III SAB/Gl 391/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2026 r. sprawy ze skargi R. R. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach w przedmiocie choroby zawodowej 1) stwierdza, że Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) przyznaje od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 3) umarza postępowanie sądowe w pozostałym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2026 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25 w sprawie ze skargi R.R. (dalej: skarżący, strona), na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. dalej: ŚPWIS, organ II instancji) w przedmiocie choroby zawodowej w części obejmującej punkt 1, 3, 4 i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z 11 grudnia 2024 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Zarzucił organowi prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, z rażącym naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania tj. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1060 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 8 k.p.a., art. 12 § 1 i 2 k.p.a., 5 k.p.a., 35 k.p.a., 36. k.p.a., podejmowanie czynności nieprzyczyniających się do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do jej istoty, a w konsekwencji naruszenie art. 8 k.p.a. albowiem organ powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, zaś procedowanie organu oraz treść rozstrzygnięć w zaskarżonym postępowaniu naruszyły powyższą zasadę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wymienionego na wstępie wyroku 2 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25 podkreślił, że sprawa czterokrotnie była przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym. W pierwszym wyroku tj. wyroku WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14 kwestia istnienia narażenia zawodowego do powstania choroby zespołu cieśni nadgarstka została prawomocnie przesądzona. W tym wyroku Sąd nakazał uzupełnienie postępowania w ponownie prowadzonym postępowaniu odnośnie do związku przyczynowego pomiędzy tymi warunkami pracy a schorzeniem zespołu cieśni nadgarstka. W prowadzonym ponownie postępowaniu chodziło o ustalenie czy to schorzenie ma zawodową etiologię, czy też spowodowane zostało czynnikami pozazawodowymi. Jak jednak wynika z kolejnych dwóch wyroków wydanych w sprawie - a mianowicie wyroku WSA w Gliwicach z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15 oraz wyroku WSA w Gliwicach z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17 wskazania te nie zostały przez organ zrealizowane. Czwarty wydany w sprawie wyrok WSA z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 14/20 uchylił NSA wyrokiem 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21. W wyroku tym NSA wskazał, że organ w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił - chociaż był do tego zobowiązany na podstawie art. 153 p.p.s.a. - oceny prawnej i wskazań, które WSA zawarł we wcześniejszych wyrokach (wyroki WSA w Gliwicach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14; z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15; z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17). Oznacza to, że ŚPWIS nie wywiązywał się aż czterokrotnie z obowiązku wykonania wytycznych Sądu co do ustalenia, że schorzenie powstało z przyczyn innych niż warunki w których praca była wykonywana. Takie działanie ŚPWIS nie może być ocenione inaczej niż przewlekłe prowadzenie postępowania. Ostatecznie organ nie tylko nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a., ani w terminie wielokrotnie przedłużanym, ale także nie wykonywał wytycznych sądu co do prowadzenia postępowania. Zdaniem WSA w Gliwicach, ŚPWIS prowadził przewlekle postępowanie także po wydaniu w sprawie wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r. o sygn. akt II GSK 90/21. Z przedłożonych przez organ akt postępowania wynika, że pierwsze czynności w sprawie, po doręczeniu w dniu 17 września 2024 r. przez NSA prawomocnego wyroku, PWIS podjął po miesiącu, bo dopiero 17 października 2024 r. Czynnością tą było skierowanie do Instytutu Medycyny Pracy w L. za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. wniosku o dodatkową weryfikację opinii lekarskiej wydanej w sprawie w dniu 19 sierpnia 2019 r. Następnie postanowieniem z 17 października 2024 r. na podstawie art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o niemożliwości dochowania terminu wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej i wyznaczył nowy termin na dzień 19 grudnia 2024 r. Kolejnym postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 20 lutego 2025 r. W dniu 27 grudnia 2024 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. z prośbą o informację dotyczącą terminu zajęcia stanowiska przez ww. jednostkę orzeczniczą oraz o zajęcie stanowiska w najkrótszym możliwym terminie. ŚPWIS sprawę zakończył, po jej prowadzeniu przez ponad 6 miesięcy, w dniu 27 marca 2025 r. poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Świadczy to także o przewlekłym jej procedowaniu. WSA w Gliwicach podkreślił, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., jest zatem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W badanej sprawie taka sytuacja ma miejsce, ponieważ postępowanie prowadzone było nie tylko długo, ale także nieefektywnie. Organ w dniu 27 marca 2025 r. wydał decyzję w sprawie już po wniesieniu skargi do WSA. W związku z czym WSA uznał, iż skoro przed rozpoznaniem skargi została wydana decyzja to postępowanie sądowe dotyczące nakazania organowi rozpatrzenia sprawy podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, postępowanie sądowe w przedmiocie przewlekłości organu WSA umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że tak długi okres prowadzenia postępowania miał dla skarżącego negatywne konsekwencje związane z długim okresem oczekiwania na rozstrzygnięcie. Tym samym za zasadne WSA uznał żądanie przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej i ustalił ją w wysokości 2000 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. Wobec wyraźnego lekceważenia przez ŚPWIS przepisów prawa wyznaczających terminy załatwienia sprawy administracyjnej i sposób realizacji związania wyrokiem sądu na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji uznał za uzasadnione orzeczenie grzywny w kwocie 1000 zł w celu zdyscyplinowania organu do działania zgodnego z porządkiem prawnym. W ocenie WSA, grzywna w wysokości 1 000 zł jest adekwatna do rozmiaru naruszenia prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ na podstawie art. 188 p.p.s.a., zaskarżając go w części dotyczącej punktu 1, 3 i 4 sentencji i wnosząc o jego uchylenie w tym zakresie i stwierdzenie, że przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 1), oddalenie skargi w zakresie w którym orzeczono o przyznaniu od organu sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł (punkt 3) oraz oddalenie skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny (punkt 4). Ewentualnie na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekł się prawa do rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Na podstawie 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. organ wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów tj.: 1) stanowiska organu z 14 listopada 2024 r. w sprawie ponaglenia z 21 października 2024 r. (data otrzymania przez organ - 7 listopad 2024 r.), 2) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2024 r. o wyłączenie pracowników wraz z pismem GIS z 27 stycznia 2025 r. przekazującym wniosek, 3) postanowienia ŚPWIS z 4 lutego 2025 r. w sprawie wyłączenia pracowników dla stwierdzenia faktu: czynności podejmowanych przez ŚPWIS po doręczeniu akt sprawy w dniu 17 września 2024 r., wyznaczenia pracowników do prowadzenia sprawy w związku z wyłączeniem i konieczności zapoznania się z aktami sprawy, braku przewlekłości postępowania w tym o znamionach rażącego naruszenia prawa. Zaskarżonemu orzeczeniu w zakresie punktów 1, 3 i 4 zarzucono: I. na postawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego tj. 2351 K.p. i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836, dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 35 § 1-3 i § 5 i art. 36 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040 ze zm.; dalej: "K.p.") przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ może w pełni samodzielnie prowadzić postępowanie w sprawach chorób zawodowych podczas gdy, zwłaszcza w przypadku przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/w rozporządzenia niezbędnym do wzruszenia przez organ domniemania prawnego związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie konieczna jest uprzednia jednoznaczna ocena medyczna uprawnionej jednostki orzeczniczej, która w przedmiotowej sprawie: 1) na wniosek organu z 17 października 2024 r. zawarta została ostatecznie w opinii z 6 marca 2025 r. doręczonej organowi 11 marca 2025 r., co spowodowało oraz umożliwiło organowi wydanie decyzji w 27 marca 2025 r., w sprawie, w której akta zwrócone zostały organowi w dniu 17 września 2024 r. po wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r. sygn. akt II GSK 90/21, 2) na wniosek organu z 20 lipca 2018 r. po dokonaniu uzupełnień, w tym o dokumenty doręczone przez stronę organowi w dniu 26 czerwca 2019 r. opinia medyczna z 19 sierpnia 2019 r. doręczona została organowi 22 sierpnia 2019 r. co umożliwiło organowi wydanie decyzji w dniu 24 października 2019 r. w sprawie, w której akta zwrócone zostały organowi w dniu 22 czerwca 2018 r. po wyroku WSA w Gliwicach z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17, w konsekwencji powyższego: 3) organ działał bez zbędnej zwłoki, a niemożność dochowania terminu z art. 35 § 3 k.p.a. powstała z przyczyn niezależnych od organu, o czym organ każdorazowo zawiadamiał w wykonaniu obowiązku z art. 36 k.p.a. podając nowy termin załatwienia sprawy, 4) obiektywne przyczyny w postaci obowiązku pozyskania przed wydaniem decyzji opinii jednostek medycznych wyłącznie uprawnionych do diagnozowania i ustalenia czy rozpoznane schorzenie jest chorobą zawodową z uwzględnieniem oceny wpływu czynników pozazawodowych, uniemożliwiły załatwienie sprawy w terminie co przełożyło się na zasadność jego przedłużenia, 5) czas spowodowany postępowaniem jednostek orzeczniczych nie podlega wliczeniu do terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 35 § 5 in fine k.p.a., w związku z czym w pierwszym przypadku są to 145 dni (4 miesiące 25 dni), a w drugim - 395 dni tj. 1 rok 30 dni; II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 35 § 1-3 i § 5 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niemające oparcia w aktach przedmiotowej zastosowanie tych przepisów i uznanie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy przewlekłość w rozpoznaniu sprawy, winna być uznana za "zwykłą", gdyż: – działania organu nie miały znamion złej woli i nie miały charakteru zamierzonego, – czas trwania postępowania usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz zawiłym charakterem sprawy, - czynności organu: a) nie były wykonywane w dużych odstępach czasowych, a wręcz przeciwnie były podejmowane terminowo, b) nie były czynnościami pozornymi, miały bowiem uzasadnienie w składanych przez strony wnioskach dowodowych, a także służyły realizacji prawa stron postępowania do czynnego w nim udziału, c) nie nosiły znamion unikania podjęcia rozstrzygnięcia, lecz zmierzały do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy na co wpływ miała specyfika postępowania w sprawie chorób zawodowych, 2) art. 149 § 1a i art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, pominięcie dowodów zawartych w aktach sprawy co spowodowało uznanie, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ zobowiązany był do podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów żądanych przez stronę lub dokonania czynności warunkujących wydanie opinii przez jednostki orzecznicze ponieważ orzeczenie lekarskie w postępowaniu w sprawie choroby zawodowej ma kluczowe znaczenie jako dowód z opinii biegłego i nie może budzić żadnych wątpliwości w zakresie diagnozowanej jednostki chorobowej co wymaga od organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, 3) art. 149 § 1a i art.149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 133 p.p.s.a. i art. 35 § 5 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie wbrew dokumentacji zawartej w aktach sprawy, że w przedmiotowej sprawie przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy: – czas trwania postępowania był następstwem okoliczności niezależnych organu i nie powstałych z jego winy, ponieważ był spowodowany koniecznością uzyskania stanowisk jednostek orzeczniczych i uzupełniającego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dostosowania się do wiążących w świetle art. 153 p.p.s.a. wskazań WSA w Gliwicach zawartych w wyrokach tego Sądu z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14, z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/GI 1080/15, z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 551/17, w których jednoznacznie sformułowane zostały zalecenia i pytania wymagające zadania jednostkom orzeczniczym, a także nałożony został na organ obowiązek odniesienia się do dowodów złożonych przez uczestnika postępowania na etapie postępowania sądowoadministracyjnego (wskazania w wyroku z 22 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 551/17 w związku z dowodami złożonymi 21 listopada 2017 r. w toku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi od decyzji ŚPWIS z 9 maja 2017 r.), - Sąd nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego ograniczając się do zestawienia daty rozpoczęcia i zakończenia postępowania oraz ustaleń poczynionych przez NSA w zakresie oceny realizacji przesłanki z art. 153 p.p.s.a., z pominięciem przyczyn wnikliwego badania przez organ sprawy i racjonalności takiego działania uzasadnionych realizacją zasady prawdy obiektywnej poprzez dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy choroby zawodowej oraz zasady nie odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a które to elementy stanu faktycznego sprawy winny być łącznie brane pod uwagę przy ocenie charakteru przewlekłości postępowania i zastosowaniu sankcji finansowych; - Sąd pominął wytyczne dane organowi w wyrokach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 848/14, z 10 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1080/15, z 19 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/GI 551/17 wyraźnie wyznaczające kierunek uzupełnienia materiału dowodowego, a także pominął pozytywną ocenę postępowania organu zawartą w wyrokach z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/GI 848/14 i z 24 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/GI 14/20 oraz ocenę charakteru przewlekłości, a także ocenę działań organu zawartą w wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 283/19, co w konsekwencji doprowadziło do nielogicznego wniosku, że działania organu ukierunkowane na ustalenie stanu faktycznego świadczą o prowadzeniu sprawy w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa podczas, gdy: - ustalenie stanu faktycznego wymagało stanowiska jednostek orzeczniczych, gdyż dotyczyło oceny zdrowia strony w kontekście czynników zawodowych i pozazawodowych i zakończone zostało zebraniem tego materiału, co odzwierciedlone jest w decyzji z 27 marca 2025 r. wydanej po uzyskaniu kompleksowej opinii doręczonej 11 marca 2025 r. oraz - organ stosował się do wskazań zawartych w orzeczeniach Sądu i zrealizował te wytyczne; 4) art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł oraz równoczesne przyznanie na rzecz skarżącego od PWIS sumy pieniężnej w wysokości 2000 zł w sytuacji gdy po pierwsze - organowi nie można zarzucić przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, a po drugie okoliczności sprawy wskazują, że brak jest podstaw by nakładać tego rodzaju obowiązki na organ w sytuacji, gdy zakończył sprawę decyzją oraz działał z dochowaniem należytej staranności w celu szczegółowego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy w sprawie o zawiłym charakterze; 5) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez podjęcie wobec organu działań represyjnych i kompensacyjnych w oparciu o czas trwania postępowania podczas, gdy: - w wyroku z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/GI 283/19 WSA w Gliwicach stwierdził, że czas procedowania przez organ nie miał charakteru rażącego, natomiast dalszy czas trwania postępowania po decyzji PWIS z 24 października 2019 r. był spowodowany czasem trwania postępowania sądowego w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/GI 14/20 i wniesioną od niego skargą kasacyjną rozpatrzoną wyrokiem NSA z 4 czerwca 2024 r., - czas natomiast po wyroku NSA i doręczeniu akt sprawy (17 wrzesień 2024 r.) poza wystąpieniami do jednostek orzeczniczych w dniu 17 października 2024 r., 29 listopada 2024 r., 27 grudnia 2024 r., 27 stycznia 2025 r., 12 lutego 2025 r. i 28 lutego 2025 r. obejmował również: a) zajęcie pismem z 14 listopada 2024 r. stanowiska (art. 37 § 4 k.p.a.) wobec ponaglenia wniesionego przez skarżącego pismem z 21 października 2024 r. (data otrzymania przez organ - 7 listopada 2024 r.), b) rozpatrzenie wniosku skarżącego z 29 grudnia 2024 r., przekazanego 27 stycznia 2025 r., o wyłączenie pracowników i wydanie 4 lutego 2025 r. postanowienia w tej sprawie; c) nadto, mimo jednoznacznie sformułowanych pytań do jednostki orzeczniczej zawartych w piśmie z 17 października 2024 r. wobec nie udzielenia przez IMP na nie odpowiedzi, lecz odniesienie się przez IMP w stanowisku doręczonym organowi 21 lutego 2025 r. do pisma ponaglającego skierowanego przez organ do IMP w dniu 29 listopada 2024 r., konieczne było ponowienie wystąpienia, co organ uczynił pismem z 28 lutego 2025 r., d) zapewnienie stronom w oparciu o przepis art. 10 § 1 k.p.a. możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia co do obu stanowisk IMP, co organ uczynił pismami z 21 lutego 2025 r. (reakcja na pismo IMP doręczone 21 lutego) i z 10 marca 2025 r. (po piśmie IMP doręczonym 11 marca 2025 r.), e) konieczną przed wystąpieniem do IMP analizą akt sprawy i ich skompletowanie celem realizacji wytycznych NSA zawartych w wyroku z 4 czerwca 2024 r., sformułowanie pytań i odniesienie po decyzji organu z 24 października 2019 r. do stanu sprawy z daty wydania decyzji z 9 lipca 2014 r. weryfikowanej wyrokiem Sądu z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 848/14 - Sąd nie uwzględnił też zaprzestania prowadzenia przez IMP działalności orzeczniczej z uwagi na brak finansowania przez Wojewodę Śląskiego, co wynika z zawartej w aktach korespondencji z IMP; 6) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie grzywny i orzeczenie sumy pieniężnej podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, jak i do przyznania kwot we wskazanej w wyroku wysokości, jako że: - przekroczenie terminu załatwienia sprawy po wyroku NSA było nieznaczne albowiem decyzja została wydana 27 marca 2025 r. niezwłocznie - w ciągu 16 dni po otrzymaniu ostatecznego stanowiska jednostek orzeczniczych co nastąpiło w dniu 11 marca 2025 r., z czasu trwania postępowania zakończonego decyzją z 24 października 2019 r. (od której skarga była oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z 24 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/GI 14/20) należy wyłączyć czas trwania postępowania prowadzonego przez PPIS w W. w związku z decyzją ŚPWIS z 14 listopada 2016 r. uchylającą decyzję PPlS w całości i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, okresy postępowań diagnostycznych i orzeczniczych jednostek medycznych, a także okresy związane z postępowaniami sądowoadministracyjnymi; w konsekwencji uwzględnienia tych okoliczności ewentualna przewlekłość organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 7) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. poprzez wymierzenie grzywny i orzeczenie sumy pieniężnej podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, jak i do przyznania kwot we wskazanej w wyroku wysokości, jako że: - strona skarżąca nie doznała krzywdy lub straty oraz nie wykazała, aby skutkiem przewlekłego postępowania było doznanie dolegliwych skutków - straty finansowej lub krzywdy. Naczelny Sąd Administracyjny opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2026 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25 w sprawie ze skargi skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ŚPWIS, w przedmiocie choroby zawodowej w części obejmującej punkt 1, 3, 4 i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA stwierdził, że stwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji, iż przewlekłość postępowania miała charakter rażący nastąpiło bez należytej weryfikacji okoliczności wynikających z akt sprawy oraz uwzględnienia koniecznego zakresu postępowania dowodowego tj. bez rozważenia niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy czynności oraz okresów, w których spoczywanie sprawy bez prowadzenia postępowania spowodowane było przyczynami niezależnymi od organu. A także bez uwzględnienia, że ocena działań organu pod kątem przewlekłości została już w znaczącym zakresie dokonana w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 283/19, w którym nie stwierdzono przewlekłości o charakterze rażącym w okresie do 5 grudnia 2019 r. Dlatego NSA uchylił ww. wyrok WSA z 7 lutego 2025r. odnośnie uznania przewlekłości za rażącą, a także do zobowiązał Sąd pierwszej instancji do ponownego rozpoznania sprawy w tym zakresie oraz rozważenia ww. okoliczności, przy czym ocena ta powinna się odnosić do działania organu w okresie zakreślonym w skardze z 11 grudnia 2024 r. NSA zauważył, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Rozstrzygnięcie przewidziane w art. 149 § 2 p.p.s.a., tj. kwestia przyznania od organu sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny w razie stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości (albo zastosowaniu obu tych środków) pozostawiona została uznaniu sądu administracyjnego (uznaniu sędziowskiemu), a "ewentualna ingerencja sądu drugiej instancji w sferę dyskrecjonalnej władzy sędziowskiej powinna być ograniczona do przypadków oczywistego, niebudzącego wątpliwości, przekroczenia granic uznania sędziowskiego" (por. wyroki NSA z: 7 listopada 2024 r. sygn. akt II GSK 1499/24, 23 listopada 2022 r. sygn. akt II OSK 557/22). Nadto NSA zwrócił uwagę, że uprawnienie sądu do wymierzenia grzywny oraz przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej nie jest uzależnione od stwierdzenia, że przewlekłość miała charakter rażący, nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu omawianych środków również to, że organ zakończył postępowanie decyzją jeszcze przed wydaniem wyroku w sprawie przewlekłości. Niemniej jednak z użytej w art. 149 § 2 p.p.s.a. formuły "może orzec" wynika, że sąd administracyjny jest uprawniony, a nie zobowiązany do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej bądź wymierzenia organowi grzywny. Rozważając zastosowanie środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w konkretnej sprawie, sąd administracyjny powinien uwzględnić funkcje, jakie one pełnią. Przyjmuje się, że rozwiązania z art. 149 § 2 p.p.s.a. w połączeniu z odszkodowaniem z ustawy z 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2349) mają pełnić przede wszystkim funkcję prewencyjną, a ich wymierzanie przez sąd w idealnie funkcjonującej administracji powinno być ostatecznością (por. R. Hauser, M. Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo C.H.BECK, 3. wydanie, str. 616). Suma pieniężna stanowi również środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 2456/24). Dla zastosowania tych środków znaczenie ma zatem zakres stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości, stąd niezbędne przy ich zastosowaniu będzie także rozważenie całokształtu okoliczności występującej przewlekłości i przyczyn ich wystąpienia. Należy więc również i w tym zakresie całościowo uwzględnić postępowanie organu po wydaniu w sprawie wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r., z dokładnym przeanalizowaniem podejmowanych czynności - ich celowości i tego czy były wykonywane bez zbędnej zwłoki, czy organ zatem wziął pod rozwagę długotrwałość oczekiwania przez skarżącego na ostateczne rozstrzygnięcie jego sprawy. Mając na uwadze wykazane wyżej deficyty w działaniu Sądu pierwszej instancji, w tym przede wszystkim nieuwzględnienie zakresu postępowania podlegającego ocenie pod kątem przewlekłości, z pominięciem prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt SAB/Gl 283/19 oraz brak dokładnego rozważenia celowości i sprawności podejmowanych przez organ działań, NSA zalecił po rozważeniu ww. kwestii w tak określonych ramach dokonanie oceny dotyczącej zasadności wymierzenia grzywny i orzeczenia sumy pieniężnej Sądowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Na wstępie należy przypomnieć, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez organ skargi kasacyjnej wyrokiem z 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 2384/25, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lutego 2025 r. sygn. akt III SAB/Gl 7/25 w sprawie ze skargi R.R., na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ŚPWIS, w sprawie [...], w przedmiocie choroby zawodowej w części obejmującej punkt 1, 3, 4 i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Uchylenie zaskarżonego wyroku przez NSA i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania skutkuje powrotem do sytuacji, która istniała przed wydaniem wyroku przez sąd I instancji. Stosownie bowiem do treści art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podkreślić przy tym należy, że rozpatrując ponownie sprawę wojewódzki sąd administracyjny związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania. Wykonując wytyczne tego Sądu, zgodnie z art. 190 p.p.s.a., orzeczenia sądów administracyjnych mają charakter kasacyjny. Z tego właśnie względu podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy i faktyczny sprawy zgromadzony przez organy w postępowaniu administracyjnym. Według art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Chodzi tu o akta obrazujące stan faktyczny i prawny sprawy w chwili wydania zaskarżonego aktu lub czynności, ponieważ sąd przeprowadza jedynie kontrolę działania organu administracyjnego. W konsekwencji sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jedynie możliwe przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygający Sąd na zasadzie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art.170 p.p.s.a., jest związany orzeczeniem NSA z 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 2384/25. Naczelny Sąd Administracyjny we wskazaniach zawartych w ww. wyroku stwierdził, że Sąd I instancji nie odniósł się do zakresu postępowania podlegającego ocenie pod kątem przewlekłości, pomijając prawomocny wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt SAB/Gl 283/19 oraz nie dokonał dokładnego rozważenia celowości i sprawności podejmowanych przez organ działań. Nadto NSA zalecił Sądowi pierwszej instancji po rozważeniu ww. kwestii w tak określonych ramach tj. dokładne rozważenie celowości i sprawności podejmowanych przez organ działań oraz dokonanie oceny dotyczącej zasadności wymierzenia grzywny i orzeczenia sumy pieniężnej. Przedmiotem ponownej kontroli Sądu jest ocena braku odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do ustaleń prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt SAB/Gl 283/19 oraz braku dokładnego rozważenia celowości i sprawności podejmowanych przez organ działań. Sąd rozstrzygający zauważył, że ocena działań organu pod kątem przewlekłości została już w znaczącym zakresie dokonana w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z 5 grudnia 2019 r. sygn. akt III SAB/Gl 283/19, w którym nie stwierdzono przewlekłości o charakterze rażącym w okresie do 5 grudnia 2019 r. Nadto jak wynika z akt sprawy wydany w sprawie wyrok WSA z 24 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 14/20 uchylił NSA wyrokiem 4 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 90/21. W wyroku tym NSA wskazał, że organ w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił – chociaż był do tego zobowiązany na podstawie art. 153 p.p.s.a. - oceny prawnej i wskazań, które WSA zawarł we wcześniejszych wyrokach (wyroki WSA w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Gl 848/14; z 10 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 1080/15; z dnia 19 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 551/17). W związku z powyższym można uznać, że ŚPWIS nie wywiązywał się aż czterokrotnie z obowiązku wykonania wytycznych Sądu co do ustalenia, że schorzenie powstało z przyczyn innych niż warunki w których praca była wykonywana. Ponadto należy zauważyć, że ŚPWIS prowadził przewlekle postępowanie także po wydaniu w sprawie wyroku NSA z 4 czerwca 2024r. o sygn. akt II GSK 90/21. Mając powyższe na uwadze i przede wszystkim wypełniając zalecenia NSA z 29 stycznia 2026 r. sygn. akt II GSK 2384/25, Sąd na podstawie przedłożonych przez organ akt postępowania uznał, że czasokres działań organu w okresie od dnia 17 września 2024 r. tj. po doręczeniu organowi prawomocnego wyroku NSA z 4 czerwca 2024 r. o sygn. akt II GSK 90/21, przedstawiał się następująco ŚPWIS podjął po miesiącu tj. 17 października 2024 r. pierwszą czynność którą było skierowanie do Instytutu Medycyny Pracy w L. za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. wniosku o dodatkową weryfikację opinii lekarskiej wydanej w przedmiotowej sprawie w dniu 19 sierpnia 2019 r. Następnie postanowieniem z 17 października 2024 r. na podstawie art. 36 k.p.a. zawiadomił skarżącego o niemożliwości dochowania terminu wydania decyzji w sprawie choroby zawodowej i wyznaczył nowy termin na dzień 19 grudnia 2024 r. Kolejnym postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 20 lutego 2025 r. W dniu 27 grudnia 2024 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w L. z prośbą o informację dotyczącą terminu zajęcia stanowiska przez ww. jednostkę orzeczniczą oraz o zajęcie stanowiska w najkrótszym możliwym terminie. ŚPWIS sprawę zakończył w dniu 27 marca 2025 r., tj. po jej prowadzeniu przez ponad 6 miesięcy, poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zdaniem rozstrzygającego Sądu organ powinien wziąć pod uwagę długotrwałość postępowania w przedmiotowej sprawie i niezwłocznie wystąpić do Instytutu Medycyny Pracy w L. o zajęcie stanowiska. Natomiast wystąpienie do ww. Instytutu dopiero po miesiącu tj. 17 października 2024 r. świadczy o przewlekłości postępowania ponieważ nie było żadnych obiektywnych przyczyn aby tak długo czekać z prosta nieskomplikowaną czynnością jaką było skierowanie do Instytutu Medycyny Pracy w L. za pośrednictwem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. wniosku o dodatkową weryfikację opinii lekarskiej wydanej w przedmiotowej sprawie w dniu 19 sierpnia 2019 r. W ocenie Sądu przewlekłe postępowanie organów nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa ponieważ wskazać trzeba, że według judykatury rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Podkreśla się, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę, że organ wydał rozstrzygnięcie w dniu 27 marca 2025 r., czyli prowadził ją przez ponad 6 miesięcy. Jednakże sam fakt prawie 6 miesięcznego terminu załatwiania przedmiotowej sprawy można tłumaczyć tym, że sprawa nie była oczywista w związku z czym należy uznać ww. okoliczność za przesłankę do stwierdzenia przewlekłości organu bez rażącego naruszenia prawa, bowiem zachodzi zdaniem Sądu różnica jakościowa w sytuacji zupełnego braku reakcji organu, a wydaniem decyzji pozytywnej dla skarżącego i kończącego zarazem przedmiotową sprawę. Rozstrzygający Sąd podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w tezie jego wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt. II OSK 544/21 stwierdzającym, że: "Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia." W ocenie WSA rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem WSA, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Mając na uwadze okoliczności wydania wnioskowanej decyzji niespełna miesiąc po wniesieniu do Sądu skargi, niekwestionowanie przez organ uchybienia terminowi do wydania decyzji, a także wskazaną przez organ przyczynę zwłoki związaną z postępowaniem, usprawiedliwiony był okolicznościami niezależnymi od organu oraz zawiłym charakterem sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącego nie miała charakteru rażącego. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie 1 sentencji wyroku. Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyznanie sumy pieniężnej określone w art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektował obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie WSA, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie miała jednak miejsce. Zaś zasądzona suma pieniężna ma zrekompensować, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek jakiego doznał skarżący na skutek przewlekłego działania organu administracji czyli faktycznie 13-letniego oczekiwania przez skarżącego na zakończenie sprawy . W związku z powyższym oraz mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy, w ocenie WSA zaistniały podstawy do przyznania skarżącemu żądanej sumy pieniężnej. Zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że tak długi okres prowadzenia postępowania miał dla skarżącego negatywne konsekwencje związane z długim okresem oczekiwania na rozstrzygnięcie. Tym samym za zasadne Sąd uznał żądanie przyznania na jego rzecz sumy pieniężnej i ustalił ją w wysokości 2000 zł. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności. W związku z czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast odnosząc się do wniosku skarżącego o orzeczenie grzywny, Sąd uznał, iż nie zaistniały podstawy do orzeczenia grzywny ponieważ w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia. Przestawione wyżej okoliczności, a w szczególności stopień zawinienia organu, przemawiają za oddaleniem wniosku o wymierzenie grzywny w rozpoznawanej sprawie i w związku z tym w pkt. 3 wyroku Sąd umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Tym samym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 sentencji wyroku.