III SA/Wr 75/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 20 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 28 października 2025 r. Nr SKO 4401.40.2025 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo oddala skargę w całości.

T.S. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ) z dnia 28 października 2025 r. (nr SKO 4401.40.2025 – dalej: postanowienie) o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ I instancji) z dnia 25 września 2025 r. (nr WZD-Z.7340.1491.2025.AR) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zezwolenia nr (...) na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo (dalej: zezwolenie) D. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: Spółka, przedsiębiorca) dla marketu alkoholowego położonego przy ul. (...) w W. (dalej: market alkoholowy). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej: k.p.a.). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że podaniem z dnia 8 lipca 2025 r. skarżący, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zwrócił się do Prezydenta z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem Spółce zezwolenia z dnia 3 września 2021 r. na sprzedaż napojów alkoholowych w markecie alkoholowym. We wniosku wskazano, że strona skarżąca jest współwłaścicielem lokalu, w wielorodzinnym budynku mieszkalnym, w którym Spółka prowadzi market alkoholowy (dalej: nieruchomość). Skarżący podniósł, że jako współwłaściciel nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem Spółce tego zezwolenia. W dniu 25 września 2025 r. Prezydent odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Organ I instancji wskazał, że skarżący nie ma legitymacji do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zezwolenia, ponieważ nie posiadał charakteru strony tego postępowania. Prezydent wyjaśnił, że stroną w przedmiotowym postępowaniu był wyłącznie przedsiębiorca starający się o wydanie zezwolenia. Pismem z dnia 28 września 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Kolegium zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO wyjaśniło, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Jako nadzwyczajny tryb postępowania stwarza on możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym aktem administracyjnym nie powoduje automatycznie wznowienia tego postępowania. Właściwy organ - otrzymując żądanie wznowienia postępowania - jest zobowiązany w pierwszej kolejności do zbadania formalnej dopuszczalności wszczęcia takiego postępowania. Celem tego etapu nie jest analiza wskazanych przesłanek wznowienia, czy ponowna analiza akt administracyjnych w kontekście podstawy wznowienia, ale wyłącznie ocena czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone do właściwego organu, czy zachowano termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a., a także czy wskazano ustawową przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego. Weryfikacja tych okoliczności skutkuje podjęciem formalnych czynności zmierzających do dalszej analizy podania; inaczej rzecz ujmując: organ nie stwierdzając ww. przeszkód formalnych wznawia postępowanie administracyjne i następnie przystępuje do merytorycznej analizy złożonego podania w kontekście przytoczonej przesłanki wznowienia. Stąd też przyjmuje się, że w postępowaniu w trybie wznowienia wyróżnia się dwa jego etapy: wstępny i właściwy. SKO podkreśliło przy tym, że skarżący, jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że w postępowaniu w sprawie wydania Spółce zezwolenia nie brał udziału i nie wyrażał zgody na prowadzenie tejże działalności. Kolegium wyraziło stanowisko, że podmiotowy charakter przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powoduje, iż w przypadku jej zgłoszenia zasadą jest, że odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Nie można więc wykluczyć, że wniosek o wznowienie postępowania zostanie załatwiony negatywnie przez odmowę wszczęcia tego trybu nadzwyczajnego ze względu na nielegitymowanie się przymiotem strony przez wnioskodawcę, o ile brak ten jest oczywisty. Taki przypadek zachodzi w szczególności, gdy wnioskodawca nie powołuje się na swój interes prawny, lecz na potrzebę ochrony sprawiedliwości, praworządności, interes społeczny lub niezadowolenie ze sposobu funkcjonowania administracji publicznej. Wówczas postępowanie powinno zakończyć się we wstępnej fazie wznowienia postanowieniem o odmowie wznowienia wydanym na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Jeżeli natomiast istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania i zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji powinno być poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 28 października 2020 r., II OSK 1196/20; z 20 sierpnia 2010 r., II OSK 1332/09; z 22 czerwca 2010 r., Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej: CBOSA). SKO dodało, że status strony w postępowaniu administracyjnym podlega ocenie na podstawie art. 28 k.p.a. który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ II instancji powołał się też na wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r. (sygn. akt I OSK 1711/17, CBOSA), w którym wskazano, że o tym, kto jest stroną postępowania administracyjnego rozstrzyga art. 28 k.p.a., z którego wynika, że jest nią każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony jest kategorią prawa materialnego, co oznacza, że interes prawny uprawniający do wszczęcia postępowania i bycia w nim stroną, musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Nie wystarczy wewnętrzne przekonanie danego podmiotu w tym zakresie. Skoro zaś art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przymiotu strony postępowania, to ustalenie interesu prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Wskazano, że stosownie do art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 2151, z późn. zm.- dalej: ustawa) sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, a zezwolenie wydaje się na wniosek przedsiębiorcy. Z art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy wynika, że stroną postępowania w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest przedsiębiorca, który złoży stosowny wniosek do wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Żaden inny podmiot, poza osobą która złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nie ma legitymacji strony w tym postępowaniu, a tym samym nie może skutecznie żądać wzruszenia rozstrzygnięcia w trybach nadzwyczajnych. Utrzymując w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego Kolegium wskazało, że nie sposób z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wywodzić legitymacji skarżącego do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem Spółce zezwolenia. Skoro bowiem stroną postępowania w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych - w rozumieniu art. 28 k.p.a. - jest wyłącznie przedsiębiorca, który o takie zezwolenie wystąpił, to interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem zezwolenia, nie może mieć inny zainteresowany. Zdaniem SKO, skarżący - jako podmiot niebędący przedsiębiorcą, któremu przysługiwało zezwolenie - nie może być też stroną występującą o wznowienie postępowania w sprawie wydania takiego zezwolenia. W konsekwencji skarżący nie mógł skutecznie żądać wznowienia postępowania zakończonego wydaniem zezwolenia Spółce. Kolegium podkreśliło, że strona skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu, że jest właścicielem jednego z lokali w budynku wielorodzinnym, w którym Spółka prowadzi market alkoholowy. Podkreślić jednak należy, że okoliczność, iż przedsiębiorca składający wniosek o wydanie zezwolenia jest zobowiązany, stosownie do art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy, dołączyć do wniosku zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, nie oznacza, że właściciel danego lokalu staje się stroną w tym postępowaniu. W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowień Kolegium oraz organu I instancji zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do wskazanych we wniosku przyczyn wznowienia postępowania, podczas gdy stan faktyczny i prawny oraz zgromadzony materiał dowodowy potwierdzają, że Spółka do wniosku o wydanie zezwolenia nie dołączyła pisemnej zgody współwłaścicieli nieruchomości na usytuowanie marketu alkoholowego w tym budynku, co daje uzasadnioną podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania; b) art. 149 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, gdy stan faktyczny i prawny nieruchomości, obligował organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania oraz do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia postępowania wskazanych we wniosku; c) art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący - jako podmiot niebędący przedsiębiorcą, któremu przysługiwało zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych - nie może być stroną postępowania w sprawie wznowienia postępowania w sprawie wydania takiego zezwolenia, a w konsekwencji, że nie mógł skutecznie złożyć wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z dnia 3 września 2021 r.; d) art. 7 k.p.a., art. 7b k.p.a. i art 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego nieruchomości w zakresie przyczyny ustanowienia dla tej nieruchomości zarządcy przymusowego i katalogu jego uprawnień określonych przez sąd, w tym istnienia uprawnienia do przygotowania i poddania pod głosowanie projektu uchwały nr 5 w sprawie zgody na sprzedaż alkoholu w nieruchomości przez spółkę prowadzącą market alkoholowy; e) art. 6 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie co doprowadziło do pominięcia istotnej okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy, że ustanowienie zarządcy przymusowego na podstawie przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o własności lokali (u.w.l.) wyklucza możliwość uznania, że projekt uchwały nr 5 po oddaniu na nim głosów przez właścicieli lokali posiadających większość udziałów stał się z mocy przepisu art. 23 ust. 2 u.w.l. uchwałą podjętą, a co za tym idzie uchwałą formalnie istniejącą w obiegu prawnym wywołującą skutki prawne w niej zamierzone tj. wyrażenia zgody na sprzedaż alkoholu; f) art. 6 k.p.a. i art. 76 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie co doprowadziło do pominięcia, że bez wcześniejszego zawarcia przez współwłaścicieli lokali umowy regulującej sposób zarządzania nieruchomością wspólną (nazywaną przez ustawodawcę umową zawartą później w formie aktu notarialnego), współwłaściciele mogli skutecznie oddać głos za przyjęciem projektu uchwały nr 5 oraz uznaniu, że uchwała zapadła większością głosów liczoną według wielkości udziałów na podstawie przepisu dyspozytywnego tj. art.23 ust. 2 u.w.l.; g) art. 6 k.p.a. i art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że zarząd nie został powołany. 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 18 ust. 1 i 2 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że żaden inny podmiot, poza osobą która złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, nie ma legitymacji strony w tym postępowaniu, a tym samym nie może złożyć skutecznie podania o stwierdzenie nieważności takiego zezwolenia bowiem oznaczałoby to, że przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 tej ustawy jest przepisem zbędnym, a wydanie wadliwego zezwolenia (bez zgody wszystkich współwłaścicieli budynku) nie podlega kontroli na żądanie jego współwłaściciela, który pisemnej zgody nie udzielił; b) art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że: 1) okoliczność, iż przedsiębiorca składający wniosek o wydanie zezwolenia jest zobowiązany, stosowanie do art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy dołączyć do wniosku zgodę właściciela, użytkowania, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie oznacza, że właściciel danego lokalu staje się stroną w tym postępowaniu; 2) że brak po stronie współwłaścicieli budynku wielorodzinnego, w którym ma być prowadzony market alkoholowy, legitymacji do czynnego udziału w postępowaniu o udzielenie zezwolenia, a ich interes prawny jest zabezpieczony poprzez wymóg uzyskania zgody w celu załączenia jej do wniosku o wydanie zezwolenia - podczas gdy celem wprowadzenia tego przepisu jest bezwzględna ochrona prawna współwłaścicieli budynku wielomieszkaniowego przed usytuowaniem w tym budynku punktu sprzedaży napojów alkoholowych, z której to ochrony jednomyślnie mogą zrezygnować wyrażając pisemną zgodę przedsiębiorcy na usytuowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych w tym budynku, dokładnie w lokalu użytkowym w tym budynku, co oznacza, że: 1) w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek przedsiębiorcy mimo braku jednomyślnej zgody, każdy ze współwłaścicieli nieruchomości, który pisemnej zgody nie udzielił, ma status strony w obronie przyznanej każdemu współwłaścicielowi budynku ochrony prawnej przed usytuowaniem punktu sprzedaży napojów alkoholowych; 2) w przypadku wydania zezwolenia przez organ mimo braku jednomyślnej zgody każdy współwłaściciel budynku, który zgody nie wyraził, ma legitymację do żądania wszczęcia postępowania oraz uchylenia tego zezwolenia; c) art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony uprawniający do wszczęcia na jego wniosek postępowania wznowieniowego, podczas gdy w istniejącym stanie faktycznym i prawnym przepis art. 18 ust. 6 pkt 3 tej ustawy przyznaje mu bezwzględną ochronę prawną przed usytuowaniem bez jego zgody punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący kwestionował skuteczność wyrażenia przez współwłaścicieli nieruchomości zgody na usytuowanie przez Spółkę w budynku wielorodzinnym marketu alkoholowego. Z tego powodu skarżący podważał też samą legalność udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem strony skarżącej, ww. zgoda współwłaścicieli wymagała dla swej ważności jednomyślności wszystkich współwłaścicieli. Skarżący stanął na stanowisku, że organy administracji publicznej właściwe do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były zobowiązane do wznowienia postępowania administracyjnego oraz następnie uchylenia wydanego zezwolenia. W ocenie skarżącego odmowa wznowienia postępowania narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Kolegium wydane w sprawie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem w dniu 3 września 2021 r. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla przedsiębiorcy. Należy podkreślić, że wobec oznaczenia przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, jako podstawy prawnej swego żądania, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., kluczowym było ustalenie przez organy orzekające w sprawie czy skarżącemu przysługuje status strony tego postępowania. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl natomiast art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że interesu prawnego lub obowiązku, o których mowa w art. 28 k.p.a. należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, w oparciu o którą w postępowaniu administracyjnym, w określonym stanie faktycznym, organ administracji publicznej może dokonać konkretyzacji uprawnień lub obowiązków określonego podmiotu, bądź podjąć określone czynności. Postępowanie administracyjne dotyczy tym samym interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego graniach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. O tym, czy interes ma charakter prawny przesądza treść przepisów prawa materialnego, przy czym chodzi o takie przepisy, z których dla konkretnego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z rozstrzygnięciem wydanym w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". W myśl art. 18 ust. 2 ustawy zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie wniosku przedsiębiorcy. Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć m.in. zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym (art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jedyną stroną postępowania o udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest przedsiębiorca, występujący z wnioskiem o udzielenie zezwolenia. Żaden przepis ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie przyznaje w procedurze uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych legitymacji do udziału w charakterze strony innym podmiotom, które nie występują o wydanie takiego zezwolenia. Innymi słowy, ustawodawca nie przewiduje udziału w postępowaniu głównym w charakterze strony, innych podmiotów jak przedsiębiorca wnioskujący o udzielenie zezwolenie, które przedsiębiorca otrzymuje po uprzednim spełnieniu określonych ustawowo wymogów. Podkreślić przy tym należy, że celem wprowadzenia przez ustawodawcę przesłanki zgody na sprzedaż napojów alkoholowych było zapewnienie ochrony praw właścicieli lokali w budynkach mieszkalnych przed niekorzystnymi skutkami tej specyficznej działalności gospodarczej. Współwłaściciele budynku wielorodzinnego, w którym zlokalizowany ma być punkt sprzedaży napojów alkoholowych nie uczestniczą natomiast w postępowaniu o udzielenie stosownego zezwolenia. Ustawodawca założył bowiem, że ich interes prawny zabezpieczony będzie poprzez wymóg załączenia do wniosku o wydanie zezwolenia ich zgody na taką sprzedaż. Nie ulega żadnej wątpliwości, że w sprawie tylko przedsiębiorca był stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, ponieważ tylko jego uprawnienia tj. możliwości sprzedaży alkoholu na podstawie takiego zezwolenia, dotyczyło postępowanie administracyjne. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z 7 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1813/17 (LEX nr 2416052), że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy wyłącznie uprawnienia przedsiębiorcy. Z regulacji ustawy nie wynika, żeby udzielenie zezwolenia wiązało się z koniecznością nałożenia przez organ administracji obowiązku na inny podmiot lub wymagało przyznania innemu podmiotowi niż wnioskodawca uprawnień. W postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie orzeka się bezpośrednio ani o prawach i obowiązkach współwłaścicieli budynku, w którym położony jest lokal, ani o prawach i obowiązkach właścicieli innych stanowiących ich odrębną własność lokali, dlatego podmioty takie nie są stronami takiego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 564/99, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl, dalej: CBOSA). Powyższe oznacza, że skoro skarżący nie był stroną postępowania o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, to tym samym nie mógł żądać wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazać należy, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 k.p.a. Na tym wstępnym etapie organ bada również, czy wniosek pochodzi od strony. Nie w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2010, sygn. akt II OSK 1332/09, CBOSA). Skoro zatem już z samego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania wynikało, że nie jest on stroną postępowania, gdyż jest nim wyłącznie przedsiębiorca występujący o zezwolenie (art. 18 ust. 2 ustawy), to organ zasadnie odmówił w formie postanowienia wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Wobec stwierdzenia, że skarżący nie był stroną postępowania o wydanie zezwolenia i w konsekwencji odmowy wznowienia postępowania z tego powodu, organy nie były uprawnione do badania prawidłowości wyrażonej zgody przez współwłaścicieli lokali, jak też zarządcę przymusowego, a tym bardziej kontroli prawidłowości ustanowienia zarządcy przymusowego. Konsekwencją przyjęcia, iż uprawnienia strony postępowania o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu przysługują tylko przedsiębiorcy domagającemu się wydania stosownego rozstrzygnięcia, jest wyłączenie z tego kręgu osób uprawnionych do wyrażenia zgody na podstawie art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy. A skoro podmioty te nie mogą uczestniczyć w postępowaniu zwykłym jako strona, to również nie mogą się domagać wznowienia postępowania z tego powodu, że za stronę nie zostały uznane i bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Dodać też trzeba, że art. 18 ust. 6 pkt 3 ustawy wskazuje jedynie katalog dokumentów, które powinny stanowić załącznik do wniosku przedsiębiorcy o wydanie zezwolenia celem obligatoryjnego wykazania tytułu prawnego do lokalu przed organem wydającym zezwolenie i nie stanowi podstawy przyznania właścicielowi budynku statusu strony w postępowaniu o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.