III SAB/Łd 3/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Starosty Łaskiego w sprawie uaktualnienia danych w ewidencji gruntów i budynków 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącego S. G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 19 grudnia 2023 roku pod pozycją 4887.

S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty Łaskiego w sprawie uaktualnienia danych w ewidencji gruntów i budynków, a związanej z wykonaniem decyzji Wojewody Łódzkiego nr 17/2023 z dnia 27 stycznia 2023 r. uchylającej w całości decyzję Starosty Łaskiego - sprzeciw do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 13 września 2022 r. ustalono dla S. G. i J. G. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku letniskowego na mieszkalny jednorodzinny na działce o nr ew. [...] (id działki: [...]), obręb [...], gmina Ł.. W dniu 15.11.2022 r. S. G. zgłosił zamiar zmiany sposobu użytkowania "budynku mieszkalnego jednorodzinnego" na "całoroczny zamieszkały na stałe budynek mieszkalny jednorodzinny" na działce nr [...] w miejscowości R. [...], gm. Ł.. Postanowieniem nr 376/2022 z dnia 21.11.2022 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia ww., zgłoszenia - zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w terminie do dnia 09.12.2022 r. W odpowiedzi na ww. postanowienie w dniu 30.11.2022 r. inwestor przedłożył pismo z wyjaśnieniami oraz poprawiony druk PB-18 z poprawnie wpisanym dotychczasowym sposobem użytkowania obiektu budowlanego. Decyzją nr 541/2022 z dnia 01.12.2022 r. wniesiony został sprzeciw w sprawie zamierzonej zmiany sposobu użytkowania "budynku mieszkalnego jednorodzinnego na całoroczny zamieszkały na stałe budynek mieszkalny jednorodzinny" na działce nr [...]. Decyzją nr 17/2023 z dnia 27.01.2023 r. Wojewoda Łódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję I instancji i orzekł o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. W piśmie z 24 lutego 2023 r., poinformowano o zwrocie akt, które wpłynęło do Starosty Łaskiego 1 marca 2023 r. 27.02.2023 r. to tut. urzędu wpłynęło ponaglenie w sprawie bezczynności Starosty Łaskiego w wykonaniu ww. decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 stycznia 2023 r. Wydział Geodezji i Kartografii wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa o przekazanie dokumentacji w przedmiotowej sprawie. Powyższą decyzję przekazano wraz z pismem w dniu 15.03.2023 r. Postanowieniem z 15 marca 2023 r. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniesionego ponaglenia z 24 lutego 2023 r. W piśmie Starosty Łaskiego z dnia 29.05.2023 r., wskazano, że Wydział Geodezji i Kartografii poinformował, że aktualnie prowadzone jest postępowanie odnośnie doprowadzenia do spójności części opisowej ewidencji gruntów i budynków z częścią graficzną, w przedmiocie zmiany użytku "Bi" na "B". W związku ze zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny jednorodzinny, stan faktyczny w odniesieniu do użytku uległ zmianie. Organ wskazał, że przedmiotowy budynek na dzień przekazania akt Wydziałowi Geodezji i Kartografii był już ujawniony w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalny, toteż po otrzymaniu decyzji Wojewody Łódzkiego przez Wydział Geodezji i Kartografii nie było podstaw do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie sposobu użytkowania budynku (przekazanie Wydziałowi Geodezji i Kartografii ww., decyzji nie miało wpływu na funkcję budynku, który był ujawniony już jako mieszkalny), więc dokonanie czynności przekazania decyzji nie miało żadnych negatywnych skutków dla skarżącego. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że ponaglenie rozpatrywane przez Wydział Geodezji i Kartografii złożone zostało przed upływem 30 dni, od dnia kiedy do Wydziału Architektury i Budownictwa wpłynęła decyzja Wojewody Łódzkiego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że złożona skarga nie jest zasadna. Nie zachodzą przesłanki, by działania organu były opieszałe, bądź stanowiły naruszenie obowiązujących przepisów i wpływały na szkodę skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim wymienione. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Oznacza to, że do sądu administracyjnego można skarżyć bezczynność organu (lub przewlekłe prowadzenie postępowania) w sytuacji, gdy powinien on wydać akt lub podjąć czynność wymienioną w punktach 1-4 art. 3 § 2, tzn. gdy organ miał wydać decyzję administracyjną, postanowienie (na które służy zażalenie, kończące postępowanie w sprawie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (na które przysługuje zażalenie) lub gdy miał on podjąć inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy organ powinien wydać pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego w sprawie indywidualnej. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia enumeratywnie wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a., tj. niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Skarga w badanej sprawie jest niedopuszczalna, gdyż zarzucana w skardze bezczynność Starosty Łaskiego nie polegała na wydaniu (podjęciu) żadnego z wymienionych wyżej aktów lub czynności. Z treści skargi i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący zarzuca Staroście Łaskiemu bezczynność, która miała polegać na niewykonaniu decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 stycznia 2023 r., tj. nieuaktualnieniu danych w ewidencji gruntów i budynków. Decyzja Wojewody Łódzkiego z 27 stycznia 2023 r. wydana została w trybie zatwierdzania operatu opisowo-kartograficznego ewidencji gruntów i budynków w ramach procedury rozpatrywania uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.)). Decyzja ta ma charakter ostateczny. Skutki ostatecznej decyzji w sprawie zatwierdzenia operatu reguluje § 43 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem ostateczna decyzja w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego stanowi dla starosty podstawę do: 1) umieszczenia na dokumentach tego operatu adnotacji o ich zatwierdzeniu; 2) przyjęcia operatu ewidencyjnego oraz baz danych ewidencyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, 3) uruchomienia informatycznego systemu obsługującego bazy danych ewidencyjnych. Należy zwrócić uwagę również na § 45 ust. 1 rozporządzenia, w świetle którego aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Wykonanie decyzji rozstrzygającej o danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków polega na wprowadzeniu stosownych danych do operatu, zgodnie z treścią decyzji. Jest to czynność o charakterze typowo technicznym, nie wiąże się z wydawaniem żadnego dodatkowego aktu. Nie można jej potraktować również jako innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W cytowanym przepisie chodzi o akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a więc oddziałują bezpośrednio na sferę prawną adresata takiej czynności. Czynność stricte techniczna, polegająca na ujawnieniu stosowanych informacji w operacie, w wykonaniu decyzji zatwierdzającej operat nie oddziałuje na sferę prawną właściciela lub innej osoby ujawnionej w ewidencji gruntów, gdyż jej prawa zostały ukształtowane decyzją zatwierdzającą operat. W związku z tym "wykonanie" decyzji Wojewody Łódzkiego z 27 stycznia 2023 r. polegało jedynie na ujawnieniu stosownych danych w ewidencji i nie miało charakteru żadnego aktu lub czynności, które można byłoby zaskarżyć do sądu. Bezczynności Starosty skarżący upatruje w niedokonaniu czynności materialno-technicznej, polegającej na zaniechaniu uaktualnienia danych w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że skarga na bezczynność Starosty Łaskiego, która miałaby polegać na domniemanym niewykonaniu decyzji z 27 stycznia 2023 r., jest niedopuszczalna. W świetle powyższego stanowiska, skoro na czynność materialno-techniczną w przedmiocie wprowadzenia zmiany w ewidencji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie ma ona charakteru czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w konsekwencji, zdaniem Sądu, nie przysługuje też skarga na bezczynność w przedmiocie wprowadzenia zmiany w ewidencji - oparta na twierdzeniu, że taka czynność nie została dokonana. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jakkolwiek bezczynność organów administracji podlega kognicji sądów administracyjnych, to musi być ona związana z wydaniem aktu lub podjęciem czynności wymienionych w punktach 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ds