I SA/Po 312/26

Dnia 23 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 29 października 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niezłożenie zawiadomienia o nabyciu pojazdu w terminie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 maja 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100,- zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium, organ odwoławczy lub organ II instancji) z 29 października 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent lub organ I instancji) z 14 maja 2025 r. o nałożeniu na Z. sp. z o.o. w P. (dalej: strona lub skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 1000,00 zł za niewykonanie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Ww. decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że nabycie ww. pojazdu nastąpiło 19 kwietnia 2024 r. Potwierdzenie zgłoszenia nabycia pojazdu zostało złożone w Urzędzie Miasta P. 17 lipca 2024 r. Prezydent Miasta P. decyzją z 14 maja 2025 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wys. 1000,00 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia w ustawowym terminie. Podstawę prawną decyzji był m.in. przepis art. 140mb ust. 3 w zw. z art. 73 ust. 1, art. 73aa ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm. dalej: P.r.d.). W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że zgodnie z wpisem do KRS strona postępowania jest przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium kraju działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, zatem miała 90 dni na złożenie w/w wniosku, z czego się wywiązała. Pismem z 19 lipca 2024 r. poinformowano stronę o braku możliwości zarejestrowania ww. pojazdu z uwagi na brak wymaganych dokumentów. W piśmie wezwano stronę do uzupełnienia wniosku i umówienia się na wizytę celem rejestracji pojazdu w terminie 14 dni od otrzymania pisma. W dniu 18 sierpnia 2024 r. strona przesłała za pośrednictwem e-Puap wniosek o wydłużenie terminu na uzupełnienie braków do 18.11.1024 r. Organ uznał, że strona dochowała należytej staranności przy próbie dochowania ustawowego terminu realizacji swoich zobowiązań dlatego postanowieniem z dnia 6 września 2024 r. przychylił się do wniosku strony i wydłużył termin. W dniu 28 listopada 2024 r. organ poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie wniosku. Z kolei 23 grudnia 2024 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, jednocześnie ponownie wnosząc o wydłużenie terminu do 31.01.2025 r. Wnoszący powinien uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, czego nie uczynił. Ponadto, jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu należy dopełnić czynności, dla której określony był termin, czyli do wniosku o przywrócenie terminu strona powinna dołączyć wszystkie brakujące dokumenty, w tym zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Tymczasem strona wymaganych dokumentów nadal nie uzupełniła. Powyższe wskazuje, że wniosek o przywrócenie terminu, złożony w trybie art. 58 kpa, nie spełnia przesłanek tego artykułu - strona nie dołączyła brakujących dokumentów oraz istnieją wątpliwości, co do zachowania ustawowego terminu złożenia wniosku o przywrócenie terminu oraz co do winy strony w niedochowaniu terminu. W związku z tym 8 stycznia 2025 r. organ odmówił przywrócenia terminu. W dniu 27 stycznia 2025 r. strona postępowania złożyła kolejny wniosek o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków przywołując art. 58 kpa. Pismem z 3.02.2025 r. wezwano stronę do wskazania intencji przesłanego wniosku z 27.01.2025 r., tj. czy zamiarem strony było wniesienie zażalenia na postanowienie z 8.01. 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu, czy złożenie ponownego wniosku w sprawie już rozstrzygniętej. Poinformowano przy tym, że organ nie może rozstrzygać ponownie w sprawie, w której wydał już rozstrzygnięcie, gdyż skutkowałoby to nieważnością drugiego rozstrzygnięcia, w myśl art. 156 § 1 pkt 3 kpa, w zw. z art. 126 kpa. W dniu 2.03.2025 r. strona poinformowała, że pismo z 27.01.2025 r. stanowi ponowny wniosek o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku. W tym zakresie, tj. przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o rejestrację, organ postanowił już 8.01.2025 r., odmawiając przywrócenia terminu. Biorąc pod uwagę powyższe ponownie 4 marca 2025 r. postanowiono o odmowie rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu. Organ wskazał, że istnieje zatem możliwość spełnienia ww. obowiązku złożenia wniosku o rejestrację w dowolnym dniu określonego przez ustawodawcę terminu, także tym ostatnim, który dodatkowo przez organ został wydłużony i łącznie wyniósł 213 dni. Organ rozważył również, czy w danej sprawie istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu. Prezydent Miasta P., będący organem administracji publicznej właściwym w sprawie prowadzenia postępowań administracyjnych w zakresie nakładania administracyjnych kar pieniężnych za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, jest w przedmiotowej sprawie związany obligatoryjnym obowiązkiem wszczęcia postępowania, mającego się zakończyć wydaniem rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej, orzekającej co do istoty sprawy. Podkreślenia wymaga to, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 140mb P.r.d. ma charakter tzw. orzeczenia związanego, co oznacza, że w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisu organ zobligowany jest do nałożenia kary pieniężnej. Użyte we wskazanym przepisie sformułowanie "podlega" oznacza, że decyzja wydawana na jego podstawie nie została pozostawiona swobodnemu uznaniu organu administracyjnego, lecz jest rozstrzygnięciem związanym. Ustawodawca, w obowiązujących przepisach prawa, wskazuje, że w przedmiotowych sprawach nie znajdują zastosowania regulacje dotyczące dyrektyw wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, tj. okoliczności, mogących mieć wpływ na wysokość wymierzanych kar pieniężnych, działania siły wyższej, a także możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Wobec powyższego, ustawodawca w przepisach procesowych nie pozostawił jakiejkolwiek możliwości na odstąpienie od nakładania administracyjnych kar pieniężnych za niezłożenie w terminie wniosku o rejestrację. Reasumując, organ rejestracyjny w ramach prowadzonego postępowania w pierwszej kolejności ustalił i udowodnił, że doszło do naruszenia ustawowych terminów do dokonania sankcjonowanych czynności, następnie przystąpił do ustalenia i rozważenia, czy istnieją podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu. Przy ocenie naruszenia prawa organ zwrócił uwagę na okoliczność popełnienia deliktu administracyjnego przez podmiot profesjonalny - prowadzący działalność gospodarczą. W stosunku do takiego podmiotu wymagania związane są z zawodowym charakterem ich działalności są wyższe. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2022 r., sygn. II GSK 744/19). W odwołaniu od ww. decyzji strona podniosła, że powodem nieuzupełnienia wniosku o niezbędne dokumenty - badanie techniczne, była konieczność długotrwałej naprawy pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podniosło, że w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, iż spółka swoim zachowaniem nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku, polegającego na złożeniu - w terminie 90 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium kraju - wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu. Właściciel pojazdu związany jest z różnego rodzaju zobowiązaniami, wynikającymi z faktu posiadania pojazdu. Obowiązki powstają z momentem nabycia pojazdu, istnieją w trakcie posiadania pojazdu, jak również występują w sytuacji zbycia pojazdu. Jeden z takich obowiązków został wskazany w art. 73aa ust. 1 i ust. 3 P.r.d. Fakt naruszenia tego obowiązku skutkuje nałożeniem na sprawcę administracyjnej kary pieniężnej. Wysokość tej kary została przez ustawodawcę ustalona w wysokości 1000 zł. W ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta P. zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji w trybie ww. przepisów. Są one bowiem bezwzględnie obowiązujące i nakładają na właściwy organ obowiązek nałożenia kary pieniężnej w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek bez względu na krótki okres opóźnienia. Organ podkreślił, że kodeks postępowania administracyjnego w art. 189d określa okoliczności, które organ administracji publicznej bierze pod uwagę wymierzając administracyjną karę pieniężną takie jak: waga i okoliczności naruszenia prawa, częstotliwość niedopełnienia w przeszłości obowiązku, stopień przyczynienia się strony, działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa, a także - w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana a w art. 189f określa przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, to przywołane regulacje kodeksowe nie mogą jednak znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Ustawodawca zawarł bowiem w art. 146n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym normę prawną, która stanowi, że do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i 140mb, przepisów art. 189d-189f kpa nie stosuje się. Organy administracji nie mają zatem żadnych podstaw prawnych do ingerowania w wysokość orzeczonej kary za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, jak również nie mają podstaw do odstąpienia od nałożenia kary przewidzianej w art. 140mb P.r.d. Argumentacja podniesiona przez organ I instancji jest spójna, logiczna, przede wszystkim zaś zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy. Spółka faktycznie nie złożyła w ustawowym terminie 90 dni wniosku o rejestrację ww. pojazdu (nie uzupełniła dokumentów), co poskutkowało nałożeniem na nią administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 1000 zł. W ocenie organu odwoławczego, podniesiona w odwołaniu, okoliczność, że powodem nieuzupełnienia wniosku o niezbędne dokumenty - badanie techniczne, była konieczność długotrwałej naprawy pojazdu, nie zasługuje na uwzględnienie. Strona powinna przestrzegać przepisów powszechnie obowiązujących - również w zakresie przestrzegania określonych terminów wynikających z ustawy Prawo o ruchu drogowym. Spółka jako podmiot profesjonalny z zakresie obrotu pojazdami w pełni świadomie podjęła ryzyko zakupu uszkodzonego pojazdu (informacja o rodzaju uszkodzenia znajduje się na fakturze) w celu jego naprawy i dalszej odsprzedaży. Koszt kary pieniężnej związanej z przekroczeniem terminu na rejestrację pojazdu, należy, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , traktować w tym wypadku jako swoisty koszt prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zakupie uszkodzonych pojazdów, ich naprawie i dalszej sprzedaży. Pismem z 1 stycznia 2025 r. strona złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i odstąpienie od nałożenia kary. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wniosek o rejestrację został złożony w ustawowym terminie tj. 17 lipca 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ani razu nie przywołuje art. 140mb ust. 3 P.r.d., który faktycznie nie został dopełniony przez sprawiającą kłopoty naprawę pojazdu, co wskazuje jednoznacznie, iż organ podczas posiedzenia nie przyłożył odpowiedniej wagi do zbadania danej sprawy, a jedynie w mojej ocenie postąpił według utartego schematu postępowania w takich sprawach, nie bacząc na okoliczności danej sprawy. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w orzeczeniu z dnia 11.08.2025 r., nr [...] uchyliło postanowienia Prezydenta Miasta z dnia: 04.03.2025 r., 08.01.2025 r. i 06.09.2024 r. oraz skierowało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, co wprowadziło chaos do którego skarżący nie potrafi się ustosunkować. Na odnotowanie zasługuje również fakt, iż o orzeczeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie poinformowało Spółki listownie, ani na adres do e-doręczeń który Spółka posiada, a orzeczenie wysłano na prywatny adres do doręczeń elektronicznych ePUAP, co jedynie uwypukla lekceważące podejście organu do sprawy, obywatela, oraz Spółki jako osobnego bytu prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 października 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z 14 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą w związku z brakiem złożenia w terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Materialnoprawną podstawę nałożenia na skarżącą kary administracyjnej stanowił przepis art. 140mb ust. 2 P.r.d. Obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu wynika natomiast z treści przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. Przepis ów stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium kraju. W przypadku, gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust, 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium kraju działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni. W myśl art. 140mb ust. 2 i ust. 7 P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł., która w przypadku współwłasności pojazdu, ponoszona jest solidarnie przez właścicieli (art. 140 mb ust. 7 P.r.d.). Stosownie do art. 140mb ust.3 P.r.d., kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu pomimo wezwania nie uzupełnia braków złożonego wniosku w wyznaczonym terminie, podlega karze pieniężnej, o której mowa odpowiednio w ust. 1 albo 2. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wskazał, że z uwagi na nieuzupełnienie braków wniosku w wyznaczonym terminie nałożenie kary było zasadne. W ocenie organu instytucja terminowego rejestrowania pojazdu ma na celu m.in. poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji. Naruszenie tego obowiązku, co do zasady, trudno określić jako znikome naruszenie prawa, a obligatoryjny charakter kary pieniężnej oznacza, że terminowość takiego obowiązku jest istotna. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powyższą konkluzję należy uznać za co najmniej przedwczesną. W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został nabyty 19 kwietnia 2024 r. r., a wniosek o jego zarejestrowanie strona złożyła 17 lipca 2024 r. Zgodnie z wpisem do KRS strona postępowania jest przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium kraju działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami ( numer PKD:[...]), zatem miała 90 dni na złożenie w/w wniosku, z czego się wywiązała. Pismem z 19 lipca 2024 r. poinformowano stronę o braku możliwości zarejestrowania ww. pojazdu z uwagi na brak wymaganych dokumentów. W piśmie wezwano stronę do uzupełnienia wniosku i umówienia się na wizytę celem rejestracji pojazdu w terminie 14 dni od otrzymania pisma. W dniu 18 sierpnia 2024 r. strona przesłała za pośrednictwem e-Puap wniosek o wydłużenie terminu na uzupełnienie braków do 18.11.1024 r. Organ uznał, że strona dochowała należytej staranności przy próbie dochowania ustawowego terminu realizacji swoich zobowiązań i postanowieniem z 6 września 2024 r. wydłużył termin. W dniu 28 listopada 2024 r. organ poinformował stronę o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie wniosku. Z kolei 23 grudnia 2024 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, jednocześnie ponownie wnosząc o wydłużenie terminu do 31.01.2025 r. W dniu 27 stycznia 2025 r. strona złożyła kolejny wniosek o przywrócenie terminu na uzupełnienie braków przywołując art. 58 kpa. Pismem z 3.02.2025 r. wezwano stronę do wskazania intencji przesłanego wniosku z 27.01.2025 r., tj. czy zamiarem strony było wniesienie zażalenia na postanowienie z 8.01.2025 r. o odmowie przywrócenia terminu, czy złożenie ponownego wniosku w sprawie już rozstrzygniętej. Poinformowano przy tym, że organ nie może rozstrzygać ponownie w sprawie, w której wydał już rozstrzygnięcie, gdyż skutkowałoby to nieważnością drugiego rozstrzygnięcia, w myśl art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 126 kpa. W dniu 2.03.2025 r. strona poinformowała, że pismo z 27.01.2025 r. stanowi ponowny wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W tym zakresie, tj. przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o rejestrację, organ postanowił już 8.01.2025 r., odmawiając przywrócenia terminu. Biorąc pod uwagę powyższe ponownie 4 marca 2025 r. postanowiono o odmowie rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu. Z akt sprawy wynika, że w dniu 6 września 2024 r. Prezydent Miasta P. wydał postanowienie o przedłużeniu terminu do złożenia wymaganych dokumentów. Z kolei w dniu 11 sierpnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie o uchyleniu postanowień z 4.03. 2025 r., 8.01. 2025 r. i 6.09.2024. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że brak jest podstaw do wydania wskazanych wyżej postanowień i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Z akt sprawy nie wynika natomiast czy i ewentualnie jakie postanowienie zapadło w wyniku wydania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 sierpnia 2025 r. Podnieść należy, że postanowieniem z 6 września 2024 r., organ przychylił się do wniosku strony i przedłużył termin do uzupełnienia braków do dnia 18 listopada 2024 r. Z kolei postanowieniem z dnia 8 stycznia 2025 r. organ odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku z 17 lipca 2024 r. Natomiast postanowieniem z dnia 4 marca 2025 r. organ odmówił rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu z dnia 27 stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu postanowienia z 11 sierpnia 2025 r. stwierdziło, że po uchyleniu tych postanowień do merytorycznego rozstrzygnięcia pozostaje wniosek z 17 lipca 2024 r. W świetle powyższego kluczowe jest zatem ustalenie na jakim etapie jest kwestia nierozpatrzonego wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. postanowienia i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Z akt sprawy nie wynika także czy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 sierpnia 2025 r. zostało stronie doręczone i czy strona składała sprzeciw od tego postanowienia. Ponownie Sąd podnosi, że nie wiadomo czy i ewentualnie jakie postanowienie wydał Prezydent Miasta P. po wydaniu postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z 11.08.2025 r. Podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 października 2025 r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z 14 maja 2025 r. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i dlatego muszą zostać bezspornie ustalone i wyjaśnione. Zauważyć też należy na co zwróciła uwagę skarżąca, że o wydanym orzeczeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie poinformowało Spółki listownie, ani na adres do e-doręczeń który Spółka posiada, a orzeczenie wysłano na prywatny adres do doręczeń elektronicznych ePUAP. Z akt sprawy wynika, że w odwołaniu z 18 czerwca 2025 r. skarżący oświadczył, że rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie z art. 39 § 1d kpa w związku z art. 158 ustawy o doręczeniach elektronicznych. W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.