III SAB/Kr 196/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 4 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bocheńskiego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpis sądowego od skargi.

Pismem datowanym na 1 lipca 2026 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym 6 lipca 2026 r.) J. G. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Bocheńskiego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę Starosta Bocheński wniósł o jej oddalenie, wskazując, że decyzją z dnia 17 czerwca 2026 r. znak: KT-KP.5430.12.2026.MSZ orzekł o odmowie zatrzymania prawa jazdy. Na dzień wniesienia skargi sprawa Skarżącego została zatem rozpoznana, a więc stan bezczynności nie istniał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie Skarżący pismem datowanym na 1 lipca 2026 r. (data nadania: 6 lipca 2026 r.; wpływ do organu: 8 lipca 2026 r.) wniósł skargę na bezczynność Starosty Bocheńskiego w sprawie dotyczącej zatrzymania prawa jazdy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Starosta Bocheński rozpoznał sprawę Skarżącego i decyzją z dnia 17 czerwca 2026 r. znak: KT-Kp.5430.12.1.2026 MSZ odmówił zatrzymania prawa jazdy. Decyzja ta została wysłana do Skarżącego w dniu 1 lipca 2026 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Wydanie decyzji w dniu 17 czerwca 2026 r. oznacza, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego przez Starostę Bocheńskiego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Analogiczne stanowisko względem przewlekłości postępowania wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę wyjaśnić należy dodatkowo, że wyrażone w uchwałach stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwały, będzie wydanie decyzji kończącej postępowanie przez ten organ. Ta zaś decyzja nie ma w momencie jej wydania przymiotu ostateczności, skoro przysługuje od niej odwołanie (vide: art. 16 § 1 k.p.a.). Jak już wskazano, Starosta Bocheński rozpoznał sprawę Skarżącego wydając w dniu 17 czerwca 2026 r. decyzję. Skarga wniesiona pismem datowanym na 1 lipca 2026 r. została zatem wniesiona po rozpoznaniu sprawy przez organ. W tej sytuacji zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania skargi, wobec czego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).