III SA/Wr 69/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 grudnia 2025 r. nr BP.501.2531.2024.2152.OP8.DM w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z 15 grudnia 2025 r. (nr BP.501.2531.2024.2152. OP8.DM) Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy, Główny Inspektor) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v), art. 92a ust. 1 i 3 oraz 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 dalej ustawa o transporcie drogowym, u.t.d.), art. 24 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2023 r. poz. 1587 dalej ustawa o odpadach, u.o.), § 9 ust 1,2,3,4 i 5, § 10 ust. 1,2,3 i 4 i § 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742, dalej rozporządzenie), oraz lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania G. Sp. z o.o. (dalej: strona, spółka, skarżąca) od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji, WITD, Wojewódzki Inspektor) z dnia 23 października 2024 r. (nr WITD.DI.0152.VIII 1518/63/24) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W dniu 9 września 2024 r. w miejscowości B. na "ul. [...]", na punkcie kontrolnym [...] – [...], kontroli poddano pojazd członowy składający się z pojazdu marki M. o nr rej. [...] oraz naczepy marki I. o nr rej. [...], którym kierował W. S. Na podstawie protokołu kontroli [...] z dnia 9 września 2024 r., sporządzonej dokumentacji fotograficznej oraz okazanego przez kierowcę potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO w dniu kontroli, nr karty [...] wystawionego przez stronę wynika, że wskazanym pojazdem członowym oraz ww. naczepą wykonywano krajowy przewóz drogowy odpadów o kodzie 17 04 05 - odpady żelaza i stali, z L. do G. W chwili zatrzymania do kontroli pojazd członowy oznakowany był tablicą z literą "A", a nie był oznakowany tablicą z napisem "ODPADY". Organ wyjaśnił, że powyższe stanowi naruszenie określone w lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia 13 września 2024 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszenia określonego w lp. 4.8 załącznika nr 3 do utd. Prawidłowo doręczone pismo pozostało bez odpowiedzi. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Strona wniosła odwołanie od ww, decyzji wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania w całości. W treści uzasadnienia odwołania strona wskazała, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż błędnie stwierdzono naruszenie, nieprzesłuchano kontrolowanego kierowcy ani nie odebrano od niego oświadczenia na okoliczność zamiany tablicy na przedniej części zespołu pojazdów. Strona podniosła, iż jak wynika z treści protokołu kontroli, kierowca ze swojej niefrasobliwości, po wykonaniu faktycznego przewozu transgranicznego odpadów nie zmienił tablicy "A" na tablice "ODPADY", co uczynił dopiero w trakcie kontroli, gdyż posiadał w pojeździe tablicę z oznaczeniem "ODPADY". Strona wskazuje, iż nie miała wpływu na powstanie naruszenia i nastąpiło ono wskutek okoliczności i zdarzeń, których nie mogła przewidzieć. Strona podnosi, iż w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 92c ust. 1 u.t.d., gdyż do naruszenia doszło wyłącznie z powodu działań kierowcy, z przyczyn niezależnych od strony. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez brak ustalenia okoliczności dotyczących samodzielnego działania kierowcy i niezasadnego obciążenia strony karą administracyjną. Uzasadniając zaskarżoną decyzję DITD przywołał art. 4 pkt 22 lit v) ustawy o transporcie drogowym oraz art. 24 ust. 1, ust 6, ust. 7 ustawy o odpadach i § 9, § 10, § 11 rozporządzenia, przypomniał, że w myśl lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia organ odwoławczy wyjaśnił, że Powołane przepisy art 24 ust. 6 ustawy o odpadach i § 8-11 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów jednoznacznie wskazują, że środki transportu użyte do przewozu odpadów ewidencjonowanych zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach i odpady inne niż niebezpiecznie przewożone w ilości przekraczającej 100 kg muszą być odpowiednio oznakowane. Oznakowanie środków transportowych określają przepisy ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 9 tego rozporządzenia pojazdy lub zespoły pojazdów, którymi przewożone są odpady powinny być oznakowane tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczony napis "ODPADY", naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Tablica powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Opisane oznakowanie powinno być czytelne i trwałe oraz odporne na warunki atmosferyczne. W przypadku wykonywania transgranicznego przewozu odpadów zamiast wyżej opisanej tablicy środki transportu mogą być oznakowane tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczona wielka litera "A" koloru czarnego o wysokości minimum 200 mm i szerokości 20 mm. Miejsce umieszczenia tej tablicy warunki trwałości oznakowania są takie same jak tablicy opisanej wyżej. Organ II instancji wskazał, że zebrany materiał dowodowy w sprawie, w szczególności protokół kontroli jak i zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna, wskazują, iż skontrolowany zespół pojazdów nie był oznakowany w przewidziany wyżej cytowanymi przepisami sposób. Organ II instancji zaznaczył, że protokół kontroli nr [...] z dnia 9 września 2024 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy wskazuje, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. W toku postępowania ustalono, iż kierowca, podpisał ww. protokół bez zgłaszania zastrzeżeń. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d. Organ II instancji powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyjaśnił, że przepis z art. 92c u.t.d. jest uznawany za przepis o charakterze wyjątkowym, odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są one niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Strona nie zgodziła się tym rozstrzygnięciem i wniosła skargę na decyzję GITD, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 92c § 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez brak jego zastosowania i umorzenie wszczętego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że: skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności których nie mógł przewidzieć albowiem do naruszenia doszło z przyczyn niezależnych od przewoźnika, wyłącznie w wyniku działań podjętych przez samego kierowcę przy czym do powstania samego naruszenia doszło niewątpliwie przez nieumyślne działania na skutek zwykłej niefrasobliwości ludzkiej; kierowca (wieloletni doświadczony kierowca z kilkudziesięcioletnim stażem) po kontroli ukarany został karą porządkową za nierzetelne wykonanie zadania przewozowego; waga naruszenia prawa była znikoma, nie tylko kierowca jeszcze w toku kontroli zamienił tablice co spowodowało zaprzestanie naruszenia prawa ale i strona skarżąca podjęła natychmiastowe czynności w tym ukarała kierowcę wykonującego przewóz na którego nałożona została kara porządkowa, a skarżąca tym samym zaprzestała naruszenia prawa, którego dotyczy nałożona przez organ surowa kara pieniężna. 2) naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnego ustalenia okoliczności sprawy, wydania decyzji bez przeprowadzenia całościowej oceny materiału dowodowego w sprawie a w konsekwencji przyjęcie, że zasadnym jest nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 10.000 złotych, podczas gdy organ: doszedł do niesłusznego i krzywdzącego przekonania, że cyt. "(...) fakt posiadania przez kierowcę stosownych oznaczeń w samym pojeździe, bez prawidłowego oznakowania z ich pomocą pojazdu pozostaje bez wpływu na ponoszoną przez stronę odpowiedzialność w niniejszej sprawie", albowiem w ocenie skarżącego nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy i usprawiedliwione są okoliczności, że wieloletni doświadczony kierowca wyłącznie ze swojej niefrasobliwości, po wykonaniu faktycznego przewozu transgranicznego odpadów nie zamienił tablicy "A" na tablice "ODPADY" a zatem, że do powstałego naruszenia doszło bez winy skarżącego i na którego powstanie nie miał żadnego wpływu oraz, że Skarżący okoliczności takich i zdarzeń nie mógł przewidzieć; błędnie nie dopatrzył się podstaw do umorzenia wszczętego postępowania pomimo, że ww. naruszenie nie wywołało na tyle istotnych negatywnych skutków w sferze dóbr prawnie chronionych zatem w analizowanym przypadku można mówić o znikomej wadze naruszenia, zaistnieniu niskiego stopnia szkodliwości czynu i niewielkiego zakresu naruszenia podczas gdy wymierzona kara jest niewspółmierna do zaistniałego naruszenia, przy czym Skarżący natychmiast zaprzestał naruszenia prawa a kierowca jeszcze podczas kontroli okazał obie tablice, które w obecności kontrolującego zamienił;- błędnie nie dopatrzył się w okolicznościach niniejszej sprawy oraz w dotychczasowej postawie samego Skarżącego możliwości zaistnienia okoliczności uzasadniających zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, pomimo iż jak wskazane zostało na str. 8 uzasadnienia decyzji przepis ten cyt. " (...) jest uznawany za przepis o charakterze wyjątkowym odnoszącym się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stan/e przewidzieć." przy czym dotychczasowej działalności skarżącemu nie sposób zarzucić braku doświadczenia (działalność prowadzona od 1989 roku w której od początku głównym źródłem i profilem był skup, transport i przerób odpadów złomu) oraz profesjonalizmu oraz zachowania należytej staranności, w tym wykonywania przewozu za pomocą doświadczonych kierowców, podczas gdy do stwierdzonego przez organ naruszenia doszło niewątpliwie z powodu zwykłej ludzkiej nierozwagi a nie celowego, umyślnego działania; brak wzięcia pod uwagę dotychczasowej praktyki transportowej skarżącego zgodnie z literą prawa, wyposażenia kierowcy skarżącego w odpowiednie tablice dotyczące obydwu rodzajów przewozów odpadów (dopełnienie nadzoru w kwestii oznakowania pojazdu), dochowania przez skarżącego należytej staranności, w tym zatrudniania kierowców z wieloletnim doświadczeniem oraz wiedzą, podczas gdy organ w żaden sposób nie uwzględnił ww. okoliczności podnoszonych przez stronę skarżącą nie dopuszczając tym samym nawet możliwości zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przewidzianych, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (wniosek na podstawie art. 119 pkt 2) p.p.s.a. i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, co następuje. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. dalej p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Wskazać jeszcze należy, że niniejsza skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie spawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy wskazać należy, iż art. 92a u.t.d., stanowiący podstawę wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny (por. np. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2460/11). Nie jest ona uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków oraz warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 3554/16; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2096/17). Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma zatem przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. np. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 3116/17). Celem tej kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia zatem domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Podkreślić ponadto należy, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ma charakter wyjątkowy i podlega interpretacji ścieśniającej. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem rygorystyczna z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dla zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj. brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia, oraz wystąpienie naruszenia wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 u.t.d. okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16; wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3353/16). Zatem określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Uzupełniając powyższe dodać należy jeszcze, że to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Wskazać też należy, że protokół kontroli będący w niniejszej sprawie podstawą do wymierzenia kary skarżącej spółce jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. To, co zostało w nim urzędowo potwierdzone objęte jest więc domniemaniem zgodności z prawdą. Domniemanie to może zostać obalone skutkiem przeprowadzenia innych dowodów w toku postępowania administracyjnego. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dowód z dokumentu urzędowego jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 440/14). Ponadto należy zauważyć - odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 zdanie 2 u.t.d., że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 4 u.t.d.). Zatem protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag, co do treści stwierdzonych tam ustaleń. Stosownie do uczynionych powyżej uwag to strona skarżąca powinna wykazać, że ustalenia zawarte w protokole kontroli nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach, środki transportu odpadów są oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 tej ustawy, minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowania środków transportu, biorąc pod uwagę właściwości odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, zostało wydane rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016. poz. 1742), które w § 9 ust. 1 stanowi, że środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze.zm.), oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Zgodnie z § 9 ust. 3 tego rozporządzenia, oznakowanie umieszcza się w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Stosownie natomiast do treści § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia oznakowanie środków transportu odpadów, powinno być czytelne i trwałe, w tym odporne na warunki atmosferyczne. Tymczasem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy co nie jest sporne w chwili zatrzymania do kontroli pojazd członowy był oznakowany literą "A", a nie był oznakowany tablicą z napisem "ODPADY". Zgodnie z z § 10 w przypadku środków transportu, o których mowa w § 9 ust. 1, przeznaczonych do transgranicznego transportu odpadów, zamiast oznakowania wskazanego w § 9 dopuszcza się oznakowanie środków transportu tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2)na której umieszcza się wielką literę "A" koloru czarnego o wysokości minimum 200 mm i szerokości linii minimum 20 mm. Kierowca po wykonaniu faktycznego transportu transgranicznego odpadów wbrew przepisom nie zmienił oznakowania. Powyższe zostało ustalone na podstawie treści protokołu podpisanego przez kierowcę bez zastrzeżeń (k. 11 akt administracyjnych) oraz dokumentacji fotograficznej (k.4, k.3 akt administracyjnych oraz z wyjaśnień samej skarżącej, która w treści odwołania wskazała, że to niefrasobliwość kierowcy spowodowała, że nie zmienił tablicy z "A" na "ODPADY" (k. 20 akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w okolicznościach rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia. Sąd podziela stanowisko organów w kwestii niewykazania w sprawie okoliczności przewidzianych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca prawidłowo pouczona o powyższym prawie, w toku postępowania nie wykazała zaistnienia okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. W załączniku nr 3 do u.t.d. zawarto wykaz naruszeń obowiązków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. Zgodnie z l.p. 4.8 kara pieniężna za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach wynosi 10.000 zł. Tym samym w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, iż skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów prawa skutkujących nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego, w wydanych decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1u.t.d. Organ nie naruszył także art. 92 b u.t.d. albowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania. Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, przy czym GITD poddał go prawidłowej ocenie. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ szczegółowo wskazał w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich konkretnie dowodów stwierdził wystąpienie wskazanych naruszeń. Wymogi procedury administracyjnej zostały zatem dochowane. Dodać należy, że zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej (por. wyroki NSA: z 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1475/14, z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1507/12). Wprawdzie organ administracji ma obowiązek ustalenia obiektywnie istniejącego stanu faktycznego sprawy, lecz wynikająca z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16). W takich przypadkach ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Skoro zaś skarżący nie wykazał skutecznie wystąpienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to nie było podstaw do zastosowania tego przepisu. W toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury w stopniu, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a tylko takie naruszenia mogłyby w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, by organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy bądź nieobiektywny. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę