III SAB/Kr 132/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia postanawia: odrzucić skargę.

K. D., zwany dalej skarżącym. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia. Pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. (k. 28 akt sądowych) wezwano skarżącego o wykazanie, że skarga została poprzedzona ponagleniem, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierające ww. wezwanie była podwójnie awizowana, w dniu 24 stycznia 2025 r. oraz w dniu 3 lutego 2025 r. W dniu 10 lutego 2025 r. nastąpił zwrot przesyłki. Do chwili obecnej skarżący nie wykazał, że skarga na bezczynność została poprzedzona ponagleniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Wyjaśnić należy, że środkiem zaskarżenia w rozumieniu tego przepisu, w przypadku bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, jest ponaglenie złożone do organu wyższego stopnia. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 125/15). W nin. sprawie zastosowanie znalazł przepis art. 73 P.p.s.a. regulujący tzw. fikcję doręczenia, zgodnie z którym: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. § 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z akt sprawy wynika, że pierwsze zawiadomienie o złożeniu przesyłki (awizo) miało miejsce w dacie 24 stycznia 2025 r., to na zasadzie art. 73 P.p.s.a. przesyłkę uważa się za doręczoną dnia 7 lutego 2025 r. Z kolei 7 dniowy termin do uzupełnienia braków skargi minął dnia 14 lutego 2025 r. W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.