III SA/Wr 445/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 sierpnia 2025 r. nr BP.501.750.2025.2058.GR4. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z 27 sierpnia 2025 r. (nr BP.501.750.2025.2058.GR4.), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 dalej k.p.a.), art. 4 pkt 1 i 22, art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm. dalej u.t.d., ustawa o transporcie drogowym), art. 66 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm. dalej p.r.d.), § 5 i § 6 w związku z pkt. 1.2.1 lit. b) zdanie drugie załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019, poz. 2141 dalej rozporządzenie MSWiA) oraz lp. 1.1 i 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, Główny Inspektor) po rozpatrzeniu odwołania J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: P. "[...]" J. K. (dalej: strona, skarżący, odwołujący się) od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ I instancji, WITD, Wojewódzki Inspektor) z dnia 18 lutego 2025 r. (nr WITD.DI.0152.IV0184/13/25) o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych), utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. W dniu 12 grudnia 2024 r., poddano kontroli drogowej pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. W toku kontroli stwierdzono usterkę niebezpieczną tego pojazdu, określoną jako pkt. 1.2.1 lit. b) zd. 2 załącznika nr 1 rozporządzenia MSWIA tj. w zakresie sprawności hamulca roboczego - siła hamowania na danym kole wynosi mniej niż 50% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi w przypadku osi kierowanych, stanowi usterkę niebezpieczną układu hamulcowego. Na osi kierowanej siła hamowania koła lewego wyniosła 0,300 kN, na kole prawym wyniosła 8,294 kN. Różnica siły hamowania między kołami wyniosła 96,38%. Pojazdem w chwili zatrzymania kierował J. F., który wykonywał przewóz drogowy rzeczy z T. do Z. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub wymaganej licencji. Jednocześnie kierujący okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego skarżącemu. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że wykonywał przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy, u którego jest zatrudniony na umowę zlecenie. Kierujący nie okazał innych dokumentów uprawniających stronę do wykonywania przewozu. Z dokonanych czynności sporządzono: protokół kontroli nr [...] oraz protokół przesłuchania świadka z dnia z dnia 12 grudnia 2024 r. Pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. WITD zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu oraz wezwał do złożenia stosownych dokumentów i wyjaśnień w związku z kontrolowanym przewozem. Pismem z dnia 23 stycznia 2025 r. organ I instancji powiadomił stronę o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie. Pisma pozostały bez odpowiedzi. W dniu 18 lutego 2025 r. organ I instancji wydał decyzję nr WITD.DI.0152.IV0184/13/25 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł na stronę za naruszenia polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa (lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd (Ip. 9.2 załącznika nr 3 utd.). Strona wniosła odwołanie w terminie wskazując na brak wnikliwego rozpoznania sprawy, dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, pominięcie możliwości wypowiedzenia się w sprawie odwołującego się, błędne zastosowanie art. 5. ust. 1 art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d. Uzasadniając wydanie zaskarżonej decyzji Główny Inspektor przywołał treść art. 4 pkt 22 u.t.d., art. 5 ust. 1 u.t.d., art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d., 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, tj. lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., powołał treść przepisów ustawy o transporcie drogowym: art. 4 pkt 1 pkt 3 pkt 4, art. 5 ust. 1. Organ II instancji wskazał, że z pisma informacyjnego Starostwa Powiatowego w Oleśnicy z dnia 21 stycznia 2025 r. wynika, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą nie posiadał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu rzeczy i wyjaśnił, że przewóz wykonywany zatrzymanym do kontroli pojazdem stanowił krajowy transport drogowy rzeczy. Stosownie do art. 4 pkt 3 u.t.d. transport drogowy oznacza też każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, czyli przewóz na potrzeby własne. Organ II instancji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przewożony ładunek został sprzedany przez przedsiębiorcę, a także wykonywany był pojazdem będącym w posiadaniu strony, jednak w chwili zatrzymania do kontroli kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorcy w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 277dalej k.p.), tj. na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. O ww. fakcie zeznał kierowca do protokołu przesłuchania świadka oraz potwierdził przekazując umowę zlecenia ze stroną. Główny Inspektor stwierdził, że po analizie okazanej umowy zlecenia nr 01/11/2024 nie spełnia ona warunków wskazanych w art. 2 w zw. z art. 22 oraz 29 k.p. W opinii organu odwoławczego strona nie przedstawiła dowodów świadczących, że kierowca był jej pracownikiem. Tym samym organ odwoławczy uznał zarzuty strony za bezzasadne. Materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu świadczy o wykonywaniu przez stronę transportu drogowego rzeczy bez wymaganych uprawnień, nie zostały spełnione przesłanki przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4. Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia łub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd; Ip. 9.2 załącznika nr 3 utd., GITD przywołał treść art. 66 ust. 1 ustawy p.r.d. oraz przepisy rozporządzenia MSWiA: §5 ust. 1, §5 ust. 7 oraz pkt 1.2.1 lit. b) zd. 2 załącznika nr 1 do ww. rozporządzenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdzona w pojeździe marki [...] o nr rej. [...], różnica siły hamowania między kołami osi kierowanej wynosząca 96,38% stanowi usterkę niebezpieczną w zakresie sprawności hamulca roboczego tj. siła hamowania na danym kole wynosi mniej niż 50% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi w przypadku osi kierowanych stosownie do pkt 1.2.1. lit. b) zd. 2 rozporządzenia MSWiA. Powyższe, udokumentowane protokołem kontroli, należało uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. W konsekwencji czego kontrolujący zatrzymał dowód rejestracyjny pojazdu i zakazał dalszej jazdy. Stosownie do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane, jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą w wysokości 2.000 zł - za każdy pojazd. Organ II instancji podkreślił, że kierowca podpisał protokół kontroli drogowej, protokół przesłuchania świadka oraz protokół drogowej kontroli technicznej bez uwag i zastrzeżeń czym potwierdził ustalenia kontrolujących, ponadto strona zarówno w toku postępowania przed organem I instancji jak i organem odwoławczym nie przedstawiła dowodów na inny niż stwierdzony przez kontrolujących stan faktyczny. Ponadto strona nie przedłożyła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Reasumując, GITD uznał po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, że decyzja WITD jest prawidłowa, a zarzuty strony są niezasadne. Strona nie zgodziła się z tym rozstrzygnięciem i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, powyższej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania J. K. w zakresie sytuacji organizacyjnej i prawnej w jego przedsiębiorstwie odnośnie pracy J. F. oraz w zakresie ustalenia charakteru stosunku prawnego łączącego skarżącego z kierującym J. F. i nie ustalenie czy J. F. był pracownikiem skarżącego, czy też zleceniobiorcą. Mając powyższe na względzie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przyznanie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Sądem wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącego decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego - jak i poprzedzającą ją decyzją organu administracyjnego pierwszej instancji - jest niewłaściwa. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy Sąd przyjął, co następuje. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do zasady wyrażonej w art. 92a ust. 1 wskazanej ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł (ust. 3). Przepis art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Pod lp. 1.1a. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wymienione jest naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji wspólnotowej. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12 000 zł. Przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przewiduje natomiast, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Powołany przepis pozostaje w związku z art. 5a ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, z którego wynika, że podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1072/2009. Zgodnie zaś z zasadą ogólną wyrażoną w art. 3 przywołanego rozporządzenia wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz, jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego, świadectwa kierowcy. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowej kwalifikacji wykonywanego przez skarżącego przewozu. W ocenie organu, skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa. W ocenie skarżącego był to natomiast przewóz na potrzeby własne, do którego nie stosuje się ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób. Niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – stosownie do art. 4 pkt 4 u.t.d. stanowi z kolei każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W świetle oceny sytuacji skarżącego, dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych w ww. przepisie warunków. W sytuacji, gdy w chwili wykonywania transportu któryś z warunków nie jest spełniony, wykonywany przewóz stanowi transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 u.t.d. z wszystkimi tego konsekwencjami. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały w rozpoznawanej sprawie, że wykonywany przez stronę skarżącą przewóz nie spełniał wszystkich wskazanych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przesłanek. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym nie można bowiem uznać, że została spełniona przesłanka wskazana w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d., tj. że w dniu kontroli pojazdem kierował pracownik skarżącej. Podkreślić bowiem należy, że kierowca przesłuchany w charakterze świadka zatrzymany do kontroli zeznał 12 grudnia 2024 r., że wykonywał przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy J. K. na podstawie umowy zlecenia, podkreślił, że pracuje od 11 grudnia 2024 r., zeznał ponadto że prowadzi również własną działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego rzeczy, ale od około dwóch tygodni nie wykonywał przewozów ze względu na brak zleceń (k. 3 akt adm.). Sąd stwierdził, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się umowa zlecenie z 6 listopada 2024 r., której zleceniobiorcą był kontrolowany kierowca (k.5 akt adm.). Była to jedyna umowa, którą przedłożył kontrolowany kierowca inspektorowi. Treść samej umowy dostarczonej przez skarżącego w sposób jednoznaczny wskazuje, że nie mamy do czynienia ze stosunkiem pracy, czy nawet stosunkiem prawnym odpowiadającym umowie o pracę. Przede wszystkim postanowienia umowy wskazują, że mamy do czynienia z jednostkowym wykonaniem transportu, a nie z wykonywaniem pracy w charakterze kierowcy przez pewien czas. Umowa została bowiem zawarta na zaledwie jeden dzień z wynagrodzeniem w wysokości 22,80 zł brutto za godzinę, podstawą otrzymania wynagrodzenia jest wystawienie rachunku i będzie ono płatne gotówką w ciągu trzech dni od dnia otrzymania przez zleceniodawcę rachunku. Dodatkowo w umowie wyraźnie zaznaczono, że z tytułu jej zawarcia zleceniobiorca nie nabywa żadnych uprawnień pracowniczych, a do spraw nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o umowie zlecenia. Zebrane w postępowaniu dowody, w opinii Sądu, uprawniały organy do przyjęcia, że kierujący kontrolowanym samochodem ciężarowym nie był pracownikiem skarżącego. Dokonując oceny treści stosunku prawnego łączącego strony podkreślenia również wymaga, że kierowca, który był stroną umowy na podstawie której wykonywał kontrolowany przejazd, sam konsekwentnie potwierdził jej charakter, wskazując, że na zlecenie skarżącego wykonywał sporny przejazd. W konsekwencji zarzut skarżącego dotyczący zaniechania przesłuchania go w zakresie ustalenia stosunku prawnego łączącego stronę z kierującym nie znajduje akceptacji Sądu. Podkreślić bowiem należy, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca chce skorzystać z udogodnień związanych z niezarobkowym przewozem drogowym - przewozem na potrzeby własne - to jego obowiązkiem jest zadbanie o takie ukształtowanie umowy zawieranej z kierowcą, któremu powierzono wykonywanie w ramach przedsiębiorstwa przejazdów, aby jej treść (w tym również jej nazwa) wprost i bez potrzeby przeprowadzania dedukcji dawała podstawy do przyjęcia przez organy uprawnione do kontroli drogowej, że jest to umowa o pracę. Nie jest bowiem rzeczą organów dokonywanie ustaleń w zakresie rzeczywistej treści stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z kierowcą, ponieważ nie są one wyspecjalizowane. Ponadto, w myśl art. 86 k.p.a. "Jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę..." natomiast w rozpoznawanej sprawie organy wyjaśniły wszystkie fakty niezbędne do rozpoznania tej sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd podkreśla, że zatrudnienie kierowców na podstawie innych umów niż umowa o pracę jest jak najbardziej dopuszczalne i ustawa o transporcie drogowym nie narzuca przedsiębiorcom żadnych konkretnych form zatrudnienia. Ustawa ta przewiduje jedynie szczególny warunek dla uznania przewozu za przewóz na potrzeby własne w postaci wymogu prowadzenia pojazdu w ramach takiego przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Tak precyzyjne określenie warunków, jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje przewóz nieodpłatnie na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności, nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom, gdy przedsiębiorca pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. W konsekwencji na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić sprzedane przez siebie towary ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne. W ocenie Sądu obowiązki te zostały skonstruowane w sposób precyzyjny i zrozumiały i nie stanowią one ograniczenia działalności gospodarczej, ani nie są nieuzasadnioną restrykcją. Wskazując natomiast na stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, wskazać trzeba, że strona (w odwołaniu i skardze) nie kwestionowała faktu nieprawidłowości w zakresie sprawności hamulca roboczego. Ponadto wydruk badania pojazdu w Mobilnej Jednostce Diagnostycznej wykazał, że siła hamowania na danym kole wynosiła mniej niż 50% największej zmierzonej siły hamowania na drugim kole tej samej osi w przypadku osi kierowanych. Sąd stwierdza, że opisana usterka niebezpieczna układu hamulcowego została również potwierdzona protokołem kontroli podpisanym bez uwag przez kontrolowanego kierowcę. W konsekwencji organ słusznie uznał, że wymierzenie kary za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy, stosownie do treści lp. 9.2 załącznika nr 3 do utd, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane, jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą w wysokości 2.000 zł - za każdy pojazd. Stwierdzić należy, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu. Organy należycie rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a organ odwoławczy odniósł się do podniesionych przez stronę w odwołaniu zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie zarówno w zakresie podstawy faktycznej, jak i prawnej. Skarżącemu zapewniono również czynny udział w sprawie w toku całego postępowania. Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 §1 art. 80 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.