III SAB/Kr 188/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kisielowska Sędziowie: WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Asesor WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2026 r. sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w zakresie uchylenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oraz na mapie ewidencyjnej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu 100 (słownie: sto) złotych uiszczone tytułem wpisu od skargi.

A. F. (dalej: skarżący), pismem z dnia 22 czerwca 2026 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty Tatrzańskiego w zakresie uchylenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków oraz na mapie ewidencyjnej. Skarżący wniósł o: - stwierdzenie, że Starosta Tatrzański dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, a bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa - zgodnie z art. 149 § 1 pkt. 3 w zw. z § la p.p.s.a., - ukaranie dyscyplinarne urzędników winnych naruszenia prawa - winnych zaistniałej bezczynności, - przyznanie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej wart. 154 § 6 p.p.s.a., - zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący wskazał, że "sprawa dotyczy wykonania ustawowego obowiązku radnego, wynikającego z art. 304 § 1 k.p.k., polegającego na złożeniu wniosku do Starostwa Powiatowego w Zakopanem o uchylenie zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków oraz na mapie ewidencyjnej (...) polegające na przywróceniu na mapie ewidencyjnej drogi publicznej (...) – jako wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18.06.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 399/13". W uzasadnieniu wskazał m.in., że zarzuca "niedopełnienie obowiązków służbowych przez niechlujne i nierzetelne prowadzenie postępowania". Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy Wieliczka, skarga jest niedopuszczalna, bowiem przedmiotem skargi nie może być bezczynność w zakresie czynności o charakterze materialno-technicznym, które nie wiążą się wydaniem orzeczenia lub aktu albo dokonaniem czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Zarządca drogi w celu jej utrzymania, remontów i ew. rozbudowy wykonuje jedynie czynności materialno - techniczne, Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych. Ponadto w ocenie organu skarżący nie ma w tej sprawie (dotyczącej utrzymania drogi gminnej) interesu prawne w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., a co najwyżej interes faktyczny, jako potencjalny użytkownik drogi. W piśmie z dnia 17 sierpnia 2026 r. skarżący dodatkowo wskazał, że doszło do defraudacji środków publicznych przez radnego Solika i Radnego Szczerbę, którzy nie złożyli wniosku o uchylenie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, że do dnia dzisiejszego nie został złożony wniosek o uchylenie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Zarzucił niedopełnienie obowiązków służbowych – art. 233 k.k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn, zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie natomiast do art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, interpretacje podatkowe oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Natomiast, jeżeli skarga na bezczynność została wniesiona w sprawie, która nie podlega załatwieniu w drodze administracyjnej, skarga taka podlega odrzuceniu. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie rozpatrzono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Celem skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej, jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Badając zasadność takiej skargi, Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność czy przewlekłość organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności czy przewlekłości organu konieczne jest przede wszystkim ustalenie, że, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, organ administracji był zobowiązany do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności, a mimo to w terminach ustawowych nie podejmuje działań, mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że analiza treści skargi oraz pisma procesowego z dnia 17 sierpnia 2026 r. prowadzi do wniosku, iż istotą twierdzeń i oczekiwań skarżącego jest zarzut niedopełnienia obowiązków przez radnych bądź Starostę Tatrzańskiego. Uchybienie to miałoby polegać na zaniechaniu złożenia wniosku do Starostwa Powiatowego w Zakopanem o uchylenie zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz na mapie ewidencyjnej, które to zmiany stanowiły wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Kr 399/13). Przedmiotowe zaniechanie skarżący kwalifikuje jako czyny wyczerpujące znamiona określone w art. 233 § 1 k.k. bądź naruszające obowiązek wynikający z art. 304 § 1 k.p.k. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że powołany przez skarżącego ww. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 399/13, dotyczy skargi na decyzję SKO w Nowym Sączu o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, przez co nie mógł on stanowić źródła kompetencji radnych czy Starosty Tatrzańskiego do dokonywania zmian w rejestrze ewidencji gruntów. Ponadto, ze względu na charakter zgłaszanych zarzutów oraz odwołanie się przez skarżącego do przepisów karnych, ocena zarzucanego zaniechania wskazanych organów wykracza poza zakres kognicji sądu administracyjnego i powinna zostać poddana weryfikacji w odpowiednim dla tych przepisów postępowaniu. Tym samym stwierdzić należało, że sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 i art. 119 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy.