III SAB/Kr 25/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę

B. F., jak podała działając w imieniu siostry H. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego związaną z pozostawieniem bez rozpoznania wniesionego przez B. F. w imieniu skarżącej odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 21 czerwca 2018 r. znak [...]. Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2019 r. wezwano B. F. o dostarczenie do tut. Sądu orzeczenia o wyznaczeniu opiekuna prawnego dla osoby ubezwłasnowolnionej, wykazanie, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego; wskazanie jakiego oczekuje rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia 16 lutego 2019 r. B. F. podała, że nie składała ponaglenia oraz nadesłała kserokopię pełnomocnictwa. Zarządzeniem z dnia 16 maja 2019 r. wezwano B. F. do przedłożenia w terminie 7 dni od odbioru niniejszego wezwania oryginału lub wierzytelnego odpisu pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie B. F. odebrała w dniu 27 maja 2019 r., w dniu 27 maja 2019 r. (data nadania) ponownie nadesłała kserokopię pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia 9 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę H. K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła w imieniu H. K. jej siostra B. F., która z uwagi na pokrewieństwo jest osobą legitymowaną do bycia pełnomocnikiem w niniejszym postępowaniu. Co prawda B. F. została ustanowiona kuratorem dla osoby ułomnej - skarżącej H. K. w sprawie o sygn. akt [...] z powództwa [...] SA przeciwko skarżącej o roszczenie z weksla, to jednak okoliczność ta nie ma wpływu na kwestię uprawnienia do wniesienia przez B. F. skargi w niniejszym postępowaniu. Zaznaczono, że B. F. nie zastosowała się do wezwania Sądu w kwestii złożenia pełnomocnictwa w sposób prawem wymagany. Przedłożyła jedynie kserokopię pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego, która nie spełnia wymogów skutecznego umocowania do złożenia skargi oraz reprezentacji w postępowaniu skarżącej H. K. Na podstawie powyższych WSA uznał, że skarga zawiera brak formalny, wobec czego podlega odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto sąd zwrócił uwagę, że skarga nie została poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia, przez co nie został spełniony warunek wyczerpania trybu zaskarżenia wynikający z przepisu art. 52 § 1 ppsa. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2020 r. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarga na etapie jej składania była obarczona brakiem formalnym, o którym mowa w powołanym przepisie, z uwagi na niedołączenie do skargi pełnomocnictwa wykazującego umocowanie siostry skarżącej do działania w jej imieniu. Wobec powyższego zasadnie wezwano autora skargi do usunięcia tego braku. W tym kontekście uznać należy, że sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarga zawiera brak formalny, który nie został uzupełniony, w postaci braku stosownego pełnomocnictwa. Złożona na ówczesnym etapie kserokopia nie mogła bowiem zostać uznana za zadośćuczynienie wezwaniu. Jednakże odrzucenie skargi w sprawie niniejszej, bez wezwania samej strony do podpisania skargi, wobec nieprzedłożenia przez jej siostrę, nie będącą profesjonalnym pełnomocnikiem, właściwego pełnomocnictwa, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, należy uznać za przedwczesne. WSA winien był bowiem wezwać skarżącą do osobistego podpisania skargi, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że sam odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wysłał bezpośrednio skarżącej. Sąd I instancji winien wszcząć procedurę uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej podpisanie przez uprawnioną osobę, kierując wezwanie bezpośrednio do skarżącej (zob. postanowienie NSA z 12 grudnia 2005 r., I GSK 2703/05, postanowienie NSA z 20 września 2019 r., II OZ 779/1). Zarządzeniem z dnia 5 maja 2020 r. Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwała H. K. do osobistego podpisania skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej w dniu 5 czerwca 2020 r., w dniu 16 czerwca 2020 r. (data nadania) skarżąca przesłała osobiście podpisane egzemplarze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), w skrócie ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W rozumieniu tego przepisu środkiem zaskarżenia w przypadku bezczynności jest ponaglenie do organu wyższego stopnia składane w trybie art. 37 kpa. Dla skuteczności wniesienia skargi nie jest co prawda konieczne załatwienie tego żalenia przez organ wyższego stopnia, konieczne jest jednak umożliwienie organowi zbadania sprawy i podjęcia stosownego działania. W rozpatrywanej sprawie nie wyczerpano środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ppsa. Z akt sprawy (k. 38) wynika bowiem, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie została poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia. Z w/w powodów skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, odrzucić. Jedynie na marginesie wskazać należy, że skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż skarżąca nie uzupełniła braków formalnych w terminie (art. 58 §1 pkt 3 ppsa). Skoro skarżąca wezwanie do uzupełniania braków skargi otrzymała w dniu 5 czerwca 2020 r., termin do uzupełnienia tych braków upływał w dniu 12 czerwca 2020 r. W dniu 16 czerwca 2020 r., a więc po upływie siedmiodniowego terminu skarżąca nadesłała osobiście podpisane egzemplarze skargi. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.