III SAB/Gd 236/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

W dniu 29 września 2023 r. G. K. pismem datowanym na dzień 1 października 2023 r. wystąpił do Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem z wnioskiem o udostępnienie następujących informacji publicznej: 1. wszystkich decyzji tutejszego Dyrektora o umieszczenie skazanego w celi monitorowanej, które wydano w roku 2023 poprzez wymazanie danych tych osadzonych, które te decyzje dotyczyły, 2. zarządzenia Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr 1/2018 z dnia 3 września 2018 r. w sprawie służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zdarzeń mogących wystąpić w Służbie Więziennej oraz sposobów ich wyjaśniania i dokumentowania. Pismem z dnia 13 października 2023 r. organ zawiadomił wnioskodawcę, że udzielenie odpowiedzi na wniosek nie będzie możliwe w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) – dalej jako: "ustawa", z uwagi na konieczność zajęcia stanowiska przez właściwe komórki merytoryczne oraz wskazał, że odpowiedź zostanie udzielona w terminie do dnia 27 października 2023 r. Pismo powyższe doręczono wnioskodawcy w dniu 20 października 2023 r. Pismem z dnia 23 października 2023 r. G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zdaniem skarżącego żądane informacje mogły zostać udostępnione w terminie 14 dni, gdyż nie wymagało to dużego nakładu pracy, zaś organ powinien w ww. terminie udostępnić chociaż część żądnych informacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udostępnienia ww. informacji publicznej oraz o zasądzenie na jego rzecz oraz wymierzenie organowi grzywny w kwocie 500 zł. Pismem z dnia 24 października 2023 r. Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem, odnosząc się do kolejnych punktów pisma wnioskodawcy poinformował, że: 1. żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w związku z powyższym organ wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 14 dni od dnia otrzymania pisma, że za udostępnieniem wnioskowanej informacji przemawia szczególnie uzasadniony interes publiczny oraz że w przypadku niewykazania w wyznaczonym terminie przez wnioskodawcę szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, konieczne będzie wydanie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, 2. zgodnie z zarządzeniem nr 71/2021 Dyrektora Zakładu Karnego w Czarnem z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie wysokości opłat za wykonanie kserokopii lub odpisu dokumentów związanych z postępowaniem wykonawczym na wniosek osadzonego lub jego pełnomocnika oraz za udostępnienie dokumentacji medycznej, należy wpłacić na konto zakładu kwotę 19 zł, tj. 1 zł za każdą stronę. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że w ww. piśmie z dnia 24 października 2023 r., po uzyskaniu niezbędnych informacji i stanowisk, wnioskodawcy została udzielona stosowna odpowiedź na wniosek z dnia 1 października 2023 r. zarejestrowany pod numerem D/P.0143.70.2023.AB. W piśmie datowanym na dzień 3 listopada 2023 r. skarżący dodatkowo wskazał, że informacja zawarta w punkcie 1. wniosku nie stanowi informacji przetworzonej, a organ nie wykazał takiego charakteru informacji. W odniesieniu do informacji objętej punktem 2. wniosku skarżący wskazał, że bezprawnie organ próbuje obciążyć go kosztami udostępnienia informacji. W piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu, podtrzymując skargę, uzupełniła stanowisko skarżącego poprzez sformułowanie zarzutów naruszenia: 1. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy poprzez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego, 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy poprzez nieudostępnienie w terminie 14 dni żądanej informacji publicznej, 3. art. 14 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy poprzez nieudostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku, a w formie płatnej kserokopii, mimo że z wniosku skarżącego nie wynika chęć pozyskania informacji publicznej w taki sposób oraz poprzez sformułowanie żądań: 1. zobowiązania organu do dokonania czynności polegającej na udostepnieniu informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącego w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, 2. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, 3. wymierzenia organowi grzywny w wysokości 500 zł, 4. przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł, 5. zasądzenia kosztów postępowania, 6. zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik skarżącego wyjaśniła, że skarżącemu nie zostały udzielone informacje we wnioskowanym zakresie, co czyni skargę zasadną. Powody, dla których organ odmawia skarżącemu udzielenia informacji publicznej są nieuzasadnione i pozostają bez znaczenia dla oceny zasadności skargi na bezczynność. Zdaniem pełnomocnika skarżącego udostępnienie decyzji organu administracji publicznej z danego roku, nie wymagających przetworzenia - albowiem skarżący nie domaga się ich zestawienia, analizy, czy streszczenia - nie powinno być odczytywane przez organ jako informacja przetworzona. Nadto organ powinien udostępnić informację publiczną niezależnie od tego, czy skarżący uiścił opłatę, czy też nie. Wymierzenie grzywny organowi oraz przyznanie od organu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego jest uzasadnione celowym unikaniem przez organ załatwienia sprawy. Organ notorycznie odmawia skarżącemu uzyskania informacji publicznych. Ilość złożonych przez skarżącego wniosków może świadczyć o niewłaściwym wywiązywaniu się przez organ administracji publicznej z obowiązków informacyjnych. Nieudzielenie wnioskowanych informacji mogło naruszyć znacząco jego prawa, w tym prawo do obrony i kontaktu z obrońcą, co mogło mieć poważne konsekwencje w określonej sprawie. Z akt sprawy zarejestrowanej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku pod sygnaturą III SAB/Gd 5/24 wynikało, że decyzją z dnia 15 listopada 2023 r. nr D/P.0143.70.2023.MG Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem po rozpatrzeniu wniosku G. K. z dnia 1 października 2023 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej w punkcie 1. pisma z dnia 1 października 2023 r. ze względu na brak wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w jej pozyskaniu (por. decyzja, k. 53 akt). W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że w załączeniu do decyzji przesłano zarządzenie nr 1/2018 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 3 stycznia 2018 r. w sprawie służby dyżurnej w jednostkach organizacyjnych Służby Więziennej, zdarzeń mogących wystąpić w Służbie Więziennej oraz sposobów ich wyjaśniania i dokumentowania. Powyższa decyzja wraz z załączonym zarządzeniem nr 1/2018 zostały doręczone skarżącemu w dniu 20 listopada 2023 r. (por. notatka służbowa z dnia 19 grudnia 2023 r., k. 57 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy), przy czym udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 ustawy). Organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady może: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem, po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, bądź 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, lub też nie podejmuje innej z ww. czynności. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przez owo milczenie należy rozumieć brak aktywności organu w jednej z przedstawionych wyżej form. Jak podnosi się w orzecznictwie, bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku ma miejsce wówczas, gdy organ w terminach wskazanych w art. 13 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy, nie komunikuje stronie w żaden sposób, jak zakwalifikował żądanie, jak zamierza w stosunku do niego procedować oraz tego, co strona powinna uzupełnić, wyjaśnić i wskazać, aby nadać wnioskowi prawidłowy bieg, ewentualnie (gdy powziął wątpliwości) nie wzywa strony do określenia rodzaju trybu, w jakim występuje ona o udostępnienie informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Bk 33/19, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl) W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są m.in. organy władzy publicznej, zaś stosownie do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1683 ze zm.) - dalej jako: "u.s.w." Służba Więzienna jest umundurowaną i uzbrojoną formacją apolityczną podległą Ministrowi Sprawiedliwości, posiadającą własną strukturę organizacyjną i realizującą na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności (art. 1 i art. 2 u.s.w.), zaś dyrektor zakładu karnego jest jej organem (art. 7 pkt 3 u.s.w.). Nie było spornym między stronami, że objęte wnioskiem skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy. Dyrektor Zakładu Karnego w Czarnem podjął w ustawowym terminie czynności związane z rozpoznaniem przedmiotowego wniosku skarżącego. W terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy poinformował skarżącego, że wniosek nie może być rozpoznany w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy oraz wskazał termin rozpoznania wniosku. Termin podstawowy określony w art. 13 ust. 1 ustawy jest terminem, w którym organ powinien dokonać pierwszej czynności skierowanej do wnioskodawcy, tj. udostępnić informację, powiadomić wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji, względnie powiadomić o przedłużeniu terminu na udostępnienie informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 654/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustawodawca nie wskazał kryteriów oceny informacji, które mogą być udostępnione niezwłocznie, pozostawiając ocenę w tym zakresie uznaniu organu udostępniającego informację. Organ może ocenić, że informacja nie może zostać udostępniona niezwłocznie i zastosować termin przedłużony z art. 13 ust. 2 ustawy. Dopiero brak podjęcia przez organ któregokolwiek z wyżej wskazanych działań, zgodnych oczywiście z przepisami ustawy i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności wobec organu administracji. W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował art. 13 ust. 2 ustawy powołując się na konieczność uzyskania stanowiska właściwych komórek merytorycznych w odniesieniu do treści wniosku. Uzasadnieniem dla przedłużenia terminu rozpoznania wniosku był nadto, znany Sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt III SAB/Gd 237/23, fakt, że w tym samym dniu, co dzień złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie, skarżący G. K. wniósł również drugi wniosek o udostępnienie informacji publicznej zarejestrowany pod numerem D/P.0143.71.2023.AB, obejmujący kolejne zapytania ujęte w dwudziestu punktach. Niewątpliwie prawidłowe załatwienie tychże wniosków, które wpłynęły w tym samym dniu do organu, wymagało uzyskania stanowiska właściwych komórek Zakładu Karnego w Czarnem. Z tego względu nie można podzielić stanowiska skarżącego, który ocenił zakres informacji objętych wnioskiem złożonym w przedmiotowej sprawie jako niewymagający znacznego nakładu pracy od pracowników Zakładu Karnego. Jednocześnie wyznaczony przez organ w piśmie z dnia 13 października 2023 r. termin załatwienia wniosku, tj. udzielenia odpowiedzi, do dnia 27 października 2023 r. jest zgodny z art. 13 ust. 2 ustawy, nie wykraczał bowiem poza okres 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku, a wyznaczony w ten sposób termin został przez organ zachowany. W dniu 24 października 2023 r. organ wystosował bowiem do skarżącego kolejne pismo wyznaczające skarżącemu termin 14 dni na wykazanie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej objętej punktem pierwszym wniosku. Jednocześnie też organ pouczył skarżącego, że w przypadku niewykazania w wyznaczonym terminie przez wnioskodawcę szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, konieczne będzie wydanie na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Pismo powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 października 2023 r. W czasie biegu zakreślonego skarżącemu terminu 14 dni, organ nie podejmował w sprawie czynności, oczekując na wykonanie zobowiązania przez skarżącego lub upływ terminu na jego realizację. Termin ten upłynął bezskutecznie w dniu 9 listopada 2023 r., po czym organ niezwłocznie, bo już w dniu 15 listopada 2023 r. wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej punktem pierwszym wniosku skarżącego, uzasadnioną okolicznością niewykazania przez skarżącego szczególnie uzasadnionego interesu publicznego przemawiającego za uzyskaniem informacji objętej punktem 1. wniosku. Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Kwestia prawidłowości stanowiska organu co do tego, czy żądana przez skarżącego w części żądania informacja ma charakter przetworzony i jej udostępnienie wymaga wykazania szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, może być oceniona przez sąd administracyjny jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję wydaną w tym przedmiocie. W postępowaniu ze skargi na bezczynność przedmiotem oceny sądu jest wyłącznie okoliczność czy organ podjął czynności w sprawie w wymaganych przepisami prawa terminach. Sąd nie bada natomiast prawidłowości kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej ani prawidłowości wydanej przez organ decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 4344/21, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podejmował w terminach ustawowych – opisane wyżej – przewidziane ustawą o dostępie do informacji publicznej niezbędne kroki w celu rozpoznania żądania skarżącego oraz bez zbędnej zwłoki wydał w dniu 15 listopada 2023 r. odmowną decyzję administracyjną. Jak zaś wynikało z treści tej decyzji oraz notatki służbowej funkcjonariusza Służby Więziennej z dnia 19 grudnia 2023 r. zarządzenie nr 1/2018 objęte punktem 2. wniosku skarżącego zostało skarżącemu udostępnione wraz z decyzją. Organ udostępniając kopię ww. zarządzenie nr 1/2018 nie uzależnił tej czynności od uiszczenia przez skarżącego wymaganej opłaty. Skoro informacja w powyższym zakresie została udzielona skarżącemu, to bez znaczenia pozostaje podnoszona przez pełnomocnik skarżącego okoliczność, czy skarżący sformułował wniosek o udostępnienie informacji w formie odpłatnej czy nieodpłatnej. Wskazać jedynie należy, że z treści wniosku nie wynikało, aby skarżący domagał się wyłącznie wglądu do treści ww. zarządzenia. Zasada bezpłatności dostępu do informacji publicznej odnosi się do korzystania z informacji udostępnionych w BIP, w centralnym repozytorium, czy w ramach wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy, i dostępu do materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W przypadku natomiast udostępnienia informacji publicznej na wniosek, zasadą wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy jest możliwość pobierania opłaty w wysokości kosztów związanych z udostępnieniem wnioskowanej informacji. Nie oznacza to, że udostępnienie informacji staje się odpłatne, gdyż przepis ten wskazuje jedynie na możliwość zwrotu podmiotowi udostępniającemu kosztów, które poniósł realizując żądanie wniosku (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 662/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykonanie kserokopii dokumentów generuje oczywiste koszty związane z zużyciem papieru, czy materiałów eksploatacyjnych urządzenia kopiującego. Wskazać należy, że ustawodawca odrębnie uregulował kwestię terminu udostępnienia informacji publicznej na wniosek, w przypadku gdy podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku. W takich okolicznościach podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom, a udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Powyższa regulacja nie ustanawia przy tym w istocie odrębnego terminu podstawowego dla udostępnienia informacji, lecz wpływa na moment rozpoczęcia biegu tego terminu (od daty doręczenia powiadomienia o wysokości opłaty) i warunkowy charakter udostępnienia informacji (w przypadku braku zmiany lub wycofania wniosku). Regulacja ta nie sprzeciwia się także zastosowaniu terminu urzędowego, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy, w przypadku niemożności udostępnienia informacji publicznej, której udostępnienie objęte jest opłatą, w terminie 14-dniowym. W tym wypadku jednak udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić w terminie wskazanym w powiadomieniu, nie później niż w terminie 2 miesięcy, liczonym nie od daty złożenia wniosku, lecz od daty powiadomienia o wysokości opłaty (por. Piskorz-Ryń Agnieszka (red.), Sakowska-Baryła Marlena (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023, komentarz do art. 13 ustawy). Wynikające z art. 13 ustawy terminy podejmowania czynności zostały zatem w sprawie zachowane i brak jest podstaw do uznania, że organ dopuścił się bezczynności. Z tych względów nie mógł być uznany za zasadny zarzut bezczynności organu. W tej sytuacji wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzucana organowi przez skarżącego bezczynność nie miała miejsca. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.