III SAB/Po 2/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J. A. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy umieszczenia poziomych znaków drogowych postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 2 stycznia 2024 roku J. A. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy umieszczenia poziomych znaków drogowych. Z akt administracyjnych sprawy wynikał następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 14 stycznia 2020 roku skarżący złożył wniosek do Prezydenta Miasta o umieszczenie znaków drogowych poziomych dotyczących ograniczenia prędkości do 30 km/h na "[...]" w [...], poprzez namalowanie ich na jezdni, a także wniósł o złożenie wniosku do Komendy Powiatowej Policji o przeprowadzenie kontroli drogowych celem pomiaru prędkości. W odpowiedzi Prezydent Miasta pismem z dnia 6 lutego 2020 roku poinformował skarżącego, że wniosek skarżącego został przekazany właściwemu organowi (Staroście [...]) celem rozpatrzenia. Dodatkowo Prezydent Miasta wystąpił – zgodnie z prośbą skarżącego – do Komendy Powiatowej Policji z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli drogowych. Jak wynika z treści Protokołu nr [...] z posiedzenia komisji doradczej ds. organizacji i bezpieczeństwa ruchu na terenie Powiatu [...] w dniu 16 czerwca 2020 roku podczas posiedzenia komisji rozpatrzono wniosek skarżącego, który został zaopiniowany negatywnie. Komisja zwróciła uwagę na to, że na ulicach wjazdowych na "[...]", które posiadają nawierzchnię tymczasową, obowiązują znaki pionowe B-43, zaś oznakowanie poziome stanowi jedynie uzupełnienie oznakowania pionowego. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest ono wymagane na drogach gminnych, a w szczególności na drogach o nawierzchni tymczasowej. Wyciąg z protokołu został doręczony skarżącemu. Następnie, po upływie ponad roku od złożenia poprzedniego wniosku, skarżący złożył pismo z dnia 15 listopada 2021 roku do Prezydenta Miasta, w którym wniósł o podjęcie środków prewencyjnych (ustawienie słupków) na skrzyżowaniu ulic [...] i [...] w [...]. Pismo to ponownie zostało przekazane przez Prezydenta Miasta do organu właściwego, tj. do Starosty [...], który zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: p.r.d.) jest organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych. Jak wynika z treści Protokołu nr [...] z posiedzenia komisji doradczej ds. organizacji i bezpieczeństwa ruchu na terenie Powiatu [...] w dniu 15 lutego 2022 roku podczas posiedzenia komisji rozpatrzono wniosek skarżącego. Komisja, uwzględniając potrzeby w zakresie przejazdu służb komunalnych, służb utrzymania zimowego dróg, a także umożliwienie mieszkańcom parkowania w obrębie poboczy, zaopiniowała wniosek negatywnie. Wyciąg z protokołu został doręczony skarżącemu. Pismem z dnia 2 stycznia 2024 roku skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie odmowy rozpatrzenia złożonych wniosków. Skarżący zaznaczył, że niezrozumiałe i podejrzane jest dla niego to, że otrzymał wyciągi z protokołów komisji Starostwa Powiatowego w G., chociaż nigdy z tym organem nie korespondował. Zarzucił jednocześnie obydwu organom naruszenie art. 78 Konstytucji RP, które w ramach wypracowanego przez siebie modus operandi mają stosować wymyśloną przez siebie zasadę jednoinstancyjności w rozpatrywaniu wniosków. Prezydent Miasta w odpowiedzi na skargę zaznaczył, że wszystkie wnioski skarżącego dotyczące dróg gminnych zostały rozpatrzone. Skarżący otrzymał odpowiedź na każde złożone pismo. Część spraw została przekazana do Starosty [...] wraz z opinią zarządcy drogi, celem rozpatrzenia zgodnie z kompetencjami, o czym za każdym razem skarżący był powiadamiany. Tutejszy Sąd po zapoznaniu się z treścią skargi, pismem z dnia 8 lutego 2024 roku wezwał skarżącego do złożenia dowodu wyczerpania trybu wynikającego z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.), tj. wniesienia ponaglenia do właściwego organu. W odpowiedzi skarżący wskazał, że jako działania o charakterze odwołania w sprawie trybu rozpatrywania wniosków kierowanych do Prezydenta Miasta należy uznać zażalenie z dnia 1 października 2013 roku, skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz skargę do Wojewody W. z dnia 20 września 2022 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Wniesienie skargi na bezczynność organu po podjęciu przez ten organ działania, które zostało określone przez przepisy prawa, czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Prezydenta Miasta jest w niniejszej sprawie niedopuszczalna. Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Natomiast zgodnie z art. 10 ust. 5 p.r.d. organem zarządzającym ruchem na drogach gminnych i powiatowych jest starosta. W sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta zarówno w przypadku pierwszego wniosku skarżącego z dnia 14 stycznia 2020 roku, jak i drugiego wniosku skarżącego z dnia 15 listopada 2021 roku, stwierdzając brak swojej właściwości, niezwłocznie przekazał sprawę do organu właściwego, tj. Starosty [...], zawiadamiając o tym fakcie skarżącego. Tym samym Prezydent Miasta wywiązał się z obowiązku nałożonego przez ustawodawcę przepisem art. 65 § 1 k.p.a. W zaistniałej sytuacji należy podkreślić, że skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, do której załatwienia nie jest właściwy wskazany przez skarżącego organ (Prezydent Miasta G.) i z tej przyczyny właściwym jest odrzucenie niniejszej skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2012 roku, sygn. akt: I OSK 294/12; orzeczenie dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.