III SAB/Łd 35/26

Dnia 27 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Y. U. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę 1. zobowiązuje Wojewodę Łódzkiego do rozpoznania wniosku Y. U. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z dnia 5 marca 2025 roku w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że Wojewoda Łódzki dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia pobyt czasowy i pracę, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz Y. U. kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Y.U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Łódzkiego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. 5 marca 2025 r. do organu wpłynął wniosek Y.U. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Do wniosku załączone zostały następujące dokumenty: kserokopia paszportu i karty pobytu cudzoziemki, powiadomienie o nadaniu numeru PESEL oraz pełnomocnictwo udzielone przez stronę M.S. 27 marca 2025 r. wniosek zarejestrowany został w ogólnopolskim systemie rejestracji pobytu cudzoziemców. Pismem z 13 października 2025 r. organ wezwał skarżącą do dostarczenia potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej z tytułu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oraz do uzupełnienia braków formalnych w złożonym wniosku (brak fotografii, brak załącznika nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, nieuzupełnione rubryki dotyczącej środków finansowych na pokrycie kosztów utrzymania cudzoziemca oraz posiadanego przez cudzoziemca ubezpieczenia zdrowotnego). 31 października 2025 r. pełnomocnik strony załączył następujące dokumenty: zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek z dnia 21 października 2025 r., zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach z dnia 22 października 2025 r., oświadczenie podmiotu powierzającego pracę z dnia 24 października 2025 r., oświadczenie cudzoziemki dotyczące wykonywanej pracy, rozliczeń podatkowych i osób na utrzymaniu w Polsce z dnia 30 października 2025 r., załącznik nr 1 do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wydany w dniu 15 października 2025 r., potwierdzenia uiszczenia wymaganych opłat skarbowych w dniu 16 października 2025 r., powiadomienie o powierzeniu wykonywania pracy obywatelowi Ukrainy, wydane w dniu 3 czerwca 2025 r., zgłoszenie do ubezpieczeń ZUS P ZUA, wypełnione w dniu 1 czerwca 2025 r., zaświadczenie z ZUS o zgłoszeniu strony do ubezpieczeń z dnia 16 października 2025 r. oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy 2024, tj. PIT-37 złożony w dniu 2 marca 2025 r. 11 marca 2026 r. pełnomocnik strony złożył ponaglenie. Pismem z 13 marca 2026 r. organ wezwał skarżącą do osobistego stawienia się w siedzibie organu w dniu 22 kwietnia 2026 r. celem złożenia odcisków linii papilarnych - był to kolejny wolny termin wynikający z harmonogramu wezwań. Organ wezwał ponadto do uzupełnienia rubryk wniosku w części C pkt V i VI, które nadal - pomimo wezwania z dnia 13 października 2025 r. - nie zostały uzupełnione oraz do okazania do wglądu ważnego dokumentu podróży. 13 marca 2026 r. organ zawiadomił stronę o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. 13 marca 2026 r. Y.U. złożyła skargę na przewlekłość Wojewody Łódzkiego w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy załączając ponaglenie. Skarżąca zarzuciła organowi m.in. rażące naruszenie prawa, manipulację, cwaniactwo, patologię, świadome łamanie Konstytucji RP, brak szacunku i nieudolność. Skarżąca wniosła o orzeczenie o przewlekłym prowadzeniu postępowaniu przez tutejszego Wojewodę, zobowiązanie Wojewody do rozpoznania sprawy w terminie 30 dni od otrzymania przez organ wyroku sądu wraz z aktami spraw, przyznaniu od Wojewody na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3000 zł oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Organ powołując się na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz. Urz. UE, L 343/1 z dnia 23.12.2011), która w art. 5 pkt 2 stanowi: "Właściwy organ wydaje decyzję w sprawie kompletnego wniosku w najkrótszym możliwym terminie, lecz w każdym razie w terminie czterech miesięcy od daty złożenia wniosku. Termin, o którym mowa w akapicie pierwszym, można przedłużyć w wyjątkowych okolicznościach, jeżeli rozpatrywanie danego wniosku jest skomplikowane". Podkreślił, że wydanie decyzji administracyjnej dla cudzoziemca w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy jest procesem złożonym i wymaga przeprowadzenia przez organ szeregu czynności wyjaśniających. Przykładowo w kontekście podróży zagranicznych, do których nawiązuje skarżąca lub informacji o posiadanych środkach finansowych i ubezpieczeniu zdrowotnym, których to danych w formularzu wniosku strony nadal brak (część C pkt V i VI), kluczowe jest ustalenie, czy pobyt cudzoziemca w Polsce na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy nie jest wykorzystywany niezgodnie z jego przeznaczeniem, w szczególności na przykład do podejmowania pracy zarobkowej z pominięciem obowiązujących wymogów prawnych oraz zbadanie przesłanki ryzyka migracyjnego dotyczącego konkretnego cudzoziemca. Strona nie wskazuje precyzyjnie daty ostatniego wjazdu do Polski (we wniosku w części C pkt III a wpisana jest data: 8.09.2023 r. a obok odręczna adnotacja: "data prawdopodobna wjazd na podstawie karty pobytu"), z kolei w rubryce podróże i pobyty zagraniczne (część C pkt IV) wskazuje m.in. ostatni wyjazd z Polski w dniu 31 sierpnia 2023 r. do Ukrainy, ale nie podaje okresu pobytu ani daty powrotu wpisując: brak danych + wjazdy i wyjazdy na podstawie karty pobytu. Z informacji, które podaje strona nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, czy realizowała udzielone przez Wojewodę Łódzkiego poprzednie zezwolenie, skoro w dniu 31 sierpnia 2023 r. wyjechała, nie można więc wywieść na ile migracja strony do Polski, czy do Unii Europejskiej związana jest z celami zarobkowymi, a na ile jest to mobilność turystyczna, na co może wskazywać zarówno treść skargi, jak i kwota przychodu w przedstawionym przez stronę zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2024 r. Organ wskazał, że 28 stycznia 2023 r. wszedł w życie przepis art. 100d ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 337, 620, 621). Ponadto, zgodnie z art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2026 r. poz. 203): "w art. 100d w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy "4 marca 2026 r." zastępuje się wyrazami "4 marca 2027 r." Przepis ten przewiduje, że w wymienionym okresie nie rozpoczyna się bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących zezwolenia na pobyt czasowy, a przepisów o bezczynności organu w tym okresie nie stosuje się. Wobec powyższego ewentualne zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w ww. okresie nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących przewlekłości postępowania. Zatem skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w tym okresie jest niedopuszczalna. Odnosząc się do przedstawionych przez skarżącą roszczeń pieniężnych, w ocenie Wojewody Łódzkiego są one bezzasadne na gruncie omawianej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże w niepełnym zakresie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1427 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. bezczynność oraz przewlekłość prowadzenia postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., sąd może rozpoznać sprawę ze skargi na przewlekłość postępowania w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. W takim właśnie trybie została rozpoznana skarga złożona w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Samo wniesienie ponaglenia już otwiera drogę do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany - ponaglenie złożono pismem z 11 marca 2026 r Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucana w skardze przewlekłość Wojewody rzeczywiście istniała – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania - a jeśli tak, to czy miała ona charakter rażący. Zauważyć należy, iż stan "przewlekłego prowadzenie postępowania" wyodrębniono z dotychczasowego pojęcia "bezczynności" w celu rozszerzenia ochrony prawnej stron przed naruszaniem przez organy terminowego załatwiania spraw. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (a więc w terminie dodatkowym wyznaczonym przez organ). Przewlekłość z kolei odnosi się do oceny sprawności działania organu - w myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało miejsce, jeżeli jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, podejmuje czynności opieszale, naruszając zasadę szybkości postępowania z art. 12 k.p.a., a podejmowane przez niego czynności mają charakter pozorny lub nieistotny dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia: 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13, 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13). Zatem, przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych i zbędnych. Skarżąca zarzuca organowi przewlekłość w sprawie rozpoznania wniosku o zezwolenie jej na pobyt czasowy na terytorium kraju w związku z wykonywaniem pracy. W tym miejscu wypada przywołać regulację art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1079 ze zm.; dalej u.c.), w której uregulowano termin do wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy. Powołany przepis stanowi: "Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1). Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (ust. 2). Zacytowany przepis stanowi podstawę w zakresie terminów, jakie są wiążące dla organu administracji publicznej w przedmiocie wydania decyzji w tej sprawie. Jednocześnie wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznano, że przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (por. wyroki NSA: z 19 maja 2025 r. o sygn. II OSK 2921/24, z 3 lipca 2025 r. o sygn. II OSK 3117/24, z 5 sierpnia 2025 r. o sygn. II OSK 3111/24, z 26 sierpnia 2025 r. o sygn. II OSK 3109/24, z 19 sierpnia 2025 r. o sygn. II OSK 379/25, dostępne w CBOSA). Innymi słowy, przedłużenie na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854) nastąpiło z oczywistym naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z oczywistym naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. UE C z 2007 r. nr 303, poz. 1). Tym samym, oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 ustawy o pomocy, należy dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych od 1 lipca 2024 r. Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 5 marca 2025 r., ponaglenie zaś wpłynęło 11 marca 2026 r. Następnie skarżąca 13 marca 2026 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału, do dnia złożenia skargi Wojewoda nie wydał decyzji. W rozpoznawanej sprawie termin wydania decyzji określał art. 112a ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, a zatem podstawowy termin na rozpoznanie wniosku wynosił 60 dni. Skoro wniosek złożono 5 marca 2025 r., ustawowy termin na wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy upływał 5 maja 2025 r., jednakże do dnia wyrokowania przez Sąd I instancji decyzja w niniejszej sprawie nie zapadła. Skarżąca dopiero 13 marca 2026 r. wezwana została do złożenia odcisków linii papilarnych w siedzibie organu w dniu 22 kwietnia 2026 r. W konsekwencji w chwili wydania wyroku objętego skargą zachodziła przewlekłość Wojewody w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca nie podaje wszystkich wymaganych danych we wniosku, pomimo wezwania jej do ich wykazania. Jednak zdaniem Sądu, braki formalne wniosku, nieuzupełnione przez stronę z jej winy, nie ograniczają organu w wydaniu decyzji na podstawie art. 112a ust. 1 u.c. Art. 112a ust. 1 u.c. stanowi "Decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy". Oznacza to, że organ wydaje decyzję o udzieleniu cudzoziemcowi zezwolenia lub decyzję o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Wobec powyższego Sąd zobowiązał Wojewodę do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie 30 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 wyroku). Natomiast odnosząc się do kwestii, czy przewlekłość Wojewody miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa należy przypomnieć, że ustawodawca nie zdefiniował, kiedy bezczynność lub przewlekłość ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena opiera się na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2023 r. o sygn. II OSK 198/22, dostępny w CBOSA). Kwalifikacja taka będzie zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na tę ocenę rzutuje z kolei m.in. zbyt długi okres prowadzenia sprawy, niemający uzasadnienia ani w stopniu jej skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. Dokonując kwalifikacji zaistniałej przewlekłości Sąd przyjął, że rażące naruszenie prawa związane jest z naruszeniem prawa w sposób oczywisty i wyraźnie sprzeczny z prawem. Ocena naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że opisana wcześniej przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. W przekonaniu Sądu, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, ponieważ nie zlekceważył on skarżącej ani nie spowodował opóźnienia w sposób celowy. Podejmował działania mające na celu załatwienie sprawy, bowiem wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku pismem z dnia 13 października 2025 r. Skarżąca zaś nie przekazała wszystkich niezbędnych danych wskazanych w ww. wezwaniu. Jednocześnie czas rozpoznania wniosku skarżącej wynikał z konieczności podjęcia przez organ szeregu czynności wyjaśniających oraz procedowania w okresie wciąż występującej presji migracyjnej, związanej m.in. z toczącą się w Ukrainie wojną. A zatem w danych warunkach sam upływ kilku miesięcy, liczony od ostatniego dnia terminu, w którym Wojewoda winien był wydać decyzję w związku z wnioskiem skarżącej, nie uprawniał do stwierdzenia przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki NSA: z 18 listopada 2024 r. o sygn. II OSK 718/24, z 7 listopada 2024 r. o sygn. II GSK 1499/24, z 23 lutego 2023 r. o sygn. II OSK 1081/22, z 21 marca 2023 r. o sygn. II OSK 2342/22, z 4 stycznia 2023 r.). W konsekwencji Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, czy orzeczenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, zgodnie z żądaniem stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Wobec tego, w punkcie 3 wyroku, Sąd w tym zakresie skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zauważyć w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu skargi skarżąca nie przywołała żadnych szczególnych okoliczności jej dotyczących, które uzasadniałyby przyznanie jej sumy pieniężnej, w szczególności odnoszących się do doznanej krzywdy i uszczerbku w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r. sygn. I SAB/Po 29/20, publ. jak wyżej). Taki naganny przypadek zwłoki organu nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., w pkt 4 wyroku, Sąd orzekł o kosztach postępowania, na które składa się zwrot uiszczonego wpis od skargi w kwocie 100 zł. d.cz.