III SAB/Gd 508/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.

A. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku bezczynność Wojewody Pomorskiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na braki formalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lipca 2026 r., wezwano skarżącego do ich usunięcia, poprzez podanie adresu zamieszkania. Odrębnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, datowanym również na dzień 22 lipca 2026 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin siedem dni na ich wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącego w dniu 27 lipca 2026 r. (vide: UPD - k. nr 55 akt sądowych). W dniu 2 sierpnia 2026 r. skarżący złożył wniosek o cofnięcie skargi, pozostawiając wezwania bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a., skarga - o ile jest pierwszym pismem w sprawie - powinna zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony wnoszącej pismo, a w razie jego braku - adresu do doręczeń. Niewskazanie adresu zamieszkania strony skarżącej stanowi istotny brak formalny skargi, wskutek którego nie można nadać jej biegu. Oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej ma bowiem istotne znaczenie dla doręczeń pism sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jednocześnie sąd nie może podejmować za stronę czynności zmierzających do uzupełnienia braków pisma i poszukiwać w aktach administracyjnych tych istotnych elementów pierwszego pisma wnoszonego do sądu administracyjnego (skargi), jakimi są adresy zamieszkania strony skarżącej. Jednocześnie, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Z kolei stosownie do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieuiszczenia wpisu od skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jej odrzucenie. W rozpoznawanej skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego i uzupełnienia braków formalnych skargi (określonych w zarządzeniu z dnia 22 lipca 2026 r.) oraz pouczony o skutkach niezastosowania się do tych wezwań. Wezwania zostały doręczone w dniu 27 lipca 2026 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 3 sierpnia 2026 r. Odnosząc się do wniosku skarżącego wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga zostanie skutecznie wniesiona, tj. nie zawiera m.in. braków formalnych i fiskalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.