III SAB/Gl 361/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. do rozpoznania wniosku strony skarżącej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem; 2) stwierdza, że Prezes Sądu Apelacyjnego w K. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. na rzecz strony skarżącej 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z 26 kwietnia 2026 r. E. S. (dalej: strona; skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. (dalej również: organ) w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej. W piśmie tym strona wnosiła o: 1. zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniosku; 2. stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności; 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona wskazała, że 10 kwietnia 2026 r. wniosła do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej oświadczeń sędziów składanych na podstawie art. 88a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, a mianowicie domagała się: (a) niezwłocznego udostępnienia oświadczeń o przynależności do zrzeszeń i stowarzyszeń sędziów orzekających w Sądzie Apelacyjnym w K. oraz podległych mu sądach okręgowych; (b) wskazania z imienia i nazwiska osoby/osób, które wydały polecenie, zalecenie lub wytyczne dotyczące usunięcia przedmiotowych oświadczeń z Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) w sądach apelacyjnych i okręgowych, oraz o udostępnienie treści tego polecenia/wytycznych w zakresie, w jakim dokumenty te wpłynęły do tut. Sądu lub były podstawą wydania zarządzeń w tutejszej apelacji. Poza tym, jak wynika z wniosku z 10 kwietnia 2026 r., strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na stosowaniu zarządzenia nr [...] Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z 18 lipca 2024 r., na mocy którego, bezprawnie utajniono dane jawne z mocy ustawy, usuwając przedmiotowe oświadczenia z Biuletynu Informacji Publicznej (BIP). W odpowiedzi organ przesłał pismo z 24 kwietnia 2026 r. znak [...] w którym stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy, a tym samym nie ma obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko organu, jak dalej wskazała strona w uzasadnieniu skargi, jest nieprawidłowe. Organ dokonał bowiem merytorycznej oceny wniosku oraz odmówił udostępnienia żądanych informacji. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej. Niedopuszczalne jest – zdaniem strony – zastąpienie decyzji administracyjnej pismem informacyjnym, gdy organ faktycznie rozstrzyga o odmowie udostępnienia informacji. W konsekwencji, w ocenie skarżącej, organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., polegającej na niewydaniu aktu, do którego był zobowiązany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że postępowanie z wniosku skarżącej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zarejestrowane zostało pod numerem [...]. Wniosek wpłynął 11 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem ePUAP, na który organ udzielił odpowiedzi 24 kwietnia 2026 r., informującej, że zagadnienia objęte żądaniem udostępnienia, a dotyczące członkostwa sędziów w organizacjach wymienionych w przepisie art. 88a ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie ma przymiotu informacji publicznej, lecz nakierowane jest na uzyskanie informacji ze sfery życia prywatnego, w ślad za wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt C-204/21. Przedmiotowy wyrok TSUE, zdaniem organu, wywołał ten skutek, że prawo krajowe, jako sprzeczne z przepisami pierwotnego prawa wspólnotowego (Traktatu o funkcjonowaniu UE) oraz prawa wtórnego UE (RODO), nie powinno być stosowane. Organ dalej wskazał, że wobec powyższego nie miał obowiązku wydawania decyzji administracyjnej. Organ powołał orzecznictwo dla usprawiedliwienia swojego stanowiska – tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2002 r. (sygn. akt: Il SA/3301/02). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. Na wstępie przypomnieć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej wynika z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącego w ust. 1 zd. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zasady realizacji tego prawa zawiera ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 2 ust. 1 u.d.i.p. określa kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji jako "każdego". Stosownie do powołanego przepisu, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Ustawa ta nie definiuje jednak pojęcia bezczynności. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), jak i w doktrynie prawa zgodnie podkreśla się, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) lub przepisach szczególnych, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np.: wyroki NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; 8 lutego 2017 r., II GSK 5346/16; W. Chróścielewski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 kwietnia 2015 r., I FSK 1881/14, "OSP" 2015, z. 12, poz. 116 oraz przywołana tam literatura). Zatem dla oceny, czy adresat wniosku pozostaje w bezczynności istotne jest ustalenie, czy jest on zobligowany do żądanego działania. W przypadku informacji publicznej zbadania wymaga, czy należy on do grupy podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a także czy żądana informacja stanowi informację publiczną. W przypadku negatywnej odpowiedzi na którekolwiek z powyższych pytań, adresat nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, a zatem jeśli tego nie czyni, nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władzy publicznej. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Nadto w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) oraz c) u.d.i.p. udostępnieniu podlegają także stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organ władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu Kodeksu karnego oraz treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Natomiast po myśli art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek strony skierowany był do Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. W świetle przytoczonych przepisów nie ulega wątpliwości, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest on podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zresztą organ swojego statusu jako podmiotu obowiązanego do udzielenia odpowiedzi na wniosek strony z 10 kwietnia 2026 r. nie podważał. Spór w niniejszej sprawie natomiast dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy pisemne oświadczenia sędziów/asesorów o: (1) członkostwie w zrzeszeniu, w tym w stowarzyszeniu; (2) funkcji pełnionej w organie fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej; (3) członkostwie w partii politycznej przed powołaniem na stanowisko sędziego – wymienione w art. 88a § 1 i § 4 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 334 ze zm.; dalej: p.u.s.p.) stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu, który powołuje się na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 5 czerwca 2023 r., C-204/21 tego typu informacje w ogóle nie mają obecnie waloru informacji publicznej, albowiem "ukierunkowane są na uzyskanie informacji ze sfery życia prywatnego", dlatego też wystarczające było poinformowane skarżącej o odmowie ich przekazania zwykłym pismem, a nie wydanie w tej sprawie odrębnej decyzji administracyjnej. Natomiast zdaniem strony organ dokonał merytorycznej oceny wniosku oraz odmówił udostępnienia żądanej informacji, dlatego też powinien był zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję administracyjną. Skoro ww. obowiązku organ dotychczas nie zrealizował to tym samym - w ocenie skarżącej - pozostaje bezczynny. Sąd stwierdza, że przepis art. 88a u.u.s.p., którego dotyczy wniosek strony złożony w trybie dostępu do informacji publicznej został dodany do ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych na mocy ustawy z 20 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 190), która weszła w życie 14 lutego 2020 r. Przepis ten formalnie wciąż obowiązuje, tj. nie został dotychczas derogowany z polskiego porządku prawnego zgodnie z obowiązującym prawem. Co więcej, nigdy od 14 lutego 2020 r. (tj. od wejścia w życie ustawy nowelizującej p.u.s.p.) do chwili wydania przez WSA w Gliwicach w tej sprawie wyroku - nie był przez ustawodawcę modyfikowany. W art. 88a § 4 p.u.s.p. ustawodawca przyjął, że informacje zawarte w oświadczeniach sędziów, o których mowa w § 1 tego artykułu, stanowią informację publiczną. Wskazany przepis formalnie wciąż obowiązuje, tj. nie został dotychczas derogowany z polskiego porządku prawnego zgodnie z obowiązującym prawem. W wyroku z 5 czerwca 2023 r. sygn. C-204/21 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej m.in. wskazał, że przyjmując i utrzymując w mocy art. 88a p.u.s.p. w zmienionym brzmieniu, art. 45 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym w zmienionym brzmieniu i art. 8 § 2 p.u.s.a. w zmienionym brzmieniu, nakazujące złożenie przez sędziów sądów powszechnych, sędziów Sądu Najwyższego i sędziów sądów administracyjnych pisemnego oświadczenia o członkostwie w zrzeszeniu, funkcji pełnionej w organie fundacji nieprowadzącej działalności gospodarczej oraz członkostwie w partii politycznej przed powołaniem na stanowisko sędziego Rzeczpospolita Polska uchybiła prawu do poszanowania życia prywatnego i prawu do ochrony danych osobowych zagwarantowanym w art. 7 i art. 8 ust. 1 Karty praw podstawowych UE oraz w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c i e, art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 RODO. Poza tym, jak wynika z kontrolowanych akt administracyjnych w wyniku ww. wyroku TSUE zostało wydane zarządzenie Nr [...] SSA A. J., pełniącej funkcję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z 18 lipca 2024 r. w sprawie usunięcia z Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Apelacyjnego w K. oświadczeń sędziów, asesorów i referendarzy sądowych apelacji [...] złożonych w trybie art. 88a ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych w którego § 3 przewidziano, że "przetwarzanie oryginałów ww. oświadczeń ograniczone jest do ich przechowywania". Natomiast eksponowany przez organ w piśmie z 24 kwietnia 2026 r. znak [...] wyrok TSUE z 5 czerwca 2023 r., C-204/21 nie zmienia ani nie uchyla obowiązujących przepisów krajowych. Oznacza to, że stanowisko organu przyjęte przez organ w piśmie z 24 kwietnia 2026 r. jest za daleko idące. Sam fakt wydania przez TSUE ww. wyroku nie przesądzał bowiem o pozbawieniu tego typu informacji/zbioru informacji ich dotychczasowego charakteru, lecz wskazywał na kontrowersje związane z przetwarzaniem tych danych jako "informacji ze sfery życia prywatnego". Orzeczenia TSUE nie uchylają przy tym przepisów krajowych lecz co najwyżej stanowią o odpowiedzialności państw członkowskich za naruszenie prawa wspólnotowego i/lub wskazują wykładnię tego prawa w kontekście pytań sądów krajowych. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy". W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne jest przy tym odniesienie ww. klauzuli generalnej do zagadnienia "informacji o sprawach publicznych". Ustawodawca nigdzie nie precyzuje na czym polega sprawa publiczna i czym dokładnie różni się od sprawy prywatnej, a dalej jaka jest między nimi granica. Jest to w tej sprawie o tyle istotne, że ustawodawca w ustawie prawo o ustroju sądów powszechnych obliguje sędziów/asesorów do składania różnego typu oświadczeń równocześnie wprost przesądzając, że tego typu informacje – zawarte w składanych oświadczeniach – są informacjami publicznymi (łącząc z nimi obowiązek publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej). Zagadnienie dostępu do informacji publicznej nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej. Elementem prawa do prywatności jest natomiast, między innymi, prawo do ochrony danych osobowych. Organ przy tym nie dostrzegł, że w wyroku TSUE z 5 czerwca 2023 r., C-204/21 wskazano także, że informacje zawarte w oświadczeniach składanych w trybie art. 88a p.u.s.p. mogą ewentualnie mieć pewne związki z pełnieniem przez sędziów/asesorów urzędu (zatem również odnosić się do spraw publicznych – w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), ale jak dalej stwierdził TSUE nie może to wyłączyć tego przepisu z zakresu stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021, str. 35, dalej: RODO). Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 1 RODO "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"), a możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Oznacza to, że żądane przez stronę oświadczenia o przynależności do zrzeszeń i stowarzyszeń sędziów orzekających w Sądzie Apelacyjnym K. oraz podległych mu sądach okręgowych zawierałby bez wątpienia dane osobowe dotyczące zidentyfikowanych osób fizycznych, np. imię i nazwisko sędziego oraz jego miejsce pracy. Takie dane, zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku TSUE z 5 czerwca 2023 r., C-204/21 podlegają ochronie zgodnie z RODO i nie mogą być dowolnie udostępniane. Prezes Sądu Apelacyjnego w K. 18 lipca 2024 r. zawiesił do odwołania udostępnianie w Biuletynie Informacji Publicznej Sądu Apelacyjnego w K. oświadczeń sędziów, asesorów i referendarzy sądowych apelacji [...] złożonych w trybie art. 88a ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Treść zarządzenia Prezesa Sądu w tej mierze dostępna jest na stronie internetowej Sądu Apelacyjnego w K. (pod adresem: [...]). Oznacza to zatem, że dane interesujące stronę pozostają niedostępne w Biuletynie Informacji Publicznej i zastosowanie w niniejszej sprawie ma art. 10 u.d.i.p. tj. udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym. Skoro organ w piśmie z 24 kwietnia 2026 r. znak [...] uznał - ze względów o których mowa w uzasadnieniu wyroku TSUE z 5 czerwca 2023 r. - że informacja, o którą zwróciła się strona, nie może jej zostać udzielona to - zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. – wymagane stało się wydanie decyzji administracyjnej. W okolicznościach faktycznych sprawy zgodzić się należy ze stanowiskiem strony, że ww. pismo organu z 24 kwietnia 2026 r. stwierdzające, że żądane przez skarżącą informacje nie są informacjami publicznymi ze względu na wydany przez TSUE wyrok z 5 czerwca 2023 r., C-204/21 - nie ma cech decyzji administracyjnej, nawet tzw. "ułomnej" decyzji. Organ błędnie bowiem uznał, że oświadczenia składane w trybie art. 88a p.u.s.p. nie jest informacją publiczną podlegającą ujawnieniu. Decyzją zatem może być tylko takie pismo, które stosownie do art. 104 § 1 i § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.) załatwia jakąś sprawę administracyjną, rozstrzygając ją co do istoty. Tymczasem, jak wynika z poglądów orzeczniczych, żądanie udostępnienia informacji nie wszczyna samo w sobie jeszcze typowego postępowania administracyjnego, o którym mowa w kodeksie postępowania administracyjnego, jako że udostępnienie informacji nie następuje co do zasady w drodze decyzji administracyjnej, ale w drodze tzw. czynności materialno-technicznej (zob. wyroki: NSA z 28 lutego 2024 r., III OSK 7245/21, Legalis nr 3056603; WSA w Warszawie z 30 sierpnia 2007 r., II SAB/Wa 192/06, LEX nr 368243; WSA w Warszawie z 5 lipca 2007 r., II SAB/Wa 19/07, LEX nr 368235). Wskazane wyżej okoliczności przemawiają, w ocenie Sądu, przeciwko stosowaniu koncepcji uznawania pisma za decyzję administracyjną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej zwłaszcza w celu zwalniania organu z zarzutu bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Jak zauważył NSA w wyroku z 19 lipca 2016 r. (sygn. II OSK 2762/14, LEX nr 2102235) wykładnia dokumentów urzędowych, w tym aktów administracyjnych, nie powinna wychodzić poza językowe znaczenie treści zawartej w danym dokumencie. Przyjmowanie domniemania działania organu w formie procesowej (decyzji bądź postanowienia) zwiększa ochronę przyznawaną stronie, ale nie może stać w sprzeczności z ujawnioną wolą organu i jednoznaczną treścią podjętej przez niego czynności. Przykładowo w sytuacji, gdy pismo sprowadza się do przekazania danej osobie określonych faktów, gdyż organ uznaje, że nie ma podstaw do jego działania w formie procesowej i informuje o tym adresata pisma, nie można posłużyć się zasadą, że postać (oznaczenie) pisma nie ma decydującego znaczenia. Skorzystanie z tej zasady nie może prowadzić do wniosku, że przekazana informacja/zawiadomienie jest decyzją w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. Jeżeli przepisy wymagają załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, to udzielenie tylko wyjaśnienia sprowadzającego się do opisu faktów powinno być rozumiane jako uchylenie się od wydania decyzji. Zasadniczym warunkiem potraktowania pisma jak decyzji jest przede wszystkim załatwienie nim sprawy administracyjnej (argument z art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. – por. uzasadnienie wyroku NSA z 28 lutego 2024 r., III OSK 7245/21). Tymczasem pismo organu z 24 kwietnia 2026 r. jest jedynie "informacją", bądź "zawiadomieniem" strony, że żądane przez nią informacje zdaniem organu w ogóle nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Zatem treść pisma z 24 kwietnia 2026 r. nie zawiera jednego z niezbędnych elementów decyzji administracyjnej wykreowanej w piśmiennictwie i orzecznictwie prawniczym czyli "rozstrzygnięcia". W istocie w koncepcji tej "rozstrzygnięcie" to rozstrzygnięcie konkretnej indywidualnej sprawy administracyjnej oznaczającej wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa materialnego. Tymczasem pismo organu 24 kwietnia 2026 r. nie rozstrzyga zatem żadnej sprawy administracyjnej, a jedynie informuje stronę. Zatem, nie przekazując informacji w terminie 14 dni określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ani nie wydając decyzji administracyjnej o odmowie jej ujawnienia stronie organ popadł w bezczynność, o czym – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - Sąd orzekł w pkt. 2. sentencji wyroku. Sąd równocześnie zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby bezczynność miała charakter rażący. Świadczy o tym fakt, że – jak już wspomniano – organ nie zlekceważył złożonego wniosku i swych obowiązków w zakresie u.d.i.p. i przystąpił do jego załatwienia (vide: pismo z 24 kwietnia 2026 r.). Organ błędnie jednak zinterpretował wniosek strony w kontekście stanowisko prezentowanego w uzasadnieniu wyroku TSUE z 5 czerwca 2023 r., C-204/21, tj. w zakresie odnoszącym się do art. 88a p.u.s.p. Rozpatrując sprawę ponownie (art. 153 p.p.s.a.), organ będzie związany oceną prawną Sądu i rozpatrzy wniosek skarżącej w trybie u.d.i.p. Sąd, stwierdzając bezczynność i zobowiązując organ do rozpatrzenia wniosku nie przesądza, że żądana informacja publiczna ma być skarżącej udostępniona w zakresie przez nią żądanym. Organ winien informację publiczną udostępnić w formie czynności materialno-technicznej lub odmówić jej udostępnienia (w całości lub części) w formie decyzji administracyjnej, w szczególności po rozważeniu istnienia przesłanek odmowy jej udostępnienia wskazanych w art. 5 u.d.i.p., a swe stanowisko uzasadnić w sposób poddający się ocenie. Natomiast w sytuacji, gdy organ nie jest w posiadaniu informacji publicznej żądanej we wniosku, powinien udzielić pisemnej odpowiedzi, że takich danych nie ma. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej wyłącznie uiszczony przez nią wpis od skargi (pkt 3 sentencji wyroku).