III SAB/Kr 39/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Jakub Makuch po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z 22 kwietnia 2020 r. postanawia odrzucić skargę.

Pismami z 14 kwietnia i 16 kwietnia 2018 r. W. G. (dalej: skarżący) wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z 9 listopada 2017 r. nr SKO.ŚR/4111/915/2017, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 4 września 2017 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego. Organ postanowieniem z 20 grudnia 2019 r. wznowił postępowanie zakończone przedmiotową decyzją. W pismach z 22 kwietnia 2020 r. skarżący podtrzymał wniosek o wznowienie postępowania i przedstawił argumentację dotyczącą wyjścia na jaw nowych okoliczności, prawa skarżącego do ostatniego słowa i dokonania – w ocenie skarżącego – nadużycia władzy przez organ na szkodę skarżącego. Decyzją z 12 października 2020 r. nr SKO.ŚR/4111/648/2018 Kolegium umorzyło wznowione postępowanie. Wyrokiem z 6 września 2021 r. sygn. III SA/Kr 1357/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił powyższą decyzję. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Kolegium decyzją z 12 maja 2022 r. nr SKO.ŚR/4111/1587/2021 umorzyło wznowione postępowanie. Skarga na tę decyzję została oddalona prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 12 grudnia 2022 r. sygn. III SA/Kr 1069/22. Pismem z 26 lutego 2023 r. skarżący wniósł ponaglenie do organu, domagając się niezwłocznego załatwienia sprawy i podnosząc, że organ nie rozpoznał w terminie ustawowym wniosku z 22 kwietnia 2020 r. Z kolei pismem z 18 marca 2023 r. skarżący złożył "skargę na bezczynność organu: Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, w przedmiocie: wniosku z dnia 22 kwietnia 2020 r., dotyczącego nadużycia władzy, przekroczenia uprawnień oraz niedopełnienia obowiązków w zakresie: "Braku uprawnień organów administracji publicznej do ustalenia sposobu sprawowania opieki nad dzieckiem". Podkreślił, że organ nadal nie wydał rozstrzygnięcia. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku i o zasądzenie od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, ponieważ sprawa z wniosku skarżącego została załatwiona przed wniesieniem skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej P.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. (II OPS 5/19) przesądzono, że "wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.". Należy mieć na względzie, że w pismach z 22 kwietnia 2020 r. skarżący przedstawił argumentację przemawiającą – jego zdaniem – za wznowieniem postępowania i nie sformułował wniosków innych, niż złożony uprzednio wniosek o wznowienie postępowania. Wniosek skarżącego został załatwiony ostateczną i prawomocną decyzją SKO w Krakowie z 12 maja 2022 r. Skarga na bezczynność w niniejszej sprawie została wniesiona 18 marca 2023 r., zatem po zakończeniu postępowania z wniosku skarżącego. Rodzi to konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej (zob. postanowienie NSA z 10 listopada 2020 r. sygn. akt I OZ 879/20 oraz postanowienie NSA z 24 lutego 2021 r. sygn. akt III OZ 94/21). Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.