III SAB/Kr 120/22

Dnia 10 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu T. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kwoty uiszczonego wpisu.

Wnioskiem z dnia 24 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu – 1 września 2022 r.) T. G. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że wskazane w tym wniosku pojazdy nie zostały zarejestrowane przez A. G., którego skarżący jest spadkobiercą. Pismem z dnia 9 września 2022 r. organ wezwał skarżącego do przesłania uzupełnionego wniosku o dane identyfikacyjne pojazdów (numery rejestracyjne pojazdów lub numery VIN), które nie zostały przez niego wskazane w treści wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 29 września 2022 r. (data wpływu – 30 września 2022 r.) skarżący wskazał, że nie może podać numerów rejestracyjnych pojazdów, których dotyczy sprawa ani ich numerów VIN, gdyż ich nie zna. Jednocześnie jednak skarżący zaznaczył, że Wydział Podatków i Opłat UMK przypisuje te pojazdy A. G., pod numerami rejestracyjnymi, które skarżący podał następnie w treści tego pisma. Ponadto skarżący zaznaczył, że po zapoznaniu się z aktami pojazdów o ww. numerach rejestracyjnych prowadzonymi przez Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK stwierdził, iż akta te prowadzone są dla innych pojazdów niż te, których dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia, prosząc zarazem o wnikliwe porównanie oznaczeń pojazdów z prowadzonymi przez organ aktami. W oparciu o powyższe skarżący ponowił wniosek o wydanie zaświadczenia, że pojazdy szczegółowo opisane we wniosku z dnia 24 sierpnia 2022 r. (data wpływu – 1 września 2022 r.) nie zostały zarejestrowane przez A. G. pod wskazanymi w ww. piśmie numerami rejestracyjnymi. Mając na uwadze powyższe, Prezydent Miasta Krakowa w dniu 10 października 2022 r. wydał zaświadczenie, w który wskazał, jakie pojazdy figurują jako zarejestrowane na rzecz A. G. i jakie były czasowo zarejestrowane na jego rzecz, powołując się przy tym na numery rejestracyjne wskazane w piśmie skarżącego z dnia 29 września 2022 r. W piśmie z dnia 16 października 2022 r. skarżący wskazał m.in., że w dalszym ciągu oczekuje rozpatrzenia wniosku z dnia 1 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia o określonej we wniosku treści, zaznaczając przy tym, że otrzymane przez niego zaświadczenie w dniu 11 października 2022 r. nie jest zaświadczeniem, o które się ubiegał. W odpowiedzi na powyższe organ w piśmie z dnia 18 października 2022 r. poinformował skarżącego, że otrzymane przez niego w dniu 11 października 2022 r. zaświadczenie jest odpowiedzią na wniosek z dnia 1 września 2022 r. Wyjaśniono przy tym, że zaświadczenie to zostało wydane po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego i złożeniu przez skarżącego odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 30 września 2022 r. Następnie w piśmie z dnia 20 października 2022 r. skarżący ponownie wskazał m.in., że oczekuje na rozpatrzenie wniosku z dnia 1 września 2022 r., podnosząc przy tym, iż nie składał wniosku o wydanie zaświadczenia o treści jak ta zawarta w zaświadczeniu z dnia 10 października 2022 r. Jednocześnie też skarżący zakwestionował możliwość kwalifikacji pisma z dnia 10 października 2022 r. jako zaświadczenia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, skoro nie zostało ono wydane na jego wniosek, a nie można też wskazać innego wnioskodawcy. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 7 listopada 2022 r. organ ponownie poinformował skarżącego, że zaświadczenie otrzymane przez skarżącego w dniu 11 października 2022 r. stanowiło odpowiedź na jego wniosek z dnia 1 września 2022 r. Organ wyjaśnił przy tym, że w postępowaniu wyjaśniającym skarżący wskazał, że nie może podać numerów rejestracyjnych pojazdów, których dotyczy sprawa, ani ich numerów VIN, gdyż ich nie zna, a nadto poprosił o wnikliwe porównanie oznaczeń pojazdów z prowadzonymi przez organ aktami. Wobec powyższego, organ wskazał, że przesłała skarżącemu zaświadczenie szczegółowo określające pojazdy figurujące jako zarejestrowane na rzecz A. G. W piśmie z dnia 10 listopada 2022 r. skarżący wniósł ponaglenie wskazując m.in., że nie składał on wniosku o wydanie zaświadczenia o zarejestrowaniu pojazdów wskazanych w zaświadczeniu z dnia 10 października 2022 r., a wystąpił o zaświadczenie o niezarejestrowaniu pod tymi numerami innych pojazdów i dlatego też podniósł, że w jego ocenie wniosek ten nie został w dalszym ciągu rozpatrzony przez organ. Dodatkowo zdaniem skarżącego, skoro pod wskazanymi numerami rejestracyjnymi są zarejestrowane inne pojazdy niż wskazane przez skarżącego, to zdaniem skarżącego nie zachodziły żadne przeszkody w wydaniu zaświadczenia o wnioskowanej przez niego treści. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2022 r., po rozpatrzeniu ww. ponaglenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie stwierdziło, że Prezydent Miasta Krakowa nie dopuścił się bezczynności w sprawie wydania na wniosek skarżącego zaświadczenia w przedmiocie zarejestrowania pojazdów. Skarżący, nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu w sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 1 września 2022 r. o wydanie zaświadczania o treści żądanej przez skarżącego. Skarżący w treści skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację na poparcie swojego stanowiska w sprawie i w oparciu o powyższe wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia 1 września 2022 r. oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wskazał m.in., iż w jego ocenie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sprawa została załatwiona wraz z wydaniem zaświadczenia w dniu 10 października 2022 r. Jednocześnie organ podkreślił, że każdy pojazd posiada indywidulany numer identyfikacyjny, tj. numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, zaś numer rejestracyjny, tak jak numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy identyfikuje pojazd i jest przypisywany tylko jednemu pojazdowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się przy tym, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub też, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub też nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś, Komentarz do art. 3 p.p.s.a., uwaga nr 107, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, LEX online oraz powołane tam orzecznictwo). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że w dniu 28 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia, że wskazane we wniosku pojazdy (podano markę i model) nie zostały zarejestrowane przez A. G., którego skarżący jest spadkobiercą. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i związanej z tym wymianie korespondencji ze skarżącym, organ w dniu 10 października 2022 r wydał skarżącemu zaświadczenie, w którym wskazał, jakie pojazdy figurują jako zarejestrowane na rzecz A. G., jak również jakie z nich były czasowo zarejestrowane na rzecz A. G. wraz z odwołaniem się do marek i modeli tych pojazdów oraz numerów rejestracyjnych podanych przez skarżącego w piśmie z dnia 29 września 2022 r. (data wpływu – 30 września 2022 r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu o uzupełnienie danych identyfikacyjnych pojazdów. Tym samym w ocenie Sądu uznać należy, że opisany w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność została wniesiona po zakończeniu postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 1 września 2022 r. o wydanie zaświadczenia. Na okoliczność tą zwracał również wielokrotnie uwagę organ w swoich pismach kierowanych do skarżącego, które z kolei stanowiły odpowiedzi na pisma skarżącego kwestionujące treść wydanego zaświadczenia, w tym sensie, że jak podnosił skarżący domagał się on wydania zaświadczenia, iż wskazane przez niego pojazdy nie były zarejestrowane przez A. G. pod wskazanymi numerami rejestracyjnymi, a nie, jakie pojazdy były na jego rzecz zarejestrowane. W tym natomiast zakresie wymaga zaznaczenia, że wobec braku wystarczających informacji odnośnie oznaczenia pojazdów w treści wniosku, tj. niepodania numerów rejestracyjnych pojazdów lub numerów VIN, których ma dotyczyć sprawa, pismem z dnia 9 września 2022 r. organ wezwał skarżącego o uzupełnienie wniosku o dane identyfikacyjne pojazdów. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 29 września 2022 r. (data wpływu – 30 września 2022 r.) wskazał, że nie może podać tych numerów, gdyż nie są mu one znane, a jednocześnie zaznaczył, że zgodnie z danymi Wydziału Podatków i Opłat UMK przypisuje się te pojazdy A. G., pod numerami rejestracyjnymi, które skarżący podał następnie w treści tego pisma. Ponadto skarżący zaznaczył, że po zapoznaniu się z aktami pojazdów o ww. numerach rejestracyjnych prowadzonymi przez Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców UMK stwierdził, iż akta te prowadzone są dla innych pojazdów niż te, których dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia, prosząc zarazem o wnikliwe porównanie oznaczeń pojazdów z prowadzonymi przez organ aktami. W oparciu o powyższe skarżący ponowił wniosek o wydanie zaświadczenia, że pojazdy szczegółowo opisane we wniosku z dnia 24 sierpnia 2022 r. (data wpływu – 1 września 2022 r.) nie zostały zarejestrowane przez A. G. pod wskazanymi w ww. piśmie numerami rejestracyjnymi. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia, organ wydał skarżącemu zaświadczenie z dnia 10 października 2022 r., w którym wskazał – wprawdzie od strony pozytywnej (zarejestrowane pojazdy), a nie od strony negatywnej, jak domagał się tego skarżący (niezarejestrowane pojazdy) – jakie pojazdy figurują jako zarejestrowane (także czasowo) na rzecz A. G. z odniesieniem się do numerów rejestracyjnych tych pojazdów wskazanych w piśmie skarżącego z dnia 29 września 2022 r. (data wpływu – 30 września 2022 r.). Tym samym zdaniem Sądu, wydanie ww. zaświadczenia kończyło postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 września 2022 r. (data wpływu) o wydanie zaświadczenia, a w związku z tym skarga z dnia 28 listopada 2022 r. została wniesiona przez skarżącego po zakończeniu ww. postępowania. W tym miejscu podkreślić natomiast należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (LEX nr 3022937) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni podziela powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. W tym zakresie wymaga jednak podkreślenia, że chociaż formalnie uchwała ta dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, to jednak – w ocenie Sądu – zawarte w jej uzasadnieniu rozważania mogą być odnoszone również do postępowań kończących się innymi niż decyzja rozstrzygnięciami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności". Dlatego też z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.