 § 3 P.p.s.a., od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący, pomimo wezwania, o którym mowa w art. 220 § 1 zd. 2 P.p.s.a., nie uiścił natomiast należnego w sprawie wpisu sądowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 219 § 2 zd. 1 P.p.s.a. opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Nie można było w świetle tej regulacji uznać załączonych do skargi znaków opłaty sądowej, które zostały skarżącemu zwrócone. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.