III SA/Wr 431/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) Protokolant specjalista Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr SKO.RD/41/126/24 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie nałożenia obowiązku uiszczenia kwoty z tytułu kosztów usunięcia z drogi, przechowywania i oszacowania pojazdu uchyla zaskarżoną decyzję.

UZASADNIENIE: Przedmiotem skargi E. L. (dalej: skarżąca, strona skarżąca, strona, wnioskodawczyni) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: Kolegium, SKO, organ) z dnia 4 sierpnia 2025 r., numer SKO .RD/41/126/24, odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia 10 września 2024 r. nr SKO.RD/41/52/24 w sprawie nałożenia obowiązku uiszczenia kwoty 18 670 zł z tytułu kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości pojazdu marki [...], oznaczonego numerem rejestracyjnym [...] – z uwagi na brak wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. złożyła do organu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją z dnia 10 września 2024 r., wskazując, że odnalazła kopię umowy sprzedaży z dnia 20 marca 2016 r., potwierdzającą fakt, iż nie była ona właścicielką rzeczonego pojazdu w okresie objętym decyzją. We wniosku wskazano, że wnioskodawczyni zamieszkuje na stałe w H., gdzie wyprowadziła się kilka lat temu i uprzednio nie mogła przyjechać do kraju celem poszukiwania dokumentu sprzedaży pojazdu. Strona podała, że przyleciała do kraju w dniu 26 listopada 2024 r. celem uporządkowania spraw związanych z majątkiem po zmarłej [...] i kopię powyższej umowy sprzedaży odnalazła przeglądając rzeczy w mieszkaniu po zmarłej [...]. W ocenie strony przedłożenie dokumentu umowy sprzedaży spełnia przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.). Do wniosku strona załączyła kopię umowy sprzedaży pojazdu. W toku postępowania Kolegium wezwało wnioskodawczynię do przedstawienia daty, w której powzięła informację o okolicznościach wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, w odpowiedzi na co strona w piśmie z dnia 23 lutego 2025 r. złożyła wnioski dowodowe i wskazała, że kopię umowy sprzedaży odnalazła w dniu 28 listopada 2024 r., a ponadto, że oryginał tego dokumentu został przekazany nabywcy pojazdu momencie sprzedaży, natomiast w jej posiadaniu znajduje się jedynie kopia. Strona zwróciła się również do organu o wystąpienie do nabywcy pojazdu celem przedstawienia oryginału umowy sprzedaży z dnia 20 marca 2016 r. Postanowieniem z dnia 31 marca 2025 r. (SKO.RD/41/126/24) organ wznowił postępowanie administracyjne. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przyjął za wiarygodną datę 28 listopada 2024 r. jako datę powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia przez stronę. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 4 sierpnia 2025 r. organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z uwagi na brak wystąpienia przesłanki wznowienia. Organ powołał się m.in. na treść przepisów art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1, art. 149 § 2 i 3, art. 151 § 1 oraz art. 16 § 1 k.p.a. i stwierdził, że przy ocenie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., warunkiem jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej, ich istotne znaczenie dla sprawy (wpływ na zmianę treści decyzji) oraz to, że były one nieznane organowi wydającemu decyzję oraz stronie lub, jeśli były znane stronie, zostały one po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Dalej organ powołał się na treść przepisu art. 75 k.p.a. oraz poglądy orzecznictwa i doktryny, zgodnie z którymi kserokopii dokumentu przyznaje się moc dokumentu oryginalnego wyłącznie wtedy, gdy jest ona uwierzytelniona, a niepoświadczona kserokopia nie może być uznana za dowód w sprawie. W tym kontekście organ wskazał, że w sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o kserokopię umowy sprzedaży z dnia 20 marca 2016 r., która nie może stanowić dowodu i jej przedłożenie przez stronę nie daje możliwości uchylenia decyzji ostatecznej, ponieważ nie został przedstawiony dowód wyzbycia się prawa własności przez wnioskodawczynię. Następnie organ zauważył, że ewentualny dowód przedstawiony przez stronę i tak nie wpływałby na sposób rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w Kamiennej Górze, orzekając o przepadku pojazdu, orzekł w zakresie merytorycznym, w tym także w odniesieniu do przyjętego stanu własności pojazdu z dnia usunięcia, a orzeczenie to ma charakter konstytutywny. Zdaniem organu oznacza to, że jego rolą w sprawie orzeczenia kosztów usunięcia pojazdu nie jest ustalanie własności pojazdu, gdyż orzekał o tym sąd powszechny, a przedstawiony ewentualny dowód nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia, determinowany wyrokiem sądu powszechnego. Zatem w ocenie organu w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki wznowienia postępowania , nie został bowiem przedstawiony nowy dowód w rozumieniu art. 75 k.p.a., a przedstawione okoliczności nie są istotne dla sprawy. Pismem z dnia 17 września 2025 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję, zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, poprzez zaniechanie badania stanu własności pojazdu na etapie postępowania administracyjnego i stwierdzenie, iż orzeczenie sądowe o przepadku rzeczy ma charakter wiążący organ administracyjny w zakresie ustalania własności pojazdu objętego dyspozycją przepadku, względnie też; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130a ust. 10 i ust. 10h Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 265 § 1 k.p.c. poprzez oparcie decyzji o orzeczenie sądu o przepadku rzeczy wydanego bez udziału strony postępowania, która zamieszkiwała w czasie wydania orzeczenia sądowego poza granicami kraju, jak również w sytuacji, gdy strona postępowania nie została wcześniej z tych samych względów prawidłowo powiadomiona o obowiązku odebrania pojazdu, a w konsekwencji: 3) naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uchylenie się od podjęcia czynności celem ustalenia kwestii, czy przedmiotowy pojazd w dniu wydania dyspozycji o usunięciu stanowił własność P. S., w szczególności przez niewystąpienie do ubezpieczyciela pojazdu o informację o ubezpieczonym i zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej celem wezwania i przesłuchania tej osoby na potwierdzenie faktu własności pojazdu w dacie wydania dyspozycji jego usunięcia. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że walor prawomocnego rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 365 § 1 k.p.c. dotyczy jedynie przepadku rzeczy (pojazdu samochodowego), i nie ma on charakteru ustalającego. Postanowienie sądu powszechnego wiąże się z przejściem własności pojazdu na rzecz pojazdu, nie ma zaś na celu ustalanie kwestii właścicielskich. Zatem nie wiąże ono organu administracji w kwestii osoby właściciela pojazdu. Strona powołała się w tym zakresie na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niezależnie od powyższego strona wskazała, że była nienależycie reprezentowania a postępowaniu sądowym o przepadek rzeczy, ponieważ w tamtym czasie nie zamieszkiwała w kraju, a ponadto nie została prawidłowo poinformowana i obowiązku odebrania pojazdu. Dalej podniesiono, że organ zaniechał w sprawie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego, poprzestając na stwierdzeniu, że kserokopia nie może stanowić dowodu. Zdaniem strony organ winien poczynić własne ustalenia co do własności pojazdu i podjąć czynności dowodowe celem wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na powyższe zarzuty, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja SKO odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej tego organu w sprawie nałożenia obowiązku uiszczenia kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości pojazdu, z uwagi na brak wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Na wstępie przypomnieć należy, że postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie toczyło się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, który zmierza do weryfikacji decyzji ostatecznej, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte wadliwością wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 k.p.a.) wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (powołanie przesłanki wznowieniowej, zachowanie terminu z art. 148 k.p.a., oczywisty brak przymiotu strony), kolejny zaś - mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu - dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia, a następnie rozstrzygania o istocie sprawy w sytuacji wystąpienia podstaw wznowieniowych. W art. 151 § 1 i 2 k.p.a. ustawodawca wskazał z kolei na możliwe rodzaje rozstrzygnięć podjętych we wznowionym już postępowaniu - tj. odmowę uchylenia decyzji (§ 1 pkt 1), uchylenie decyzji dotychczasowej i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy (§ 1 pkt 2) oraz stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). W przypadku niestwierdzenia przesłanek wznowienia, wydaje się decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli zatem prowadząc wznowione postępowanie, organ administracyjny dojdzie do wniosku, iż nie zachodzi zgłoszona przez stronę przesłanka wznowienia postępowania, to powinien wydać decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Z kolei według art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. - powołanego przez skarżącą jako podstawa wszczętego postępowania administracyjnego - w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Przechodząc do rozpoznawanej sprawy, Sąd nie podziela argumentacji organu, że podniesione przez skarżącą okoliczności wskazujące na wystąpienie przesłanki warunkującej wznowienie postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie zachodzą. Należy przy tym wskazać, że organ poczynił na wstępie prawidłowe założenie, że warunkiem stwierdzenia tej przesłanki jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej, ich istotne znaczenie dla sprawy (wpływ na zmianę treści decyzji) oraz to, aby były one nieznane organowi wydającemu decyzję oraz stronie lub, jeśli były znane stronie, zostały one po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Powyższe słuszne założenie nie przełożyło się jednak na prawidłową ocenę okoliczności sprawy. Nie można się bowiem zgodzić z organem, że przedstawiona przez stronę kserokopia dokumentu umowy sprzedaży pojazdu z dnia 20 marca 2016 r. (pomijając w tym momencie kwestie związane z jej wartością dowodową, o czym będzie mowa poniżej) miałaby dotyczyć okoliczności nieistotnych dla sprawy w tym znaczeniu, że ewentualne ustalenie, iż doszło do sprzedaży tego pojazdu przez skarżącą oraz - w konsekwencji – iż nie posiadała ona przymiotu właściciela tego pojazdu w momencie wydania dyspozycji jego usunięcia pojazdu, miałoby nie mieć wpływu na zmianę treści decyzji ostatecznej, której dotyczył wniosek skarżącej o wznowienie postępowania. W szczególności Sąd nie podziela oceny organu dotyczącej braku prawnej możliwości dokonania odmiennej oceny okoliczności sprawy odnośnie przyjętego stanu własności pojazdu z dnia usunięcia, niż wynika to z postanowienia Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze w z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 341/21, dotyczącym przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Kamiennogórskiego. Organ stał na stanowisku, że sąd powszechny, orzekając o przepadku pojazdu, orzekł w zakresie merytorycznym także w odniesieniu do kwestii właścicielskich, z czego organ wyciągnął następnie wniosek, że jego rolą w sprawie orzeczenia kosztów usunięcia pojazdu nie jest ustalanie stanu jego własności i w tym kontekście zdaniem organu przedstawione przez stronę okoliczności nie są istotne dla sprawy. Sąd zważył, że w myśl art. 130a ust. 10e u.p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd wziął pod uwagę, że w orzecznictwie istnieją rozbieżności co do związania stanowiskiem sądu powszechnego, wyrażonym na podstawie art. 130a ust. 10e u.p.r.d. Sąd stoi na stanowisku, że prawomocne postanowienie sądu, mocą którego orzeczono o przepadku pojazdu i w sentencji którego wskazano, że ów przepadek obejmuje pojazd stanowiący własność strony postępowania, na którą nałożono obowiązek poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu), nie przesądza ostatecznie, kto - w dacie wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi publicznej - był jego właścicielem. Podobne stanowisko zajęły m.in: NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2348/16, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 67/19, WSA w Gliwicach w wyroku z 15 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 515/18 (CBOSA). Odmienna teza (tzn., że decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h u.p.r.d., jest decyzją w pełni związaną) wyrażona została chociażby w wyroku NSA z dnia 25 maja 2017 r., I OSK 2142/15). Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że prawomocność materialna sentencji postanowienia sądu powszechnego (jej przedmiot) dotyczy jedynie ostatecznego rezultatu rozstrzygnięcia a nie przesłanek, które do niego doprowadziły (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z 2 czerwca 2016 r., III SA/Po 388/15). Walor prawomocnego rozstrzygnięcia, zawartego w postanowieniu sądu powszechnego, dotyczył przepadku rzeczy (pojazdu). Nie miało ono zatem charakteru ustalającego. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności rzeczy na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie było natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich - tym bardziej, że - zgodnie z art. 130a ust. 10d u.p.r.d. - możliwe jest orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela, ani osoby uprawnionej. Takie rozwiązanie jest możliwe dlatego, że nabycie prawa własności przez powiat, które następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku, jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym (tak: wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., I OSK 544/16). Przepis art. 130a ust. 10e u.p.r.d. określa granice kognicji sądu powszechnego w sprawach o przepadek pojazdu. W tych sprawach sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Inne są więc przesłanki rozstrzygania w sprawie przepadku pojazdu, inne zaś w sprawie ponoszenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, czy zniszczenia pojazdu. Trzeba też wskazać, że stanowiący podstawę prawną ostatecznej decyzji o nałożeniu obowiązku uiszczenia kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości pojazdu przepis art. 130a ust. 10h u.p.r.d. przewiduje, że powyższe koszty powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i). Wynika stąd, że kwestie te ustalane są przez organ administracji, który wydaje decyzję w powyższym przedmiocie. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska organu, że przedłożona przez stronę kserokopia umowy sprzedaży (w razie złożenia oryginału tej umowy) nie mogłaby stanowić dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy, tzn. dowodu mającego wpływ na sposób jej rozstrzygnięcia. Skoro bowiem ustalenie kwestii własności pojazdu na moment wydania dyspozycji jego usunięcia leży w kompetencji organu i organ nie jest w tym zakresie związany orzeczeniem sądu powszechnego o przepadku pojazdu, dowód ten, zmierzający do wykazania, że skarżąca nie była właścicielką pojazdu w tym okresie, z pewnością mógłby wpłynąć na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia, a mianowicie nakładającego obowiązek uiszczenia kosztów usunięcia z drogi publicznej, przechowywania oraz wyceny wartości pojazdu na osobę będącą wówczas faktycznym właścicielem tego pojazdu. Sąd podziela również stanowisko i argumentację strony skarżącej, dotyczącą naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, a to art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie czynności celem wszechstronnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu rację należy przyznać skarżącej, że organ bezpodstawnie uchylił się od wykonania czynności zmierzających do ustalenia kwestii, czy przedmiotowy pojazd w dniu wydania dyspozycji o usunięciu stanowił własność innej osoby, w szczególności biorąc pod uwagę, że skarżąca przedłożyła w tej mierze kserokopię umowy sprzedaży pojazdu, wskazała na okoliczności związane z niemożliwością odnalezienia oryginału tej umowy (w tym zamieszkiwanie za granicą i przypadkowe odnalezienie kserokopii umowy w mieszkaniu po zmarłej [...]) oraz – co istotne – wprost zwróciła się do organu o podjęcie działań celem odnalezienia oryginału tej umowy lub zweryfikowania okoliczności sprzedaży pojazdu w inny sposób (pismo z dnia 23 lutego 2025 r.). Sąd wziął pod uwagę, że postępowanie administracyjne toczące się w trybie wznowieniowym ma okrojony zakres i ogranicza się do badania, czy wydana decyzja ostateczna powinna zostać uchylona w ściśle określonych przypadkach, nie oznacza to jednak, że w tym postępowaniu organ miałby być zwolniony z przestrzegania zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady dążenia do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy z art. 77 k.p.a. W tym kontekście zdaniem Sądu organ winien był podjąć określone czynności celem poszukiwania oryginału umowy sprzedaży z dnia 20 marca 2016 r. Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, kserokopia tej umowy nie może stanowić dowodu, w tym również nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i z tą częścią argumentacji organu Sąd całkowicie się zgadza. Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że skoro nowym dowodem, mającym – jak już wcześniej wywiedziono – istotne znaczenie dla sprawy - mógłby być oryginał tej umowy sprzedaży i strona wskazywała, że nie jest w jego posiadaniu, a odnalazła jedynie kserokopię, jednocześnie zwracając się w tym zakresie do organu o podjęcie działań w celu jego odnalezienia, to organ nie mógł skutecznie zasłonić się argumentem o braku wartości dowodowej kserokopii tej umowy bez podjęcia takich działań. Warto też zauważyć, że strona już we wniosku o wznowienie postępowania argumentowała, że dokument w postaci umowy sprzedaży spełnia przesłanki warunkujące wznowienie postępowania w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w kolejnym piśmie z dnia 23 lutego 2025 r. – odpowiedzi na wezwanie organu do przedłożenia jego oryginału - podała przyczyny, dla których nie jest w jego posiadaniu i wniosła o wystąpienie przez organ do nabywcy z wezwaniem m.in. do jego przedstawienia. Oznacza to, że strona (podobnie jak organ) traktowała właśnie oryginał dokumentu umowy sprzedaży jako nowy dowód w sprawie, a złożoną kserokopię – jako "ślad" jej zawarcia. Tym bardziej zatem organ nie mógł zignorować wniosków strony i uchylić się od podjęcia czynności związanych z poszukiwaniem oryginału tego dokumentu. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku i podjąć wskazane czynności.