III SAB/Gl 361/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 3) w pozostałym zakresie oddala skargę.

M. P. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy O. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśnił, że 31 marca 2022 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Skanu prowadzonego przez urząd Rejestru umów z okresu 1-31 marca 2022 r. 2. Skanów zawartych w miesiącu marcu 2022 r. umów gdzie stroną jest gm. O.. Jako formę i sposób udostępnienia informacji wskazał formę elektroniczną i przesłanie ich na adres e-mail. Pismem z dnia 12 kwietnia 2022 r. został wezwany do wykazania szczególnego interesu publicznego w pozyskaniu informacji. Ponadto organ "wniósł o uzupełnienie wniosku" o czytelny podpis oraz wskazanie adresu do korespondencji. Pismem z dnia 21 kwietnia 2022 r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek o podpis, przedkładając wniosek opatrzony podpisem zaufanym. Ponadto wskazał dane adresowe oraz udzielił odpowiedzi na wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego. 4 maja 2022 r. organ zawiadomił Stronę, że przesłane pismo dot. wykazania interesu publicznego w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 31 marca 2022 r. nie zostało podpisane i sprawa pozostaje bez dalszego rozpoznania. Pismem z 6 czerwca Wnioskodawca zwrócił się o rozpoznanie złożonego wniosku. Jednak do dnia wniesienia skargi organ nie wydał decyzji administracyjnej, ani nie udostępnił w opisanym zakresie informacji. W konsekwencji skoro Skarżący nie otrzymał wnioskowanej informacji publicznej, wystąpił ze skargą na bezczynność organu i zarzucił naruszenie: 1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOiP) w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszech-niania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to nieuzasadnione ograniczenie prawa do swobodnego pozyskiwania i rozpowszechniania informacji, skutkujące ograniczeniem debaty publicznej o zobowiązaniach zawieranych przez organy władzy publicznej oraz sposobie gospodarowania majątkiem publicznym; 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 3. art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej jako: "EKPCz"), w zakresie w jakim z konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez zaniechanie udostępnienia informacji objętych wnioskiem, co prowadzi do ograniczenia debaty publicznej o zobowiązaniach zawieranych przez organy władzy publicznej oraz sposobie gospodarowania majątkiem publicznym; 4. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej; 5. art. 63 § 3 w zw. z art. 64 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozostawieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania z uwagi na brak podpisania pisma uzupełniającego braki formalne wniosku. W konsekwencji powyższego wniósł o: 1. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 31 marca 2022 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt sprawy z prawomocnym orzeczeniem; 2. stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności; 3. zasądzenie od organu na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedstawił cel ustawy i tryb postępowania oraz podkreślił brak jakichkolwiek przyczyn usprawiedliwiających bezczynność organu. Zaakcentował, że Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Poza sporem pozostaje, iż objęta wnioskiem informacja stanowi informację publiczną; co nie było negowane przez organ w toku postępowania i jest ugruntowane w orzecznictwie. Spornym jest uznanie objętej wnioskiem informacji za informację wymagającą przetworzenia, a nadto prawidłowość postępowania organu. Wskazał, że organ nie zasygnalizował jednoznacznie, iż zmierza do wydania decyzji administracyjnej w sprawie. Żądanie organu przybrało formę "wniosku o uzupełnienie", jednak nie wskazano właściwie z czego wynika konieczność podpisania wniosku skoro udzielenie informacji w drodze czynności materialno- technicznej nie uprawnia organu do stosowania przepisów k.p.a. i stawiania jakichkolwiek wymogów formalnych wobec wniosku. Wnioskodawca w załączniku do pisma z 21 kwietnia 2022 r. przekazał podpisany wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Brak było jedynie podpisu formularza pisma ogólnego, w którym wnioskodawca odnosił się do wykazania szczególnego interesu publicznego w pozyskaniu informacji publicznej oraz wskazał decyzje SKO w Katowicach potwierdzające, że zakres wniosku to informacja publiczna o charakterze prostym i to zdaniem organu stanowiło podstawę do pozostawienia sprawy bez dalszego rozpoznania na podstawie art. 63 ust. 3 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem strony skarżącej organ błędnie zastosował ww. przepisy k.p.a. Organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że w dniu 12 kwietnia 2022 r. skierowano na wskazany adres e-mailowy pismo wzywające do jego uzupełnienia poprzez wskazanie adresu do korespondencji oraz złożenie czytelnego podpisu osoby wnioskującej o uzyskanie tejże informacji, w celu prawidłowego oznaczenia strony postępowania. Ponadto wniesiono również o uzupełnienie wniosku o wykazanie interesu publicznego. W odpowiedzi na to wezwanie autor wniosku w dniu 21 kwietnia 2022 r. przesłał pismo za pośrednictwem skrzynki ePUAP Urzędu Gminy O.. W ww. piśmie wskazywał że jest to informacja publiczna prosta. Jednocześnie poprosił o zapoznanie się z decyzjami SKO. W/w pismo nie było opatrzone podpisem elektronicznym (nie podpisane przez wnioskodawcę), natomiast wnioskodawca w załączeniu przesłał treść wniosku z dnia 31 marca 2022 r., który został podpisany elektronicznie. Wniosek został uzupełniony o podpis elektroniczny, natomiast odpowiedź na wezwanie w zakresie wykazania interesu publicznego zostało złożone bez podpisu. W ocenie organu strona nie dopełniła wymogu formalnego dot. uzupełnienia wniosku o wykazanie szczególnego interesu publicznego. Ponadto uzupełnienie wniosku nie zostało podpisane przez wnioskodawcę. Wnioskodawca podjął jedynie polemikę w kontekście treści wysłanego do niego wezwania o wykazanie szczególnego interesu publicznego. Tymczasem ustalenia natury faktycznej i prawnej dot. ustalenia istnienia lub nie szczególnego interesu publicznego leżą po stronie adresata wniosku. Okoliczności uzasadniają tę potrzebę i zostały wyrażone w stanowisku organu zawartym w piśmie - wezwaniu z dnia 12 kwietnia 2022 r. Zaakcentował ilość wniosków składanych przez Stronę i orzecznictwo, z którego wynika, że dla oceny udzielenia informacji publicznej nie bez znaczenia jest ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę mogącą wpływać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na pracę organów publicznych. Zatem w ocenie organu biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy nie zachodzi bezczynność, a skutek w postaci pozostawienia sprawy bez dalszego rozpatrzenia w następstwie uporczywego stanowiska wnioskodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Przenosząc powyższe rozważania na niwę rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego. Zatem w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że Wójt Gminy należy do grupy podmiotów zobowiązanych do załatwienia wniosków o udostępnienie informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stanowisko takie jest uzasadnione tym, że użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., określenie "zadania publiczne" posiada znaczenie szersze od zwrotu "zadania władzy publicznej" zawartego w art. 61 Konstytucji RP. Nie budzi również wątpliwości, że informacje objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie skanów prowadzonego przez organ rejestru umów z okresu 1-31 marca 2022 r i zawartych w marcu 2022 r. umów gdzie stroną jest gm. O. - stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Nadto odnosząc się do wezwania organu do wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego wobec zakwalifikowania żądanych skanów jako informacji przetworzonej to zauważyć należy, że ustawodawca, używając w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. pojęcia "informacja przetworzona", nie zawarł w ustawie jego legalnej definicji. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się m.in., że informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.), a jej wyodrębnienie z posiadanych zbiorów nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Z kolei informacja publiczna przetworzona w chwili złożenia wniosku – co do zasady – nie istnieje. Jej wytworzenie wymaga przeprowadzenia przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste. Według orzecznictwa sądów administracyjnych, informacją przetworzoną jest również informacja wymagająca zgromadzenia, zanonimizowania, sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów oraz może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Realizacja przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie udostępniania informacji przetworzonej nie może bowiem prowadzić do zakłócenia prawidłowego funkcjonowania organów władzy publicznej w zakresie realizacji przez nie swoich podstawowych funkcji. Przetworzenia informacji nie można utożsamiać wyłącznie z wytworzeniem informacji rodzajowo nowej, gdyż może ono polegać w szczególności na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych oraz odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia (por. wyroki NSA z dnia: 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 865/14 oraz 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14). Ponadto przyjmuje się, że anonimizacja dokumentów stanowi jedynie przekształcenie informacji, to jednak prowadzi do uzyskania informacji przetworzonej, jeżeli polega na utworzeniu całego zbioru tak opracowanych dokumentów, wcześniej wybranych z wszystkich posiadanych materiałów i przez to wymaga nakładu środków i zaangażowania pracowników z uszczerbkiem dla prawidłowego toku funkcjonowania organu (por. M. Jaśkowska, "Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje", Kwartalnik Prawa Publicznego z 2012 r., nr 3, s. 72). Wykazanie, że proces anonimizacji żądanych informacji prowadzi do ich przetworzenia nie może ograniczać się do ogólnej formuły, z powołaniem się na konieczność usunięcia "szeregu informacji z zakresu danych osobowych, poufnych, indywidualnych – niepublicznych". Uznanie, że tak lakoniczne uzasadnienie może potwierdzać przetworzenie informacji publicznej z uwagi na konieczność zanonimizowania niektórych danych, byłoby właściwie nieweryfikowalne i mogłoby stanowić podstawę do żądania wykazania przez wnioskującego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w każdym przypadku. Zatem podmiot, który powołuje się na taką okoliczność, powinien podać, jaki jest zakres niezbędnych dla tego procesu czynności, które zakłócają normalne funkcjonowanie podmiotu, który ma te informacje udostępnić. Chodzi więc o podanie takich danych jak: czas niezbędny do przeprowadzenia anonimizacji, liczbę pracowników zaangażowanych w proces anonimizacji w relacji do dostępnych zasobów kadrowych, ewentualną konieczność skorzystania ze specjalistycznego sprzętu, który nie pozostaje w dyspozycji udostępniającego, konkretnej ilości dokumentów podlegających analizie i anonimizacji, konieczność pozyskania dokumentów ze zbiorów znajdujących się w różnych komórkach organizacyjnych, administrowanych przez różnych pracowników, oraz każdą inną okoliczność potwierdzającą wymóg ponadstandardowego zaangażowania w przygotowanie wnioskowanych do udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 3135/21). Powyższe potwierdza, że wniosek skarżącego w zakresie objętym skargą powinien zostać rozpoznany przez organ albo poprzez udzielenie pełnej informacji w formie czynności materialno-technicznej albo przez wydanie stosownej decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Ustawa bowiem nie przewiduje możliwości załatwienia sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania skoro spełnia wymogi formalne. Natomiast nieuzupełnienie wniosku w zakresie wymogu wykazania szczególnego interesu publicznego winno skutkować odmową udzielenia żądanej informacji. W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczy informacji publicznej, organ winien był go załatwić według zasad określonych w ustawie o dostępie, czego bezspornie nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.; bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudostępnienie informacji publicznej nie było bowiem przejawem złej woli lecz wiązało się z prezentowaną przez nią odmienną oceną prawną charakteru wniosku. Oddalenie skargi w zakresie żądania zwrotu kosztów wynika z faktu zwolnienia skarżącego z obowiązku ich uiszczenia. W następstwie niniejszego wyroku, biorąc pod uwagę zaprezentowane powyżej wywody, organ załatwi wniosek w sposób odpowiadający regulacji ustawy o dostępie w wyznaczonym terminie. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd nie mógł przesądzić, jak ma być rozstrzygnięta sprawa, w której organ pozostaje bezczynny. Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.