III SAB/Kr 237/26

|Sygn. akt III SAB/Kr 237/26 | POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędziowie: WSA Urszula Zięba, WSA Bogusław Wolas, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 15 października 2026 r., sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

K. J. (dalej: "skarżący") w dniu 6 czerwca 2021 r. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści, tj.: 1 wydania zaświadczenia nowego w sprawie (w której zapadło postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 września 2009 r., nr Ah-1290/3/2009, "poprzez potwierdzenie, iż strona pełniła i w tym zakresie bezspornie ją pełniła (...) w warunkach uzasadniających ubieganie się o podwyższenia świadczeń stronie należnych z mocy art. 15.2.3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin". Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie pismem z dnia 10 czerwca 2021 r., nr AH.0151.14.2021.AD przekazał sprawę Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, celem załatwienia zgodnie z właściwością (karta nr 4 akt administracyjnych). Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2021 r., nr 18/2021/ZSK Komendant Powiatowy Policji w Krakowie odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby czynnej w Policji w warunkach uzasadniających ubieganie się o podwyższenie świadczeń należnych z mocy art. 15.2.3. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i ich rodzin (karta nr 5 akt administracyjnych). Skarżący nie wniósł zażalenia od ww. postanowienia. W dniu 22 sierpnia 2026r. w zakresie wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. o wydanie zaświadczenia skarżący wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, zarzucając organowi m.in. bezczynność w jego rozpoznaniu. W tym samym dniu, tj. 22 sierpnia 2026r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie wpłynęło pismo adresowane do WSA w Krakowie, w którym skarżący na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. o wydanie zaświadczenia, wnosząc o: 1. uwzględnienie skargi w całości; 2. stwierdzenie, że Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r.; 3. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zobowiązanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do załatwienia wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. w terminie wskazanym przez Sąd poprzez: wydanie żądanego zaświadczenia, albo o w przypadku uznania przez organ, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści, wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a., wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia; 5. stwierdzenie, że przekazanie wniosku o wydanie zaświadczenia innemu organowi nie stanowi prawem przewidzianego zakończenia postępowania w sprawie zaświadczenia przez organ będący adresatem wniosku, jeżeli organ ten uznaje się za niewłaściwy; 6. przyznanie od organu na rzecz skarżącego, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł; 7. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Organ wskazał, że skarżący składał już do WSA w Krakowie wielokrotnie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w rozpoznaniu i załatwieniu jego wniosku z dnia 6 czerwca 2021 r. Przed WSA w Krakowie w zakresie przedmiotowego wniosku zapadły następujące orzeczenia: 1. wyrok z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt III SAB/Kr 90/21; 2. postanowienie z dnia 28 marca 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 11/24; 3. postanowienie z dnia 25 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 89/24; 4. postanowienie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 92/25; 5. postanowienie z dnia 30 marca 2026 r., sygn. akt III SAB/Kr 129/25. W dniu 11 września 2026 r. skarżący wniósł do WSA w Krakowie replikę na odpowiedź organu na skargę, w której podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wszystkie dotychczasowe wnioski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wniesienie ponaglenia stanowi bezwzględny warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Sąd podkreśla, że skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi można rozważać jedynie w przypadku skutecznie wniesionego ponaglenia, w tym także dochowania właściwej formy jego wniesienia. Niedochowanie tej formy powoduje bezskuteczność takiego ponaglenia, co z kolei skutkuje niedopuszczalnością skargi na bezczynność (postanowienie WSA w Poznaniu z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 20/26, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżący wniósł ponaglenie z 22 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP (karta nr 25 akt administracyjnych). Zgodnie z treścią przepisu art. 63 § 1 k.p.a. obowiązującym w dacie nadania ponaglenia, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2026 r., poz. 3), doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r. Powyższe oznacza, że po tej dacie ePUAP przestał być równorzędnym kanałem ogólnej korespondencji, a obieg korespondencji elektronicznej dokonywany jest przez system e-Doręczeń (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 czerwca 2026 r., sygn. akt II SAB/Kr 88/26; postanowienie WSA w Gliwicach z 21 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 512/26). W konsekwencji uznać należy, że ponaglenie w przedmiotowej sprawie nie zostało wniesione w prawidłowej formie, a więc jest nieskuteczne. Konsekwencją nieskutecznego wniesienia ponaglenia jest uznanie, że skarga nie została nim prawidłowo poprzedzona. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona skutecznym ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie jednak od powyższego nawet przyjęcie, że skarga została złożona z zachowaniem właściwego trybu jej wniesienia, podlegałaby ona odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po zakończeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem z 6 czerwca 2021 r. o wydanie zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd w pełni aprobuje pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, przed złożeniem skargi na bezczynność, organ Policji rozpoznał wniosek skarżącego i wydał postanowienie z 18 czerwca 2021r., nr 18/2021/ZSK o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.