III SA/Wr 53/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Protokolant referent Kamila Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 11 grudnia 2020 r. nr BP.501.1403.2020.1091.KA12.10991 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi A. W. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy, GITD) z dnia 11 grudnia 2020 r. nr BP.501.1403.2020.1091.KA12.10991 wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm., dalej uotd), Ip. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, art. 66 ust. 1, ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2020, poz. 110 ze zm., dalej: upord), § 5, § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2141), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia z dnia 31 grudnia 2002r. (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 2022), poz. 1.1.14, poz. 5.2.3 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kontroli ruchu drogowego – utrzymująca w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 22 czerwca 2020 r. nr WITD.DI.0152.XII0418/41/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. Organ I instancji nakładając karę pieniężną na stronę jako zarządzającego transportem wskazał, że nałożona kara była następstwem wykonywania przewozu drogowego (krajowy transport drogowy rzeczy) pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Powyższe zostało stwierdzone podczas kontroli drogowej - w dniu 12 lutego 2020 r. na autostradzie [...] w miejscowości M. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. W., przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu B. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B. PHU. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...]. W trakcie postępowania ustalono, że osobą zarządzającą u przedsiębiorcy w dniu 12 lutego 2020 r. była skarżąca. Organ wszczął postępowanie względem skarżącej jako osoby odpowiedzialnej za zarządzanie transportem. i w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 22 czerwca 2020 r. nałożył na stronę karę pieniężną. W odwołaniu od ww. decyzji strona zakwestionowała ustalenia organu odnośnie osoby odpowiedzialnej za stwierdzone naruszenia utd, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (k.p.a.), argumentowała, że osobą odpowiedzialną za stan techniczny pojazdów był przedsiębiorca. Wskazała strona, że zakres powinności jej i przedsiębiorcy wynika z umowy i regulaminu w firmie, który normuje zakresy obowiązków. Organ II instancji w wyniku rozpatrzenia odwołania utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że ustalenia kontroli drogowej nie budzą wątpliwości, w sprawie stwierdzono naruszenia polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne; lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Podczas kontroli stanu technicznego pojazdu na mobilnej linii diagnostycznej przeprowadzonej przez uprawnionego diagnostę - inspektora inspekcji transportu drogowego Pana J. W. - stwierdzono usterki o charakterze niebezpiecznym. Kontrola stanu technicznego naczepy ciężarowej wykazała nadmierne zużycie opon koła osi pierwszej z prawej strony, uszkodzony kord opony z widocznymi wystającymi drutami. Kontrola stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wykazała pęknięte tarcze hamulcowe z lewej i prawej strony. Dalej organ stwierdził, że skarżąca odpowiada za stwierdzone uchybienia na podstawie art. 92 a ust. 2 uotd jako zarządzający transportem. Wskazał organ, że wewnętrzna organizacja u przedsiębiorcy nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem. Okoliczność, że według wewnętrznych ustaleń, to przedsiębiorca zobowiązał się do kontroli stanu technicznego pojazdów nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem. Zrządzający transportem powinien znać stan techniczny pojazdów, aby prawidłowo zaplanować przewóz. Według organu odwoławczego wewnętrzna umowa regulująca obowiązki stron nie ma wpływu na odpowiedzialność zarządzającego transportem za organizowanie przewozu. Nie znalazł również organ podstaw do zastosowania art. 92c uotd, wskazując, że strona żadnych okoliczności jego zastosowanie nie podała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 107 § 1 Kpa, nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego odzwierciedlającego racje decyzyjne i tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego; 2) art. 7 i art. 8 Kpa, poprzez niepodjęcie przez organ odwoławczy działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przede wszystkim nie wezwał strony do przesłania umowy zawartej z przewoźnikiem nie wzięcie pod uwagę statusu i zakresu obowiązków strony postępowania wynikających z rejestru przedsiębiorców i deklaracji dotyczącej zakresu obowiązków i umowy zarządczej; 3) art. 9 i art. 10 § 1 Kpa, poprzez rozstrzyganie w trakcie toczącego się postępowania w zakresie naruszeń z załącznika nr 3 utd, co też przemawiało za zastosowaniem art. 138 § 2 Kpa, do czasu rozstrzygnięcia w tej sprawie; 4) art. 7, art. 11, art. 77 §1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez zaniechanie rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, przejawiające się brakiem odniesienia przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji do argumentów i zgłoszonych wniosków strony postępowania; 5) art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 140 Kpa poprzez brak w zaskarżonej decyzji uzasadnienia w zakresie możliwości świadczenia przez przedsiębiorcę obowiązków zarządczych i tym samym braku kwalifikacji prawnej rzekomego naruszenia z Ip. 15.1 załącznika nr 4 ustawy o transporcie drogowym przez osobę posiadającą certyfikat; 6) art. 92a utd, który w zakresie karania osoby fizycznej wykonującej zadania zarządzającego transportem, wskazanej w art. 7c tej ustawy, jest sprzeczny z normami prawa wspólnotowego, tzn. art. 4 ust. 2 lit a oraz lit. d rozporządzenia 1071/2009. Argumentowała strona, że organ nie wyjaśnił i nie uwzględnił podnoszonych przez stronę okoliczności związanych z podziałem obowiązków pomiędzy stroną a przedsiębiorcą B. W. Powołała się strona na umowę zawartą z przedsiębiorcą i regulamin. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd dokonując kontroli legalności decyzji nie znalazł podstaw dla zakwestionowania stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, tj. wykonywania transportu drogowego rzeczy pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - naruszenie lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Akta potwierdzają, że podczas kontroli stanu technicznego pojazdu na mobilnej linii diagnostycznej przeprowadzonej przez uprawnionego diagnostę stwierdzono usterki o charakterze niebezpiecznym. Kontrola stanu technicznego naczepy ciężarowej wykazała nadmierne zużycie opon koła osi pierwszej z prawej strony, uszkodzony kord opony z widocznymi wystającymi drutami. Kontrola stanu technicznego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wykazała pęknięte tarcze hamulcowe z lewej i prawej strony. Zasadnicza kwestia sporna dotyczy zasadności nałożenia kary pieniężnej na stronę jako zarządzającego transportem w związku ze stwierdzonymi naruszeniami na podstawie art. 92a ust. 2 uotd oraz załącznika nr 4 lp. 15.2. Strona twierdzi, że nie była jedynym zarządzającym transportem u przedsiębiorcy i powołuje się przy tym na wewnętrzne uregulowania (umowa, regulamin) obowiązujące u przedsiębiorcy, natomiast organ wskazuje, że u przedsiębiorcy był jeden zarządzający transportem – skarżąca. W zaistniałym sporze Sąd podzielił stanowisko organu. Dla rozstrzygnięcia sporu niezbędne jest odwołanie się do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm., dalej rozporządzenie nr 1071/2009). Rozporządzenie reguluje dostęp do zawodu przewoźnika drogowego i wykonywanie tego zawodu (art. 1 ust. 1). Jak wynika z motywów 1, 2 i 4 rozporządzenia nr 1071/2009, ma ono na celu unowocześnienie zasad dostępu do zawodu przewoźnika drogowego, aby zapewnić bardziej jednolite i skuteczniejsze stosowanie tych przepisów w państwach członkowskich w celu podniesienia poziomu kwalifikacji zawodowych przewoźników, racjonalizacji rynku, poprawy jakości świadczonych usług w interesie przewoźników drogowych, ich klientów i całej gospodarki, a także w celu zwiększenia bezpieczeństwa drogowego. Art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia przewiduje, że Przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. W rozporządzeniu przewidziana została również osoba zarządzającego transportem. Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia "zarządzający transportem" - oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Rozwinięcie powyższej definicji zawarte jest w art. 4 i wynika z niego dwojaki sposób wyznaczenia zarządzającego transportem. W art. 4 ust. 1 rozporządzania zarządzającego transportem wyznacza przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego, czyli osoba spełniająca wymogi z art. 3 ust. 1 rozporządzenia ( w tym posiadająca wymagane kompetencje zawodowe art. 3 ust. 1 lit.d). Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. Z kolei art. 4 ust. 2 dotyczy sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych z art. 3 ust. 1 lit. d) i wówczas właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczania zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1, pod warunkiem, że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. Jednocześnie w art. 4 ust. 3 przewidziano, że Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). A art. 4 ust. 4 stanowi, że Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem. Zauważyć także trzeba, że rozporządzenie nie definiuje w sposób szczegółowy zakresu obowiązków zarządzającego transportem. Z powołanych przepisów wynika, że ma on wykonywać zadania (związane z transportem, operacjami transportowymi) w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 ust. 1 lit. a) oraz art. 4 ust. 2 lit.)) i jednocześnie w art. 4 ust. 2 lit. b) wskazano, co w szczególności (katalog otwarty) winna precyzować umowa zawarta z osobą wyznaczoną na zarządzającego transportem (utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem). Ponadto w rozporządzeniu nr 1071/2009 wskazano, że przedsiębiorca wyznacza "przynajmniej jedną osobę fizyczną- zarządzającego transportem" (art. 4 ust. 1), a zatem dopuszczalne jest aby takich osób było kilka (więcej niż jedna). Zastrzega przy tym Sąd, że wielość zarządzających transportem w żaden sposób nie może niweczyć celów wynikających z rozporządzenia, czy prowadzić do jego obejścia, co każdorazowo wymaga oceny w danym stanie faktycznym. W sytuacji zatem wyznaczenia kilku zarządzających transportem niezbędne jest ustalenie zakresu ich obowiązków dla ustalenia ich odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Jednocześnie zwraca również Sąd uwagę, że w rozporządzeniu obok zarządzającego transportem mowa jest również o innych "odpowiednich osobach" określonych przez dane państwo członkowskie – art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009. Pojęcie to związane jest z wymogiem dobrej reputacji, który jest jednym z warunków wykonywania zwodu przewoźnika (z art. 3). Art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przewiduje m.in. (akapit drugi), że przy określaniu, czy przedsiębiorstwo spełnia wymóg dobrej reputacji, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Pojęcie "odpowiedniej osoby" w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1071/2009 obejmuje osoby inne niż zarządzający transportem, które ponoszą odpowiedzialność za zarządzanie obszarami działalności objętymi uregulowaniami prawa Unii wymienionymi w art. 6 ust. 1 akapit trzeci lit. b) tego rozporządzenia i które powinny w konsekwencji zapewnić przestrzeganie tych uregulowań przy wykonywaniu tych dziedzin działalności (...) (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 maja 2023 r. W sprawie C-155/22 RE przeciwko Bezirkshauptmannschaft Lilienfeld, przy udziale Arbeitsinspektorat NÖ Wald- und Mostviertel, ECLI:EU:C:2023:394, pkt 65). Dalej wskazać trzeba, że rozporządzenie nr 1071/2009 motyw 21 przewiduje, że (21) Państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia. Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. A art. 22 stanowi, że 1. Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich ich zmianach. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przedsiębiorcy lub jego siedzibę. 2. Sankcje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, cofnięcie takiego zezwolenia i stwierdzenie niezdolności zarządzających transportem do kierowania operacjami transportowymi. Sankcje mają chronić przestrzeganie przepisów rozporządzenia i służyć osiągnięciu celów realizowanych przez rozporządzenie i przepisy krajowe je realizujące. Skuteczność sankcji wyraża się poprzez zapewnienie wymierzenia kary bez utrudnień (co przyczyni się do realizacji celu, który chronią). Sankcje są odstraszające jeżeli zapewniają powstrzymanie się przed naruszeniem celów i przepisów, które chronią. Sankcje są proporcjonalne jeżeli są odpowiednie do osiągnięcia celów, które chronią i nie wykraczają poza to, co niezbędne. W przepisach krajowych - art. 7c uotd stanowi, że mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Jak również osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony zgodnie z art. 82g i nast. uotd. Jak stanowi art. 82g ust. 1 pkt 17) w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, datę utraty dobrej reputacji. Z przepisów uotd art. 92a ust. 2 wynika, że Zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 ust. 8 Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. A zatem za naruszenia określone w załączniku nr 4 do uotd można nałożyć kary na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 uotd, tj. 1) na zarządzającego transportem, 2) na osobę, o której mowa w art. 7c oraz 3) na każdą inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym. Sąd nie neguje, że dla prawidłowego zastosowania sankcji przewidzianej w art. 92a ust. 2 uotd ma znaczenie ustalenie kręgu osób, na które można nałożyć sankcje, w tym niezbędne jest ustalenie, czy u przedsiębiorcy jest jeden, czy kilku zarządzających. Powyższe jest istotne, mając na uwadze możliwość ustanowienia zgodnie z rozporządzeniem nr 1071/2009) kilku zarządzających transportem oraz mając na uwadze cel rozporządzenia i zapisy motywu 21 oraz art. 22 dotyczące ustanowienia sankcji skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających. Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy, w ocenie Sądu, organ wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące osoby zarządzającego transportem u przedsiębiorcy, na które winna być nałożona kara pieniężna. Z akt sprawy wynika, że organ zgodnie z obowiązującymi procedurami ustalił osobę zarządzającego transportem i stwierdził że u danego przedsiębiorcy nie występuje kilku zarządzających transportem. W aktach sprawy znajdują się informacje wynikające z obowiązujących rejestrów - pobrane z rejestru KREPTD, gdzie jako osoba zarządzającego transportem wskazana jest skarżąca. Ponadto z pisma 11 marca 2020 r. GITD wynika, że na dzień 12 lutego 2020 r. przedsiębiorca nie posiadał ważnych uprawnień, a z danych przekazanych przez Urząd Miejski Wrocławia do KREPTD wynika że na 12 lutego 2020 r. osobą zarządzającą transportem u przedsiębiorcy -była skarżąca. Natomiast powoływane przez stronę w odwołaniu i w skardze twierdzenia, że u przedsiębiorcy B. W. było kilku zarządzających transportem nie znajdują żadnego potwierdzenia (żadnych dowodów w tym zakresie nie przedłożyła też strona). Sąd podziela stanowisko organów, że ustanowienie osoby (czy osób) zarządzającego transportem wymaga dochowania określonych procedur i spełnienia określonych wymogów. Zarządzający transportem musi/ muszą być ustanowiony/ustanowieni z dochowaniem wymogów wynikających z obowiązujących przepisów unijnych i krajowych. A w sprawie u przedsiębiorcy nie było innego poza stroną zarządzającego transportem. Ponadto jak już Sąd wskazywał od osoby zarządzającego transportem należy odróżnić inne osoby wykonujące u przewoźnika czynności związane z przewozem drogowym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.