III SAB/Kr 106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 106/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Prokuratora Okręgowego w przedmiocie niewykonania wniosku o zapłatę postanawia: odrzucić zażalenie

Postanowieniem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 106/16 referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego Z. B. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SAB/Kr 106/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego. Pismem z dnia 26 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o "stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia WSA Kraków z dn. 2017.04.12 sygn. akt III SAB Kr 106/16 utrzymujący w mocy zaskarżone postanowienie Referendarza Sądowego na wniosek skarżącego o prawo pomocy za bezczynność organu Prokuratora Okręgowego wykonania wniosku skarżącego o zapłatę za sporządzone wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszej sprawy jest pismo skarżącego z dnia 26 kwietnia 2017 r., które z uwagi na swoją treść zostało zakwalifikowane jako zażalenie na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2017 r. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. póz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione wart. 194 §1 pkt 1-10. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r. póz. 658), która m.in. zmodyfikowała zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy (w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa). Zmianie uległ art. 260 p.p.s.a., który przed dniem 15 sierpnia 2015r. stanowił, że wniesienie sprzeciwu jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 p.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed dnia 15 sierpnia 2015r.). Obecnie w świetle art. 260 p.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie przewiduje zatem możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na jego podstawie. Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, a w związku z tym na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.