III SAB/Łd 61/23

Sygn. akt III SAB/Łd 61/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.K. na bezczynność Rektora [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie decyzji o uchyleniu nadania stopnia zawodowego licencjata 1. stwierdza, że Rektor [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zobowiązuje Rektora [...] do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2023 roku w terminie miesiąca od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Rektora [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

13 marca 2023 r. K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora [...] w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z 10 lutego 2023 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o uchyleniu nadania tytułu zawodowego licencjata, w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 297/22. W ocenie skarżącego sąd we wskazanym powyżej orzeczeniu ostatecznie rozstrzygnął kwestię zaliczenia jemu semestru III w toku studiów. 12 marca 2023 r. skarżący wniósł ponaglenia w związku z wnioskiem z 10 lutego 2023 r. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zadośćuczynienie na jego rzecz w wysokości 5000 zł oraz o ukaranie organu administracyjnego grzywną w wysokości 5000 zł. W odpowiedzi na skargę Rektor [...] wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że K. K. pismem z 21 grudnia 2020 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z 12 września 2019 r. wydanej przez Dziekana [....], w której stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej o zaliczeniu stronie semestru III na kierunku finanse i bankowość. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku Rektor [...] decyzją z 23 czerwca 2021 r. stwierdził, że decyzja Dziekana z 12 września 2019 r. w zakresie zaliczenia semestru III została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Następnie, na skutek rozpoznania wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzją z 12 sierpnia 2021 r., wobec czego stała się ona ostateczna. Decyzją z 17 listopada 2021 r. Rektor [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej o zaliczeniu K. K. semestru III studiów na kierunku finanse i bankowość i jednocześnie nie stwierdził nieważności decyzji. Decyzją z 1 marca 2022 r. Rektor [...] utrzymał w mocy decyzję z 17 listopada 2021 r. Dalej organ wyjaśnił, iż WSA w Łodzi wyrokiem z 19 października 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 297/22 uchylił decyzję Rektora [...] z 1 marca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej o zaliczeniu K. K. semestru III na kierunku finanse i bankowość i niestwierdzenia nieważności decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora [...] z 17 listopada 2021 r. Sąd wskazał, że decyzja Rektora [...] z 23 czerwca 2021 r. nie stwierdziła nieważności decyzji Dziekana [...] z 12 września 2019 r., co oznacza, że funkcjonuje ona w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Sąd uznał, że ww. decyzja zakończyła postępowanie wznowieniowe i z tego powodu nie można ponownie wydać decyzji w tym samym przedmiocie i pomiędzy tymi samymi stronami. Z tej przyczyny sąd poddał w wątpliwość tryb, w jakim wydano decyzję z 17 listopada 2021 roku, mocą której Rektor stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej o zaliczeniu skarżącemu semestru III na kierunku finanse i bankowość, nie stwierdzając jednocześnie, stosownie art 156 § 2 w zw. z art 158 k.p.a., nieważności tej decyzji. Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych brak jest postanowienia w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono, iż organ, realizując zobowiązanie sądu, postanowieniem z 7 marca 2023 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dziekana [...] z 12 września 2019 r. w zakresie zaliczenia K. K. semestru III na kierunku finanse i bankowość. K. K. pismem z 10 lutego 2023 r. zawnioskował o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o uchyleniu nadania tytułu zawodowego licencjata. Organ pismem z 10 marca 2023 r. wyjaśnił skarżącemu, że 7 marca 2023 r. wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dziekana [...] z 12 września 2019 r. w zakresie zaliczenia K. K. semestru III na kierunku finanse i bankowość, a rzeczony wniosek zostanie włączony do akt toczącego się postępowania. Nadto organ zawiadomił skarżącego, że sprawy nie można załatwić w terminach wskazanych w art. 35 k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia wszechstronnej analizy sprawy zgodnie z wytycznymi wskazanymi w wyroku WSA oraz wskazał nowy termin jej załatwienia do dnia 30 czerwca 2023 r. K. K., po otrzymaniu postanowienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, wnioskiem z 10 marca 2023 r. wycofał żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dziekana [...] z 12 września 2019 r. Następnie pismem z 12 marca 2023 r. wniósł ponaglenie na bezczynność organu administracyjnego w związku z wnioskiem z 10 lutego 2023 r. W ocenie organu, biorą pod uwagę powyższe okoliczności, skarżący nie wykazał, aby organ pozostawał w bezczynności. Tym samym w ocenie organu na aprobatę nie zasługuje również wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz zadośćuczynienia oraz nałożenie na organ grzywny. Organ od momentu wydania wyroku nakładającego na niego obowiązek rozpatrzenia sprawy, sprawę tę próbuje rozpatrzyć decyzją ostateczną, co uniemożliwia skarżący, a co potwierdzają dokumenty i pisma znajdujące się w aktach sprawy. Pismem z 15 maja 2023 r. skarżący wskazał, iż organ administracyjny całkowicie nie rozumie czego dotyczy jego wniosek z 10 lutego 2023 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, iż wnosi on o uchylenie decyzji Rektora [...] o uchyleniu decyzji w sprawie nadania tytułu licencjata. Pismem z 18 maja 2023 r. skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów sądowych według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Na wstępie wyjaśnić jednak należy, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Odnotować należy, że instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., służy ochronie strony postępowania przez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie lub też zapobieżeniu nieuzasadnionemu przedłużaniu prowadzenia postępowania. Stosownie bowiem do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności (pkt 1) lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), a także stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Rektora [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku strony skarżącej o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o uchyleniu nadania tytułu zawodowego licencjata. Jak wynika z wyjaśnień strony skarżącej, pismem z dnia 10 lutego 2023 r. zwróciła się ona do organu o uchylenie decyzji Rektora [...] o uchyleniu decyzji w sprawie nadania tytułu licencjata. Przede wszystkim rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi. Skarga do sądu na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna na wcześniejszym wniesieniu ponaglenia przez stronę skarżącą. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przysługującego stronie środka zaskarżenia, w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. przez jego wniesienie (do właściwego organu) stanowi warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a). Warunek ten będzie spełniony niezależnie od stanowiska zajętego przez właściwy organ, do którego skierowano ponaglenie. Nie ma też żadnego znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy złożeniem ponaglenia a wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, gdyż w odniesieniu do tych skarg takiego wymogu nie przewidują przepisy normujące postępowanie sądowoadministracyjne. Jak już wspomniano, warunkiem tym jest samo wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (por. np. postanowienie NSA z 8 listopada 2013 r., II OSK 2655/13). Ponaglenie jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 k.p.a. (por. np. postanowienie NSA z 22 kwietnia 2020 r., I OSK 443/20). W rozpoznawanej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się pismo strony skarżącej z dnia 12 marca 2023 r. – ponaglenie na bezczynność skierowane do organu, a co za tym idzie skarga jest dopuszczalna, gdyż strona skarżąca złożyła skutecznie przed jej wniesieniem ponaglenie zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, że "bezczynność" postępowania administracyjnego zdefiniowana została w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że "bezczynność" wystąpi wówczas, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Stosownie do art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 35 § 2 i 3 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odnotować jeszcze należy, iż stosownie zaś do art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Przedstawione wyżej reguły obowiązywały organ administracji w dacie złożenia przez stronę skarżącą wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie uchylenia decyzji Rektora [...] o uchyleniu decyzji w sprawie nadania tytułu licencjata – zawartego w piśmie z dnia 10 lutego 2023 r. Nie ulega wątpliwości, że pismo to jest wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego we wskazanej przez stronę skarżącą sprawie. Wprawdzie żądanie sformułowane we wniosku mogło budzić pewne wątpliwości organu, gdyż strona skarżąca powołała się w treści swojego pisma na wyrok WSA w Łodzi w sprawie o sygn. akt III 297/22 (tj. na wyrok z dnia 19 października 2022 r., którym tutejszy sąd, po rozpoznaniu skargi skarżącego na decyzję Rektora [...] z dnia 1 marca 2022 r. nr 4/22/DŁ w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej o zaliczeniu stronie skarżącej semestru III orzekł m.in. o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Rektora [...] z dnia 17 listopada 2021 r.), gdy w istocie wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. dotyczył wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej nadaniu tytułu zawodowego licencjata i wydania dyplomu. Niemniej jednak, gdy organ miał wątpliwości co do intencji wnioskodawcy – a więc w zakresie jej żądania -to powinien niezwłocznie zastosować art. 64 § 2 w związku z art. 63 § 1 k.p.a. i wezwać stronę skarżącą do usunięcia braków podania we wskazanym przez siebie terminie, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak jednak wynika z akt sprawy organ udzielił wprawdzie odpowiedzi stronie skarżącej i wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dziekana [...] nr 1/2019 z dnia 12 września 2019 r. w zakresie zaliczenia stronie skarżącej semestru III na kierunku finanse i bankowość (w aktach sprawy postanowienie z dnia 7 marca 2023 r. nr 19/23/PSŁ) – niemniej jednak wniosek skarżącego dotyczył innej sprawy, tj. nadania stopnia zawodowego licencjata. Nadto, z akt sprawy wynika, iż organ dopiero pismem z dnia 11 kwietnia 2023 r. zwrócił się do strony skarżącej o sprecyzowanie jego wniosku z dnia 10 lutego 2023 r. Wobec powyższego w ocenie sądu w niniejszej sprawie wystąpiła bezczynność Rektora [...] w rozpoznaniu wniosku skarżącego w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. Wniosek został bowiem złożony w dniu 10 lutego 2023 r. zaś Rektor [...] dopiero pismem z dnia 11 kwietnia 2023 r. wezwał stronę skarżącą do sprecyzowania żądania. Przy czym wezwanie to – pismo Rektora [...] z dnia 11 kwietnia 2023 r. nie spełnia określonych przepisami procedury administracyjnej wymogów. W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że organ nie załatwił zatem sprawy w terminie określnym w art. 35 k.p.a. Przy czym od daty złożenia wniosku do dnia wystosowania do strony skarżącej pisma z dnia 11 kwietnia 2023 r. z żądaniem sprecyzowania wniosku z 10 lutego 2023 r. upłynęły 2 miesiące. Bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego jest zatem bezsporna, organ nie załatwił bowiem sprawy w terminie określonym w art.35 § 3 K.p.a. Można zatem uznać, ze Rektor [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. Z tego też względu stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 1 sentencji wyroku). A co za tym idzie sąd, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 2 sentencji wyroku). W ocenie sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać należy, że istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości, oczywistość stwierdzonego naruszenia. Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w tym czasu bezczynności, jak i jej powodów. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. np. wyrok NSA: z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 3374/18; z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1802/19). Nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony. W ocenie sądu bezczynność Rektora [...] w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Przy dokonaniu oceny charakteru bezczynności organu sąd wziął pod uwagę długość okresu bezczynności. Termin miesięczny na rozpoznanie wniosku skarżącego, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., został wprawdzie przekroczony, nie jest to jednak przekroczenie nadmiernie długie w porównaniu do okresów bezczynności organów występujących w podobnych sprawach rozpoznawanych w tutejszym sądzie. Co więcej w rozpoznawanej sprawie w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę wyjaśnienia swoich działań. W niniejszej sprawie brak jest więc podstaw do uznania, że opóźnienie w rozpoznaniu tego wniosku było zamierzone przez organ. O braku takiego zamiaru świadczy fakt, że w dniu 11 kwietnia 2023 r. organ podjął próbę wyjaśnienia intencji strony skarżącej. Powyższe okoliczności wskazują, że po stronie organu nie było celowego unikania rozpoznania wniosku, nie miało także miejsce celowe lekceważeniu wniosku ani też zła wola organu w jego rozpoznaniu. Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku, w ocenie sądu, wynikało z pewnej opieszałości organu oraz wielości toczących się w organie spraw dotyczących strony skarżącej i stopnia ich skomplikowania ale zdaniem sądu nie z jego złej woli czy lekceważącego traktowania osoby skarżącego i ciążących na organie obowiązków. Z tych też względów sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa (pkt 1 sentencji wyroku). W przekonaniu sądu niezasadne jest żądanie przyznania sumy pieniężnej. Należy zaznaczyć, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwe działającej administracji publicznej. Otrzymana kwota ma zrekompensować negatywne przeżycia związane z niezałatwieniem sprawy w terminie, z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki oraz niedogodności, jakich strona doznała na skutek bezczynności organu administracji oraz naprawić szkodę jaką strona poniosła wskutek niezałatwienia sprawy w terminie. Przede wszystkim należy podnieść, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Nadto skarżący, w uzasadnieniu skargi nie wykazał żadnych szczególnych okoliczności uzasadniających przyznanie sumy pieniężnej w tym odnoszących się do doznanej krzywdy i uszczerbku w związku z nierozpoznaniem wniosku w terminie. Dodać należy, iż to strona powinna przedstawić argumentację przemawiającą za przyznaniem jej sumy pieniężnej. W niniejszej sprawie skarżący takiej argumentacji nie przedstawił. W związku z czym, w ocenie sądu, brak było podstaw do przyznania sumy pieniężnej. Sąd nie widział również podstaw do ukarania organu grzywną. Reasumując sąd uznał, że skarga jest częściowo zasadna. Rektor [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z 10 lutego 2023 r. lecz bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wobec stwierdzenia bezczynności sąd zobowiązał jednak organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 10 lutego 2023 r. w terminie miesiąca od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 i 2 wyroku). Równocześnie wobec uznania przez sąd, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa niezadane było żądanie przyznania sumy pieniężnej oraz żądanie wymierzenia organowi grzywny – wobec tego sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w tym zakresie (pkt 3 wyroku). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. a.l.