III SA/Wr 70/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. S.A. w L. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2024 r. nr 458000-CWZ.4227.147.2024 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi M. S.A. z siedzibą w L. (dalej: spółka, strona, strona skarżąca, wnioskodawca) jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, Naczelnik, organ) z dnia 20 grudnia 2024 r. (nr 458000-CWZ-22.4227.147.2024), którą utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia 12 września 2024 r. numer 458000–CKK.12.4227.10.2024.26 w części dotyczącej odmowy zgody na zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych i udostępnienie zasobów gospodarczych (punkty 1-4 osnowy decyzji) oraz odmowy zwolnienia zamrożonych środków finansowych i udostępnienia środków finansowych (punkty 5-7 osnowy decyzji) oraz uchylił decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2, art. 107 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615 ze zm., dalej: ustawa o KAS), art. 4 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78.6 z 17.03.2014, ze zm., dalej: rozporządzenie nr 269/2014), art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507, dalej: ustawa sankcyjna), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 listopada 2022 r. w sprawie upoważnienia Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu do wykonywania niektórych zadań w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę (Dz. U. z 2022 r. poz. 2307). Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz co wynika z akt administracyjnych sprawy, decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 października 2023 r. spółka została wpisana na krajową listę sankcyjną i objęta ograniczeniami uregulowanymi w art. 1 ustawy sankcyjnej. W dniu 10 stycznia 2024 r. do NDUCS, wpłynął wniosek strony o wyrażenie zgody na udostępnienie zasobów gospodarczych oraz zwolnienie zamrożonych środków finansowych związku z zamiarem dokonania przez Spółkę sprzedaży towarów z [...]. W szczególności wniosek dotyczył wydania przez organ zgody na: - zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych M. S.A. w postaci towarów wskazanych we wniosku celem ich sprzedaży za maksymalną cenę wskazaną we wniosku; - zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych w postaci [...] będących własnością wnioskodawcy oraz będących własnością M.1 sp. z o.o., w celu ich wykorzystania przez skarżącą do transportu towarów należących do M. S.A., M. Sp. z o.o. i "M. Spółka Akcyjna" sp. j.; - udostępnienie na rzecz wnioskodawcy zasobów gospodarczych w postaci usług wskazanych we wniosku podwykonawców, związanych z [...] wraz z udostępnieniem zasobów gospodarczych w postaci [...] i innych niezbędnych materiałów; - zwolnienie zamrożonych środków finansowych wnioskodawcy w celu zapłaty za usługi ww. podwykonawców związane ze sprzedażą i dostawą towarów; - udostępnienie wnioskodawcy środków finansowych tytułem zapłat za sprzedane towary. W uzasadnieniu wniosku spółka wyjaśniła, że należy do grupy kapitałowej M., która prowadzi działalność gospodarczą i handlową na rynku [...] i w szeroko pojętym [...]. Przed wpisem na tzw. listę sankcyjną spółka prowadziła sprzedaż towarów, głównie [...]. W związku z wpisem na listę, zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, co pozbawiło ją możliwości sprzedaży towarów i generowania przychodów. Zarówno w magazynach zewnętrznych jak i magazynach należących do skarżącej znajdują się zasoby gospodarcze spółki - towary, które nie zostały zbyte przed dniem wpisu skarżącej na listę, a które wymagają przechowywania lub utrzymywana. Ponadto, w magazynach wewnętrznych i magazynach zewnętrznych znajdują się również zasoby gospodarcze M. Sp. z o.o. i "M. Spółka Akcyjna" sp. j. Utrzymywanie towarów w stanie niepogorszonym wiąże się z ponoszeniem wysokich kosztów, takich jak m.in. koszty najmu powierzchni magazynowej, koszty zatrudnienia pracowników oraz koszty usług koniecznych do utrzymania towarów, w tym m.in. ochrony, mediów, konserwacji, przeglądu i serwisu maszyn i urządzeń, wywozu odpadów, sprzątania, utrzymania nieruchomości, czy ochrony przeciwpożarowej. Jest to konieczne w celu zapobieżenia sytuacjom zagrażającym bezpieczeństwu życia i zdrowia ludzi oraz uszkodzenia lub kradzieży towarów. Jednocześnie wskazano, że w związku z wpisem na listę sankcyjną wnioskodawca nie ma możliwości generowania przychodów, a w konsekwencji zachodzi konieczność ponoszenia kosztów utrzymania towarów, skutkująca regularnym pogarszaniem się jego sytuacji finansowej. Przedłużający się okres wpisania na listę sankcyjną, w którym spółka ponosi koszty utrzymania towarów, prowadzi do utraty płynności finansowej i materializacji przesłanek upadłości. Ponadto utrzymywanie zapasów [...] powoduje ryzyko zagrożenia życia lub zdrowia ludzi oraz szkód środowiskowych, o czym świadczą chociażby odłączane przez dostawców usługi oraz informacje o ryzyku zaprzestania dostaw energii elektrycznej, o czym grupa informowała organ w osobnych pismach. Wskazano, że zamiana towarów na środki finansowe: - spowoduje istotne ograniczenie uszczuplania majątku wnioskodawcy w związku z redukcją nakładów na utrzymanie aktywów; - zapewni środki finansowe na pokrycie zobowiązań wnioskodawcy wobec Skarbu Państwa, pracowników oraz innych podmiotów nieobjętych środkami ograniczającymi; - nie spowoduje zmian w zakresie wartości aktywów wnioskodawcy, które wciąż podlegać będą zamrożeniu - jako środki finansowe; - oddali ryzyko upadłości; - nie spowoduje wznowienia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, a tym samym możliwości generowania zysku. W ocenie strony wyrażenie zgody na sprzedaż towaru jest niezbędne do zaspokojenia jego podstawowych potrzeb, takich jak: - ograniczenie spadku wartości aktywów; - ograniczenie nieuzasadnionych ekonomicznie kosztów utrzymania towaru, którego jakość może z czasem się pogorszyć a towar może ulec przeterminowaniu; - uniknięcie spełnienia przez stronę przesłanek upadłości, która spowodowałaby dodatkowe negatywne społecznie skutki sankcji. W piśmie z dnia 8 maja 2024 r. Spółka wskazała, że wartość [...] sukcesywnie się zmniejsza i na dzień 31maja 2024 r. utrata wartości wynosi 96 016,34 €, a na dzień 30października 2024 r. wynosić będzie 111 895,71 €. Ponadto Wnioskodawca podniósł, że zgodnie ze skonsolidowaną wersją najczęstszych pytań i odpowiedzi w zakresie wdrożenia Rozporządzenia Rady nr [...] oraz Rozporządzenia Rady nr 269/2014, środki ograniczające, w tym zamrożenie aktywów, nie oznaczają wywłaszczenia, są środkami tymczasowymi, w związku z czym, właściwe organy Państw Członkowskich powinny zapewnić, aby zamrożenie aktywów nie powodowało nieproporcjonalnego uszczerbku po stronie podmiotów objętych środkami ograniczającymi. Wymaganie, aby Wnioskodawca ponosił koszty utrzymania aktywów bez możliwości pozyskiwania środków finansowych na pokrycie takich kosztów skutkuje wysoce nieproporcjonalną szkodą Wnioskodawcy. Organ wskazaną na wstępie decyzją z 12 września 2024 r. odmówił wyrażenia zgody na udostępnienie zasobów gospodarczych i zwolnienie zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych objętych wnioskiem spółki i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W ocenie NDUCS zamiarem spółki jest sprzedaż zalegających w magazynach i tracących na wartości towarów, głownie [...], celem ich zamiany na środki finansowe – co stoi w sprzeczności z zasadniczym celem zamrożenia zasobów gospodarczych, jakim było zaprzestanie prowadzenia przez ten podmiot jakiejkolwiek aktywności z udziałem towarów i [...] przynoszącej dochód (przysporzenie, korzyść majątkową) w postaci środków finansowych, towarów lub usług. Realizacja planów spółki nie wpisuje się w żaden z przypadków odstępstwa przewidzianych w rozporządzeniu numer 269/2014, które uzasadniałyby udostępnienie jej zasobów gospodarczych, czy zwolnienie jej zamrożonych środków finansowych. Działań takich nie można uznać za niezbędne do funkcjonowania czy też przetrwania osoby prawnej. Wniosek strony dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów i obsługi całego skomplikowanego procesu sprzedaży towarów, obejmującego kosztowne wykorzystanie [...] i magazynów oraz usług podwykonawców. Celem spółki nie jest zwykłe przechowywanie lub utrzymywanie zamrożonych towarów i innych zasobów oraz środków finansowych, w tym utrzymanie towaru w niepogorszonym stanie czy ochrona środowiska. Wnioskodawca zamierza sprzedać towar podmiotom zewnętrznym, zwolnić magazyny, ograniczyć koszty zwykłego przechowywania i utrzymywania towaru. Jednocześnie, w ocenie organu, nie zachodzi podniesione przez stronę ryzyko zagrożenia życia lub zdrowia ludzi oraz szkód środowiskowych - wskazane we wniosku sytuacje odłączania mediów przez dostawców usług, wystąpienia szkód dla środowiska ze względu na przeterminowanie towarów i powstanie odpadów itp. są jedynie potencjalne. Sama spółka dba, by te zagrożenia się nie zmaterializowały, o czym świadczy to, że regularnie wnioskuje (i otrzymuje zgody organu) na udostępnienie usług podmiotów odpowiedzialnych za dostawę mediów, obsługę magazynów wewnętrznych i zewnętrznych etc. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym przedstawiła dotychczasową argumentację, rozszerzoną o dodatkowe argumenty. Podtrzymała twierdzenie, że sprzedaż towaru jest niezbędna dla zaspokojenia podstawowych potrzeb wnioskodawcy, w szczególności wniosek obejmuje transakcje niezbędne do dokonywania spłat uprzednio zaciągniętych przez wnioskodawcę zobowiązań i realizacji ciążących na nim obowiązków, a pozyskanie środków pieniężnych jest niezbędne do przetrwania spółki w warunkach sanacyjnych. Zaznaczyła, że sprzedaż towaru ma charakter przyszły i potencjalny tylko dlatego, że dla jej przeprowadzenia konieczna jest uprzednia zgoda NDUCS. Rozporządzenie wprost przewiduje szereg wyjątków z natury dotyczących komercyjnej działalności - tytułem przykładu wymienić tu można m.in. art. 6c, art. 6e czy też art. 6f. Co więcej, ani przywoływane przez Wnioskodawcę przepisy art. 4 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 6d ust. 1 rozporządzenia 269/2014, ani też sama ustawa sankcyjna nie wprowadzają dodatkowych ograniczeń, co do rodzaju transakcji mogących być przedmiotem zgody ani też ich odpłatności czy braku odpłatności. Podkreśliła strona, że zgoda organu na sprzedaż towarów i pozostałe punkty wniosku nie spowoduje wznowienia przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, ale umożliwi mu pozbycie się starego towaru po cenach znacznie niższych niż ceny, jakie osiągnąłby w toku prowadzenia działalności gospodarczej. Celem sprzedaży nie jest osiągnięcie zysku ani też zwiększenie wartości spółki, ale utrzymanie jej bytu, spłata zobowiązań i zapobieżenie szkodom środowiskowym, które nieuchronnie powstaną w przypadku braku sprzedaży towarów objętych wnioskiem. Uzyskane ze sprzedaży środki będą przy tym podlegały zamrożeniu. Po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpoznanie sprawy, organ skarżoną obecnie decyzją utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie w części załatwiającej odmownie wniosek strony oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz odmówił nadania decyzji takiego rygoru. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji NDUCS przywołał przepisy mające zastosowanie w sprawie, a następnie wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia zasad postępowania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia numer 269/2014, organ stwierdził, że podstawowe potrzeby osoby prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (interpretowanego ściśle jako ustanawiającego wyjątki), to zdarzenia niezbędne do funkcjonowania, czy też przetrwania takiego podmiotu i do tej kategorii nie można zaliczyć zdarzeń wskazanych we wniosku. Zdaniem organu wniosek spółki zmierza do realizacji celów z zakresu działalności gospodarczej, której swoboda prowadzenia została ograniczona bezwarunkowo. Podstawowym celem działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku, co realizowane jest poprzez swobodny dobór kontrahentów i warunków transakcyjnych i czemu służy także minimalizowanie kosztów czy też strat oraz optymalizacja wydatków. Wpisuje się w to działanie spółki, która dąży do uzyskania środków na pokrycie przyszłych wydatków, zapobieżenie skutkom utraty wartości handlowej towaru, zmniejszenie kosztów przechowania towarów. Te potrzeby nie mogą być jednak uznane za "niezbędne potrzeby podstawowe". Organ nie zgodził się ze stronę, że brak zgody na zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych spowoduje "wywłaszczenie" podmiotu, bowiem taki skutek nie wynika z faktu zamrożenia tych zasobów. Odnośnie zarzutu błędnej wykładni art. 4 ust. 1 lit c) rozporządzenia 269/2014 wyjaśniono w skarżonej decyzji, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika wprost, że dotyczy on wydatków na pokrycie opłat i należności za usługi związane z przechowywaniem lub utrzymaniem zamrożonych aktywów. Tymczasem wniosek strony dotyczy przede wszystkim zgody na uwolnienie zasobów gospodarczych w zakresie sprzedaży towarów handlowych – przez co nie mieści się w przesłance zwolnienia. Zarzutu jak wyżej nie uzasadnia fakt, że brak zgody na sprzedaż oznacza konieczność dalszego ponoszenia kosztów [...]. Odnosząc się do kwestii dotyczących ewentualnych szkód środowiskowych spowodowanych przeterminowaniem towarów organ wyjaśnił, że przepis art. 6d ust. 1 rozporządzenia 269/2014 przewiduje niezależną i odrębną przesłankę od wskazanych w art. 4. Oba przepisy odnoszą się do zupełnie innych aspektów okoliczności. Pierwszy odnosi się do zdarzeń istotnych z punktu widzenia środowiska naturalnego, a drugi do sytuacji wnioskodawcy. Oba przepisy regulują odrębne i niezależne od siebie przesłanki zwolnienia. Dodatkowo przytoczono pkt 6 Karty charakterystyki towaru /załącznik 3/, z którego wynika, że [...] nie stanowi istotnego zagrożenia dla środowiska, ani nie jest toksyczny dla człowieka /pkt 2.1 Karty/. Organ zaznaczył też, że wskazany przepis nie może stanowić podstawy do prowadzenia postępowania przed NDUCS we Wrocławiu, wykonującym niektóre zadania Szefa KAS w zakresie, w jakim kompetencje te wynikają z art. 5 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507), gdyż w tym przepisie art. 6d rozporządzenia nie został wskazany. Końcowo organ stwierdził, że w pozostałej części wniosek odnosi się do usług i rozliczeń mających pochodny charakter w stosunku do zgody na sprzedaż [...], a w związku z tym argumentacja odnosząca się do braku przesłanek uzasadniających zwolnienie zasobów spółki w postaci [...] celem ich sprzedaży, odnosi się odpowiednio również do tej części wniosku. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powyższą decyzję NDUCS strona podniosła zarzuty naruszenia norm prawa materialnego tj.: a) art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 269/2014, w związku z art. 1 punkt 2 i art. 5 ust. 1 punkt 2 ustawy sankcyjnej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziły do uznania, że środki finansowe i zasoby gospodarcze, o których zwolnienie i udostępnienie skarżąca wnioskowała, nie były niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb skarżącej; b) art. 4 ust. 1 lit, c) rozporządzenia 269/2014, w związku z art. 1 punkt 2 i art. 5 ust. 1 punkt 2 ustawy sankcyjnej poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziły do uznania, że środki finansowe i zasoby gospodarcze, o których zwolnienie i udostępnienie skarżąca wnioskowała, nie były przeznaczone na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych; c) art. 6d ust. 1 rozporządzenia 269/2014 w związku z art. 1 punkt 2 ustawy sankcyjnej poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji nieuznanie, że: (i) uwolnienie zasobów gospodarczych, o których zwolnienie skarżąca wnioskowała było konieczne do pilnego zapobieżenia zdarzeniu, które może mieć poważny i znaczący wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo ludzi lub na środowisko lub łagodzenie skutków takiego zdarzenia oraz (ii) wpływy pochodzące z uwolnienia tych zasobów gospodarczych będą zamrożone; d) art. 4 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 6d ust. 1 rozporządzenia 269/2014, w związku z art. 1 punkt 2 i art. 5 ust. 1 punkt 2 ustawy sankcyjnej, poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do naruszenia wobec skarżącej przepisów art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto strona zarzuciła ,że decyzję wydano z naruszeniem norm prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez wadliwe przyjęcie stanu faktycznego, które doprowadziło do uznania, że względem skarżącej nie zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 4 ust. 1 lit. a) i c) r.ozporządzenia 269/2014. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: - stwierdzenie twierdzenie nieważności decyzji w całości z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa; - alternatywnie o uchylenie decyzji w całości z uwagi na naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy; - dodatkowo, w przypadku uznania, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy przedstawionymi w skardze, o zobowiązanie Naczelnika DUCS do prawidłowego rozpoznania sprawy w oparciu o pełny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz wydanie stosownej decyzji obejmującej zwolnienie zamrożonych środków finansowych i zasobów gospodarczych Skarżącej oraz udostępnienie Skarżącej środków finansowych i zasobów gospodarczych, w zakresie zgodnym z pierwszym wnioskiem, z dnia 10.01.2024 r. Dodatkowo skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi. Strona podtrzymała i rozwinęła argumentację zawartą w uzasadnieniu wniosku o zwolnienie/udostępnienie zasobów gospodarczych i środków finansowych oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaznaczyła, że art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 269/2014. nie zawiera zamkniętej listy okoliczności uznawanych za "podstawowe potrzeby", co więcej nie wyłącza z zakresu "podstawowych potrzeb" okoliczności określanych przez organ jako "elementy działalności gospodarczej". Przeciwnie, rozporządzenie 269/2014 wprost przewiduje szereg wyjątków z natury dotyczących komercyjnej działalności, np. art. 6c (usługi łączności elektronicznej), art. 6e (zakup produktów rolnych i spożywczych) czy też art. 6f (usługi pilotowe). Przepis art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nie przesądza, w jaki sposób niezbędne potrzeby podmiotu objętego sankcjami mają być zapewnione. Jakkolwiek zamrożenie ma na celu pozbawienie możliwości swobodnego dysponowania środkami finansowymi i zasobami gospodarczymi, to jednak istota "zamrożenia aktywów" nie może wpływać na ocenę ustawowych przesłanek zwolnienia zamrożonych aktywów przez organ. Sprzedaż [...] stanowi zaś wyłącznie zmianę charakteru danego aktywa (z zasobów gospodarczych na środki finansowe). Zdaniem skarżącej, zaspokojenie podstawowych potrzeb spółki wyraża się w kilku aspektach: 1) niezbędności pozyskania środków finansowych ze sprzedaży towarów do przetrwania podmiotu w warunkach sanacyjnych, 2) potrzebie pozyskania środków finansowych ze sprzedaży towarów dla realizacji zobowiązań i dokonania płatności względem osób i podmiotów nieobjętych środkami ograniczającymi (stosowne zestawienia w tym zakresie zostały załączone przez skarżącą), 3) ograniczeniu spadku wartości aktywów skarżącej - co ma istotne znaczenie uwzględniając przejściowy charakter środków ograniczających i konieczność unikania sytuacji faktycznego wywłaszczenia (stosowne zestawienie utraty wartości [...] zostało załączone przez skarżącą do Wniosku I i Wniosku II), 4) uniknięciu wysokich, nieuzasadnionych ekonomicznie kosztów utrzymania towarów, których skarżąca nie może pokryć innymi dochodami, 5) uniknięciu ryzyka szkód środowiskowych, z którym wiąże się [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Będące podstawą zamrożenia środków strony skarżącej i działań podjętych w rozpoznawanej sprawie, rozporządzenie nr 269/2014 w preambule stanowi m.in., że szefowie państw lub rządów państw członkowskich Unii stanowczo potępili niesprowokowane pogwałcenie przez Federację Rosyjską suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy i wezwali Federację Rosyjską do natychmiastowego wycofania swoich sił zbrojnych do miejsc ich stałego stacjonowania zgodnie ze stosownymi umowami. Szefowie państw i rządów podkreślili, że rozwiązanie kryzysu należy znaleźć w drodze negocjacji między rządami Ukrainy i Federacji Rosyjskiej, w tym przy wykorzystaniu ewentualnych mechanizmów wielostronnych, oraz że przy braku rezultatów w bliskim terminie Unia postanowi o dodatkowych środkach, takich jak zakaz podróżowania, zamrożenie aktywów oraz odwołanie szczytu UE – Rosja. W dniu 17 marca 2014 r. Rada przyjęła decyzję 2014/145/WPZiB, w której przewidziano ograniczenia dotyczące podróżowania oraz zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych niektórych osób odpowiedzialnych za działania podważające integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażające, w tym działania dotyczące przyszłego statusu dowolnej części jej terytorium, które są sprzeczne z konstytucją Ukrainy, oraz osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów z nimi powiązanych. W tym samym dniu Rada UE ustanowiła rozporządzenie nr 269/2014, którego celem jest realizacja wskazanych w preambule tego aktu i decyzji Rady nr 2014/145/WPZiB działań polegających m.in. na zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych będących własnością, pozostających w posiadaniu, w faktycznym władaniu lub pod kontrolą wymienionych w załączniku I osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów lub powiązanych z nimi osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I (art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 269/2014). Nie udostępnia się wymienionym w załączniku I osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom ani powiązanym z nimi osobom fizycznym lub prawnym, podmiotom lub organom, ani też na ich rzecz - bezpośrednio lub pośrednio - żadnych środków finansowych ani zasobów gospodarczych (art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 269/2014). Celem omawianego aktu jest wdrożenie działań będących następstwem braku reakcji Federacji Rosyjskiej na zaniechanie działań wojennych względem Ukrainy, w tym wprowadzenia środków ograniczających. Środki te nie mają charakteru represyjnego ani konfiskacyjnego, lecz stanowią instrumenty zapobiegawcze (por. Opinia Komisji Europejskiej z dnia 19 czerwca 2020 r. w sprawie art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014). Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne jest zatem, że ideą uchwalenia rozporządzenia nr 269/2014 jest wdrożenie takich środków. Analiza dalszych zapisów rozporządzenia nr 269/2014 dowodzi, że objęcie danego podmiotu środkami zapobiegawczymi nie ma charakteru absolutnego. Ustawodawca unijny przewidział bowiem odstępstwa. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, zgodnie z którym na zasadzie odstępstwa od art. 2 właściwe organy państw członkowskich mogą wyrazić zgodę na zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że środki finansowe i zasoby gospodarcze, o których mowa, są niezbędne do zaspokojenia podstawowych potrzeb osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku I oraz członków rodzin pozostających na utrzymaniu takich osób fizycznych, w tym opłat za żywność, z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, za leki i leczenie, podatków, składek ubezpieczeniowych oraz opłat za usługi użyteczności publicznej. Z kolei w myśl art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia, na zasadzie odstępstwa od art. 2, właściwe organy państw członkowskich mogą wyrazić zgodę na zwolnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnienie określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych na warunkach, jakie uznają za stosowne, po ustaleniu, że są one przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Jednocześnie nie jest sporne, że powoływane rozporządzenie od momentu wejścia w życie ma zastosowanie do wszystkich krajów UE w sposób automatyczny i jednolity, bez konieczności transpozycji na grunt prawa krajowego. Akt ten był zatem podstawą procedowania w niniejszej sprawie. Szczegółowa analiza prawidłowości poczynionych przez organ ustaleń i wyprowadzonych z nich wniosków wymaga uprzednio wskazania na istotny w tej sprawie dokument Rady zatytułowany "Najlepsze praktyki (Unii Europejskiej) w zakresie skutecznego wprowadzania w życie środków ograniczających" w wersji z dnia 27 czerwca 2022 r. (dokument 10572/22, dalej: "najlepsze praktyki"). Z zapisów tego dokumentu wynika m.in., że "wyznaczone osoby i podmioty mogą zwracać się z wnioskiem o zezwolenie na korzystanie z ich zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, na przykład aby zaspokoić wierzyciela. Wyznaczone osoby i podmioty nie mogą jednakże powoływać się na środki zamrażające jako usprawiedliwienie zwłoki, jeśli nie starały się o zezwolenie" (pkt 80). Zainteresowane strony mogą zwracać się o zezwolenia na dostęp do zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych zgodnie z krajowymi procedurami. Wyznaczona osoba powinna być powiadamiana o takich wnioskach, na ile to jest możliwe. Procedura przyznania zezwolenia nie zwalnia z potrzeby przeprowadzenia zwyczajnych procedur określających ważność oświadczeń wobec wyznaczonej osoby lub podmiotu i zezwolenie nie nadaje uprawnień. Rozpatrując takie wnioski, właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dowody dostarczone przez wierzyciela i wyznaczoną osobę lub podmiot, wskazujące, czy istnieje prawny obowiązek (umowny lub statutowy) udostępnienia środków finansowych lub zasobów gospodarczych i rozważyć występowanie ryzyka obejścia (np. jeśli powiązania wierzyciela z wyznaczoną osobą lub podmiotem mogą budzić podejrzenia) (pkt 82). Osoba lub podmiot, które chcą udostępnić środki finansowe lub zasoby gospodarcze wyznaczonej osobie lub podmiotowi, muszą złożyć wniosek o wydanie zezwolenia, z wyjątkiem szczególnych przypadków, w których udostępnienie środków finansowych lub zasobów gospodarczych jest objęte wyłączeniem przewidzianym w mającym zastosowanie rozporządzeniu. Rozpatrując takie wnioski, właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dostarczone dowody dotyczące uzasadnienia wniosku i sprawdzić, czy powiązania wnioskodawcy z wyznaczoną osobą lub podmiotem nie sugerują, że mogliby oni współpracować w celu obejścia środków zamrażających (83). Z treści powołanych zapisów oraz regulacji prawnych odnoszących się do rozważanej problematyki wynika, że postępowanie w sprawie odstępstw od stosowania środków ograniczających (zamrażających) jest postępowaniem wnioskowym. Przesłanki odstępstwa określa rozporządzenie nr 269/2014, enumeratywnie wskazując na warunki, jakie winny być spełnione aby środki zostały odmrożone. Z powyższego wyprowadzić należy wniosek, że wykazanie istnienia wskazanych okoliczności i właściwego ich udokumentowania spoczywa na wnioskodawcy. To wynika nie tylko z konstrukcji postępowania wnioskowego, zapisów dobrych praktyk (obecnie określanych jako najlepsze praktyki) ale również z zasad logicznego rozumowania. Wszak to wnioskodawca jest najlepiej zorientowany jakie wydatki, czy koszty są niezbędne do zaspokojenia jego podstawowych potrzeb. Po stronie właściwych organów pozostaje weryfikacja tych twierdzeń w świetle przedstawionych przez wnioskującego dokumentów. Potwierdzają to zasady procedowania w trybie wnioskowym, ale także powołane tezy 82 i 83 najlepszych praktyk. Jak wskazano w ich treści, procedura przyznania zezwolenia nie zwalnia z potrzeby przeprowadzenia zwyczajnych procedur określających ważność oświadczeń wobec wyznaczonej osoby. Właściwe organy powinny między innymi uwzględnić dostarczone dowody uzasadniające wnioski i sprawdzić powiązania wnioskodawcy z wyznaczonym podmiotem. W opinii Sądu, organ rozpoznający wniosek strony skarżącej właściwe ocenił, że nie wykazała ona okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 269/2014. Jak zauważył NDUCS, wskazany przepis nie zawiera definicji "podstawowych potrzeb", ale wymienia je jedynie przykładowo (opłaty za żywność, opłaty z tytułu najmu lub kredytu hipotecznego, opłaty za leki i leczenie, podatki, składki ubezpieczeniowe oraz opłaty za usługi użyteczności publicznej). Nie wszystkie te przykłady można z oczywistych względów zastosować wprost do wnioskodawcy będącego osobą prawną, ale powyższy katalog określa charakter potrzeb, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, każąc przyjąć, że przepis ten nie obejmuje wszystkich, nawet bardzo istotnych potrzeb podmiotu objętego sankcjami, ale że chodzi o potrzeby najbardziej niezbędne, warunkujące byt osoby prawnej, bez których zaspokojenia nie byłoby możliwe jej dalsze funkcjonowanie. Taki kierunek wykładni omawianego przepisu jest też wynikiem samego celu i charakteru sankcji nakładanych na podstawie rozporządzenia, które z założenia mają ograniczać działania sankcjonowanego podmiotu do niezbędnego minimum. Przewidziana w rozporządzeniu możliwość stosowania odstępstw od generalnego zakazu wykorzystywania majątku podmiotu wpisanego na listę sankcyjną, jego przekazywania, zmiany wartości czy udostępniania na rzecz takiego podmiotu środków finansowych i zasobów gospodarczych dotyczy więc przypadków nadzwyczajnych, gdy za uchyleniem tego zakazu przemawia ochrona potrzeb egzystencjalnych podmiotu jako celu przeważającego nad potrzebą osłabienia zdolności Federacji Rosyjskiej do prowadzenia napastniczej wojny na Ukrainie. W rozpoznawanej sprawie potrzeb powołanych przez stronę w uzasadnieniu wniosku nie można uznać za wypełniające dyspozycję art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia. Jak trafnie ocenił organ, argumentacja strony podniesiona w toku postępowania świadczy raczej o tym, że w istocie spółka poszukiwała możliwości podejmowania działań charakterystycznych dla prowadzenia normalnej działalności gospodarczej tj. poszukiwania możliwych zysków, ograniczenia kosztów o ochrony przed utratą wartości majątku. Spółka wskazywała, że wartość [...] ulega sukcesywnemu zmniejszeniu. Organ słusznie jednak uznał, że ewentualny spadek wartości [...], choć może być dotkliwy ekonomicznie, nie ma dla spółki znaczenia egzystencjalnego. Potwierdza to zresztą, jak zwrócił uwagę organ, zestawienie przedłożone przez stronę za pismem z 8 maja 2024 r., zgodnie z którym już na dzień wprowadzenia sankcji w jej magazynach znajdowało się [...] ton [...] z datą produkcji 6 września 2021 r. i wcześniejszą, którą wg stanowiska spółki należałoby uznać przeterminowaną, o obniżonej wartości. Ilość ta stanowi 40% towarów, które aktualnie pozostają na zapasie. Zgodzić się więc należy z konkluzją organu, że skoro w warunkach, kiedy skarżąca mogła swobodnie dysponować towarem, upływ czasu nie stanowił okoliczności przemawiającej za potrzebą pilnej sprzedaży towarów o odległej dacie produkcji, to obecnie sprzedaży tych towarów nie sposób uznać za potrzebę niezbędną dla zapewnienia dalszego funkcjonowania spółki. Nie wpisuje się też w ten rodzaj potrzeb wskazywana przez stronę chęć uniknięcia ponoszenia wysokich kosztów przechowywania towarów, których skarżąca nie może pokryć innymi dochodami. Redukcja kosztów należy to typowych elementów rachunku ekonomicznego, uwzględnianego w działalności gospodarczej prowadzonej z zachowaniem zasady "racjonalnego działania" i stanowiący przez to jeden z jej celów. Natomiast skarżąca nie wykazała, by koszty te stanowiły obecnie zagrożenie dla istnienia spółki, choćby w zakresie koniecznym dla zabezpieczenia środków finansowych potrzebnych na uregulowanie zobowiązań w określonym horyzoncie czasowym. Wskazując, że środki ze sprzedaży towarów, objęte wnioskiem, są niezbędne dla przetrwania spółki w warunkach sanacyjnych, strona powoływała się na potrzebę realizacji zobowiązań i dokonania płatności względem osób i podmiotów nieobjętych środkami ograniczającymi oraz do regulowania zobowiązań publicznoprawnych, powołując się na zestawienia załączone do pierwszego oraz drugiego z wniosków. Zgodzić się jednak należy z organem, że stwierdzenia te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, ani też w treści samego wniosku. Załączony (do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wykaz planowanych wydatków do końca 2024 r. nie potwierdza konieczności sprzedaży towarów celem pozyskania środków niezbędnych do uregulowania zobowiązań spółki. Przekazane informacje ograniczono tylko do przewidywanych wydatków. Nie wynika z nich, jakimi środkami finansowymi dysponuje spółka oraz że stan zobowiązań przewyższa kwotę tych środków, co mogłoby uzasadniać konieczność sprzedaży części [...]. Skarżąca tym samym nie wykazała na pokrycie jakich konkretnych zobowiązań, w jakiej wysokości i w jakim okresie miałyby zostać przeznaczone środki uzyskane ze sprzedaży towarów. Tym samym nie dowiodła istnienia niezbędnych i koniecznych, czy choćby przewidywanych potrzeb, których pokrycie wymagałoby uwolnienia zamrożonych zasobów. Z kolei w przypadku konieczności regulowania zobowiązań wynikających z umów lub porozumień zawartych zanim spółka objęta sankcjami została ujęta w wykazie w załączniku I, podstawą zastosowania odstępstwa jest inny przepis – art. 6 rozporządzenia 269/2014, w którym określone zostały odrębnie warunki jego zastosowania. Podobnie, jak w przypadku powoływanych przez skarżącą art. 6c, art. 6e oraz art. 6f rozporządzenia 269/2014, strona nie zwracała się z wnioskiem na tej podstawie. NNUCS prowadząc postępowanie był związany zakresem żądania wskazanym we wniosku i nie był uprawniony do jego modyfikowania. Nie prowadził zatem postępowania wyjaśniającego w kierunku innych przesłanek, niż wynikające z przepisów wskazanych przez stronę, która zresztą nie sprecyzowała, na które zobowiązania miły zostać przeznaczone uzyskane ze sprzedaży środki, jaka jest wartość tych zobowiązań oraz w jakim przedziale czasowym spółka zamierza wydatkować pozyskane fundusze. W odpowiedzi na skargę organ wskazał natomiast, że znany jest mu z urzędu (postępowania o sygn. 458000-CWZ.4227.63.2024) fakt, iż skarżąca na dzień 14 października 2024 r. posiadała łączne środki finansowe w kwocie [...] zł – co świadczy o tym, że dysponowała środkami finansowymi na pokrycie zobowiązań wyszczególnionych w zestawieniu załączonym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko organu, iż argumentacja przedstawiona przez stronę dowodzi tego, że celem planowanej przez nią sprzedaży towarów nie jest pokrycie niezbędnych, mających cechę podstawowych, potrzeb spółki, lecz obniżenie kosztów [...] oraz upłynnienie aktywów, a przez to optymalizacja warunków finansowo-gospodarczych. że przyjęcie stanowiska spółki oznaczałoby de facto zgodę na kontynuację działalności gospodarczej spółki, co sprzeczne byłoby z celami omawianego rozporządzenia. Teza to pozostaje aktualna w odniesieniu do części wniosku dotyczącej się do usług i rozliczeń mających pochodny charakter w stosunku do zgody na sprzedaż [...]. W istocie skarżąca kieruje się więc motywacją biznesową. Przesłanką zwolnienia zamrożonych aktywów jest konieczność zaspokojenia potrzeb o charakterze egzystencjalnym, a do takich potrzeb nie sposób zaliczyć zamianę aktywów rzeczowych na finansowe, w warunkach gdy nie została wykazana wprost nieodzowność pozyskania takich środków. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącą, że obawy, co do procesu sprzedaży i intencji strony eliminuje okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 269/2014 organ, wydając zgodę na uwolnienie oraz udostępnienie określonych zasobów i środków finansowych, może określić warunki, na jakich zgoda ta jest udzielana. Określenie warunków odmrożenia zasobów gospodarczych ma bowiem charakter jest następczy w stosunku do ziszczenia się samych przesłanek zastosowania tego zwolnienia, bez których wyrażenie zgody na odstępstwo od art. 2 ust. 2 nie jest możliwe, a te przesłanki nie zostały w przypadku Skarżącej spełnione. W odniesieniu zaś do powołanych przez skarżącą w ramach polemiki ze stanowiskiem organu przepisów art. 6c (usługi łączności elektronicznej), art. 6e (zakup produktów rolnych i spożywczych) oraz art. 6f ( usługi pilotowe niezbędne ze względu na bezpieczeństwo morskie) rozporządzenia 269/2014 – jako przykładów na szereg dopuszczonych przez ustawodawcę wyjątków od ograniczeń działalności podmiotów wpisanych na listę sanacyjną, z natury dotyczących komercyjnej działalności, organ słusznie uznał to odwołanie za nieadekwatne. Wskazane odstępstwa odnoszą się do dziedzin działalności o charakterze strategicznym, ważnych z punktu widzenia bezpieczeństwa usług łączności elektronicznej pomiędzy państwami Unii Europejskiej i Ukrainą, a także z Rosją, bezpieczeństwa żywnościowego oraz bezpieczeństwa morskiego, a więc dotyczą potrzeb niemających nic wspólnego z obszarem uregulowanym w art. 4 rozporządzenia. Z kolei odnośnie przepisu art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 269/2014 Sąd zgadza się z oceną organów, że w sprawie brak było możliwości jego zastosowania, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki w nim określone. W myśl tego przepisu, zgoda na udostępnienie określonych środków finansowych jest możliwa po ustaleniu, że są one przeznaczone wyłącznie na pokrycie opłat i należności za usługi polegające na zwykłym przechowywaniu lub utrzymywaniu zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Według skarżącej sprzedaż towaru umożliwi jej zamianę zasobów gospodarczych na środki pieniężne, a tym samym zapewni środki, które będą mogły zostać przeznaczone na pokrycie opłat i należności m.in. za najem magazynów, energię, prąd, wodę itp. Nie chodzi zatem o zwolnienie środków służących bezpośrednio celom wskazanym w tym przepisie. Z literalnego brzmienia ww. przepisu wynika wprost, że dotyczy on wydatków na pokrycie opłat i należności za przechowywanie lub utrzymanie zamrożonych aktywów, podczas gdy wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia zasobów gospodarczych w zakresie sprzedaży towarów handlowych i umożliwienia wykorzystania wskazanych środków transportu będących w jej dyspozycji oraz nabycia usług zewnętrznych celem obsługi tej sprzedaży. W niniejszej sprawie nie było więc podstaw do zastosowania tego przepisu, skoro wskazywane przez stronę środki finansowe nie miały być przeznaczone na pokrycie wydatków tam opisanych, a działania opisane we wniosku nie miały służyć żadnemu z opisanych tam celów. Jak przy tym zwrócił uwagę NDUCS, skarżąca nie wykazała konieczności upłynnienia zapasów, nie wskazała konkretnych opłat, które zamierza zrealizować środkami pozyskanymi ze sprzedaży. Zdaniem Sądu wykładnia tego przepisu, dokonana przez organ nie pozostaje w sprzeczność z charakterem samego odstępstwa od środków ograniczających, które może polegać na zwolnieniu określonych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnieniu określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, tym bardziej że nie można wykluczyć dokonywania rozliczeń za wspomniane usługi w różnych formach, a nie tylko w formie pieniężnej. W rezultacie organ zasadnie, zdaniem Sądu, przyjął, że nie zachodziły określone w art. 4 ust. 1 pkt a i c okoliczności uzasadniające zastosowanie w stosunku do skarżącej odstępstwa pozwalającego na zwolnienie objętych wnioskiem zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępnieniu określonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych. Niewątpliwie ustawa, jak i rozporządzenie ustanawiają przepisy, których stosowanie daleko ingeruje w sferę praw, co powoduje znaczące utrudnienia w codziennym funkcjonowaniu podmiotów. Nie ulega jednak wątpliwości, że ustawodawca krajowy, jak i prawodawca wspólnotowy, byli świadomi skutków, jakie powołane przepisy spowodują w sytuacji prawnej podmiotów, których będą dotyczyć. Powoływane przez stronę utrudnienia jej funkcjonowania są natomiast już samym wynikiem z wpisania jej na listę sankcyjną. Jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 6d ust.1 rozporządzenia nr 269/2014. Przede wszystkim przepis ten nie był w ogóle podstawą, na której oparto rozstrzygnięcie w sprawie. Wobec natomiast podniesionego przez stronę zarzutu naruszenia tego przepisu wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy sankcyjnej zadania i kompetencje, o których mowa w art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6a, art. 6b i art. 7 rozporządzenia nr 269/2014 - wobec osób i podmiotów wpisanych na listę wykonuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej (Szef KAS). Z art. 143a ust. 2 i 3 u.K.A.S. wynika, że w zakresie zwalniania zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych lub udostępniania środków finansowych lub zasobów gospodarczych Szef KAS rozstrzyga w formie decyzji, od której służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Finansów rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2307) na podstawie art. 11b ust. 1 u.K.A.S. upoważnił Naczelnika DUCS do wykonywania zadań i kompetencji Szefa KAS, o których mowa w art. 143a ust. 1 i 3 u.K.A.S. oraz w art. 5 ustawy sankcyjnej. Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia przepisu art. 6d rozporządzenia 269/2014, poprzez jego niezastosowanie, jest bezpodstawny, bowiem wskazany przepis nie może stanowić podstawy do prowadzenia postępowania przed NDUCS, wykonującego niektóre zadania Szefa KAS w zakresie w jakim kompetencje te wynikają z art. 5 ust. 1 ustawy sanacyjnej. Powołany art. 6d rozporządzenia 269/2014 stanowi podstawę do odrębnego postępowania, w ramach którego badaniu podlegają inne przesłanki - odnoszące się do nie do sytuacji wnioskodawcy, ale do zdarzeń istotnych z punktu widzenia środowiska naturalnego. Jak jednocześnie dostrzegł organ w niniejszej sprawie, powołane przez stronę argumenty w kontekście potencjalnych zagrożeń środowiskowych nie znajdują oparcia w dokumentach. Wynika z nich bowiem, że spółka do czasu umieszczenia jej na liście sankcyjnej dysponowała co najmniej takimi samymi zapasami magazynowymi, z których połowa była "przeterminowana" – co nie stanowiło to jednak dla Spółki okoliczności motywującej do zmniejszenia zapasów czy wyzbycia się najstarszych partii towarów. Towary były przechowywane w tych samych magazynach i warunkach. Zarazem z pkt 6 Karty charakterystyki towaru /załącznik 3/, z którego wynika, że [...] nie stanowi istotnego zagrożenia dla środowiska, ani nie jest toksyczny dla człowieka /pkt 2.1 Karty/. Z przyczyn wskazanych powyżej, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził również w działaniu organu znamion przekroczenia granic uznania administracyjnego przy ustalaniu, czy spółka spełniła przesłanki określone w poszczególnych cytowanych przepisach rozporządzenia nr 269/2014. Ocena wyrażona przez organ jest prawidłowa i znajduje pełne oparcie w przytoczonych przepisach tego rozporządzenia. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.