III SAB/Kr 49/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Michna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w sprawie załatwienia wniosku z 22 lutego 2019 r. o wydanie zaświadczenia na podstawie akt sprawy do liczby dziennika [...] postanawia: skargę odrzucić.

Skarżący pismem z 20 kwietnia 2021 r. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w związku z niewydaniem zaświadczenia na wniosek z 22 lutego 2019 r. na podstawie akt sprawy do liczby dziennika [...]. W odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że sprawa wniosku skarżącego została załatwiona: pismem z 27 lutego 2019 r. oraz postanowieniem z tej samej daty nr [...], w którym organ odmówił wydania zaświadczenia "potwierdzającego pełnienie służby czynnej w Policji przez Pana K. J. w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej wynikających z «akt osobowych i akt sprawy, z postępowania przeprowadzonego niejawnie przez Komendanta Powiatowego Policji do liczby dziennika [...]»". Postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić ponieważ postępowanie przed organem, którego bezczynność została zaskarżona – zakończyło się przed wniesieniem skargi – ww. postanowieniem z 27 lutego 2019 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wprawdzie złożył zażalenie, ale zostało uznane ono za złożone z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Niemniej jednak Sąd zwraca uwagę, że "bezczynność" została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej "k.p.a.". Powołany przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Zasadniczo, art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza wniesienie skargi na bezczynność "w każdym czasie". W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Skoro więc organ rozstrzygnął postępowanie w przedmiocie wniosku i doręczył stosowne postanowienie przed wniesieniem skargi (ww. postanowienie z 27 lutego 2019 r.), to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 (dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, ale zawarte w uzasadnieniu uchwały rozważania mogą mieć również znaczenie dla innego typu postępowań administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Sąd podkreśla, że pogląd o niedopuszczalności rozstrzygania w przedmiocie bezczynności kilkakrotnie został zakwestionowany przez skarżącego w wnoszonych zażaleniach w innych sprawach i Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia te każdorazowo oddalał wskazując, że skoro z akt administracyjnych wynika, że organ przed wniesieniem skargi załatwił wniosek skarżącego to mając na względzie stanowisko wyrażone w uchwale II OPS 5/19, jako prawidłowe należało ocenić zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i zaprezentowaną w nim ocenę, że wniesiona skarga na bezczynność w przedmiocie niezałatwienia wniosku była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu (por. postanowienia NSA z 24 lutego 2021 r., III OZ 94/21, a także z 16 marca 2021 r., III OZ 135/21). Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. W konsekwencji, skoro skarga na bezczynność była niedopuszczalna ponieważ organ administracyjny zakończył postępowanie administracyjne przed jej wniesieniem Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.