III SAB/Kr 234/26

|Sygn. akt III SAB/Kr 234/26 | POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Michał Niedźwiedź (spr.), Sędziowie: WSA Urszula Zięba, WSA Bogusław Wolas, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 15 października 2026 r., sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 grudnia 2025 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

K. J. (dalej: "skarżący") w dniu 12 grudnia 2025r. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie o wydanie zaświadczenia. Przedmiotowy wniosek w dniu 16 grudnia 2025r. został przekazany przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie Komendantowi Powiatowemu Policji w Krakowie, celem rozpatrzenia, zgodnie z właściwością. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025r., nr 2/2025/ZSK odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie po rozpatrzeniu wniesionego przez stronę zażalenia, postanowieniem z dnia 20 stycznia 2026r., nr 3/2026/AH utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2026r., sygn. akt III SAB/Kr 13/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 grudnia 2025 r. o wydanie zaświadczenia. Skarga została odrzucona, ponieważ niedopuszczalne było zaskarżanie do sądu administracyjnego bezczynności organu bez wyczerpania środka zaskarżenia (ponaglenie). W dniu 15 maja 2026r. WSA w Krakowie wyrokiem o sygn. akt III SA/Kr 242/26 oddalił skargę skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 20 stycznia 2026r. nr 3/2026/AH, w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści. W dniu 15 sierpnia 2026r. w zakresie wniosku z dnia 12 grudnia 2025r. skarżący ponownie wniósł ponaglenie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie, zarzucając organowi m.in. bezczynność w jego rozpoznaniu i przewlekłe prowadzenie sprawy. W tym samym dniu, tj. 15 sierpnia 2026r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Krakowie wpłynęło pismo adresowane do WSA w Krakowie, w którym skarżący na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. złożył skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 12 grudnia 2025r. o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego, iż: "pełnił czynną służbę w MO/Policja w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu i życiu" oraz "pełnienie czynnej służby w Policji na stanowiskach służbowych ogniw prewencji, patrolowo-interwencyjnych w warunkach szczególnie zagrażających zdrowiu lub życiu policjanta" oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania, żądając m.in. stwierdzenia bezczynności i przewlekłości, rażącego naruszenia prawa przez organ, zobowiązania organu do załatwienia sprawy oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości ustalonej przez sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W dniu 15 września 2026r. skarżący wniósł do WSA w Krakowie replikę na odpowiedź organu na skargę, w której podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o nieuwzględnienie wniosku organu o odrzucenie skargi, jak i ewentualnego wniosku o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r., poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wniesienie ponaglenia stanowi bezwzględny warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Sąd podkreśla, że skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi można rozważać jedynie w przypadku skutecznie wniesionego ponaglenia, w tym także dochowania właściwej formy jego wniesienia. Niedochowanie tej formy powoduje bezskuteczność takiego ponaglenia, co z kolei skutkuje niedopuszczalnością skargi na bezczynność (postanowienie WSA w Poznaniu z 23 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SAB/Po 20/26, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżący wniósł ponaglenie z 2 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP (k. 16 i 17 akt adm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 63 § 1 k.p.a. obowiązującym w dacie nadania ponaglenia, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Natomiast w myśl art. 147 ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2026 r., poz. 3), doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnionej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025 r. Powyższe oznacza, że po tej dacie ePUAP przestał być równorzędnym kanałem ogólnej korespondencji, a obieg korespondencji elektronicznej dokonywany jest przez system e-Doręczeń (por. wyrok WSA w Krakowie z 12 czerwca 2026 r., sygn. akt II SAB/Kr 88/26; postanowienie WSA w Gliwicach z 21 maja 2026 r., sygn. akt II SA/Gl 512/26). W konsekwencji uznać należy, że ponaglenie w przedmiotowej sprawie nie zostało wniesione w prawidłowej formie, a więc jest nieskuteczne. Konsekwencją nieskutecznego wniesienia ponaglenia jest uznanie, że skarga nie została nim prawidłowo poprzedzona. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona skutecznym ponagleniem, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie jednak od powyższego nawet przyjęcie, że skarga została złożona z zachowaniem właściwego trybu jej wniesienia, podlegałaby ona odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po zakończeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem z 12 grudnia 2025 r. o wydanie zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19) orzekł, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd w pełni aprobuje pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale. Jakkolwiek powyższa uchwała traktuje bezpośrednio o zakończeniu postępowania administracyjnego przez wydanie decyzji ostatecznej, przyjąć należy, że sformułowana w niej zasada dotyczy także zakończenia czynności przez organ administracji publicznej w inny przewidziany prawem sposób. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, przed złożeniem skargi na bezczynność, organ Policji rozpoznał wniosek skarżącego i wydał postanowienie z 17 grudnia 2025 r. o odmowie wydania zaświadczenia. Organ II instancji utrzymał to postanowienie w mocy postanowieniem z dnia 20 stycznia 2026r. W konsekwencji Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.